Wim Oosterlink

die daarmee toch ook in de cyclocrosscommissie heeft voorgeijverd, omdat dat veel veiliger was. Wij kwamen daar doorgevlogen en plotseling stonden daar mechaniekers in het midden van het parcours om een fiets te kunnen gaan ruilen. Nu is er 90% van de wedstrijden, als het mogelijk is, één materiaalpost waar je twee keer kan binnenkomen. Langs de ene kant en langs de andere kant. Je mag maar twee keer van fiets wisselen? Twee keer per ronde. Ah, per ronde? Per ronde. Oké. Uiteraard vertraagt dat...

Ja, ja, ja. Pitstop in de Formule 1 ook. Voilà, je zal je keuze moeten gaan maken. Kan ik die ronde afwerken met één pitstop? Of zelfs heel de wedstrijd zonder te gaan wisselen? Hangt af van de weersomstandigheden. Ook daar zijn reglementen. Ben je de pits net voorbij, voorbij dat laatste vlaggetje, mag je niet terugkeren. Dan moet je de ronde verder afwerken totdat je aan de volgende pits komt. En waarom wissel je van fiets? Omdat die vol modder hangt? Of omdat er een technisch probleem is? Dat soort dingen. Ja.

Omdat wij ook een sport zijn die eigenlijk, als je die fiets bekijkt, bijna volledig lijkt op een wegfiets. Er is wat meer ruimte gecreëerd bij dat frame, waar het modder een beetje meer ruimte krijgt om ook verwijderd te worden. De banden zijn breder, rijden ook met een lagere bandendruk. Maar dat zorgt ervoor, als het zeer slijk is, dat die fiets volledig blokkeert. En dan moet je die natuurlijk gaan wisselen, die weegt te veel, dat functioneert allemaal niet heel goed meer. Als je dan op een andere fiets zit, dan plotseling schiet je terug vooruit. Ja.

Je zegt het, nu gaan we even in de diepte, maar dat mag in een podcast over veldrijden. Hoe breed is een veldtube? Ook dat is in de geschiedenis serieus veranderd. Toen ik in de beginjaren startte, waren daar eigenlijk geen reglementen hoe breed een band of een tube mocht zijn.

Als je dan in de duinen van Coxhide kwam en je had een hele grote, brede... Mountainbike-band bij wijze van spreken? Dan reed je echt over de duinen als je die druk een beetje verlaagde. Dan zijn ze het reglement gaan aanpassen. Onze maximumbreedte momenteel is 33 millimeter. Dus dat is voor iedereen gelijk. Je kan spelen met het profiel. De grofheid van het rubber eigenlijk. Als je wat meer grip nodig hebt, wil je wat texturing. Ja, rij je door het zand, dan staat daar bijna niks op om zo weinig mogelijk weerstand te hebben.

Maar de renners spelen vooral binnen die 33 millimeter met de spanning, de druk van de tube zelf. Daar mag je je niet in vergissen. Je moet dat eens proberen als je zo'n fiets vast hebt en daar is op te duwen. Die jongens rijden gemiddeld met een bandendruk van 1 tot 1.5 bar. Oeh, dat is weinig. Om u te zeggen, de wegwielrenners rijden vandaag uiteraard met smallere tubes tussen de 5 en de 6 bandendruk.

Kilo zeggen ze er zo tegen. Kilo, ja. Je hebt ook nog PSI in het Amerikaans. Dus als je over een ondergrond rijdt, gaat die band... Bijna van de velg. Ze worden erop gelijmd. Ook dat blijft nog heel specifiek ouderwets in veldrijden.

De meeste wegwielrenners rijden vandaag met banden, met tubeless. Daar zit geen binnenband niet meer in. Maar omdat wij met zeer lage bandendruk rijden, als wij tubeless zouden rijden, wij draaien de band van de velg. Die hapt lucht en we zijn al onze druk in onze band kwijt. Dus die worden daar opgelijmd. En daar wil ik zelf, ook al ben ik nu uit de sport actief, ik wil dat niet doen. Dat is echt kunstwerk. Die mannen die die tubes daar opleggen, dat is met verschillende lijmen, die staan voor de open haard te warmen, dat die...

Die lijm mag niet breken bij extreme weersomstandigheden. Die velg wordt opgeschuurd. Die velgen zijn breder geworden. Er wordt soms lint tussen gelegd. Dat is echt een kunstwerk. En je ziet ze er bijna niet meer afliegen. Maar als je daarmee draait, je hoort gewoon het geluid van een band die bijna van de velg rolt.

En dat is omdat je dan, hoe platter je band, hoe meer grip je hebt, maar ook hoe meer verlies je hebt. Want als je wegfietst, voel je dat direct. Klopt, maar dat is de balans zoeken tussen waar heb ik er voordeel van op die ondergrond met grip en waar verlies ik te veel snelheid omdat mijn banden te laag staan.

Zand is geen profiel en hoge... Zeer lage druk. Hoe breder de velg, hoe makkelijker je over het zand rijdt. En modder is wel profiel? Het hangt een beetje af van hoe hard de ondergrond van de modder is. Is dat een klein laagje en heb je daaronder harde ondergrond, dan gaan de tubes wat hoger staan. Heb je echt volledig door doorzakken, zoals bij zand, dan gaat men ook weer opnieuw zeer lage bandendruk hebben.

Daar wordt dan nog gespeeld met zitten er veel stenen in de grond of niet. Want hoe slapper die band, hoe meer kans je hebt op plekrijden. Tegen de velg schiet die steen. Het gaat echt over details om die fiets uiteindelijk te kunnen laten blijven functioneren in die bepaalde omstandigheden. En dus een heel snelle cross. Geen sneeuw, geen modder, niks. Hardere band. Dan wil je gas geven. Gas geven, maar dan blijft dat nog altijd maximaal 1.6, 1.5 bar. Jullie gaan nooit boven de 2 bij wijze van spreken.

Nooit, nooit, nooit. Interessant. Je hebt zoiets als loopcrossen. En in der tijd, Erik de Vlaminck, laat ons eerlijk zijn, is een van de grootsten die de sport ooit bedreven hebben. En die heeft daar in januari 1966 niet echt veel zin in. Je moet even kijken.

Dus wat zegt hij eigenlijk in zijn sappig accent? Ja, als er te veel veldritten komen, in de tijd al. Dus ik herhaal, in januari 1966, als er te veel loopstroken zijn, dan ga ik niet meer meedoen. Ik heb de indruk dat dat tegenwoordig niet zo heel vaak meer gebeurt, dat lopen. Nee, maar de opwarming van de aarde heeft daar ook voor een stuk mee te maken.

is veel droger. We hebben heel lang hele droge omstandigheden gehad, waardoor al die velden tegenwoordig ook niet meer helemaal verzadigd zijn en het heel lang duurt voor je echt modder, modder, modder crossen krijgt. Dus ook dat speelt een enorme rol. Maar ik snap, dit is het verhaal van Erik de Vlaming, dat was een acrobaat op de fiets. Die toonde graag zijn kunsten, het bochtenwerk, over strobalen, springen, techniek. Hij was zeer verfijnd

Om om te gaan met die fiets en het materiaal. En als dat dan... Natuurlijk, in die tijd reden ze niet met klikpedalen. Dus die voeten zaten niet vast in die pedalen. Die reden met van die riempjes. Met van die riempjes, zoals je dat op de weg ook zag. Dus als die renners op dat moment een keuze maakten om van de fiets te springen, moesten ze die riempjes losdoen. Moesten ze hun voet daar uit doen. Dat was niet zo van... Oeh, er is hier een hindernis. Ik klik uit en ik ga mijn wedstrijd verder zetten. Nee, nee, nee. Die riempjes waren vast.

Dus die moesten die riempjes losdoen. En zo'n nat leer, dat is moeilijk. Dat is eigenlijk een totaal ander sport dan wat we vandaag zien. Plus, er waren ook geen brede banden. Die mannen reden in die tijd, de jaren zestig, allemaal met zeer smalle tubes, waardoor het minste dat dat modder was, er geen draagvlak was en die altijd moesten lopen. Nu zijn die fietsen veel meer geïnnoveerd, die banden zijn beter geworden, er is meer ververing in die fiets gekomen, waardoor wij langer op de fiets kunnen blijven dan zoveel jaar geleden.

Zijn er nog verplichtingen in het parcours? Moet er een helling in zitten? Moeten er balkjes zijn? Moet er een trap zijn? Nee, daar heb je eigenlijk volledig vrij spel. Er zijn een aantal reglementen over een zandbak. Een onnatuurlijke zandbak wordt ook niet meer toegestaan. Of hij moet een bepaalde lengte hebben en een bepaalde breedte, waar we vroeger dan...

Je zag, balken worden populair. Plotseling gingen ze heel veel balken leggen op al die parcoursen. Zandbak werd populair. Plotseling gingen ze allemaal van die speeltuintjes zoeken waar kleine zandbakken lagen. Dat is allemaal een klein beetje teruggeschroefd. En waar de renners het meest van houden is ook de natuurlijke wedstrijden. Waar echt de natuur zijn ding doet. Zoals in de duinen van Kokseide of de duin van Zonhoven waar je in de kuil rijdt.

Dat is niet aangelegd, dat zijn de natuurlijke wedstrijden. Hier op het strand van Sint-Anneke worden gewoon het strand gebruikt en het park dat daarachter ligt, daar worden wat bochten ingelegd, er liggen wat heuveltjes in, een balkje en een trapje en je bent vertrokken. Oké. Neem ons eens mee naar een dag.