Wouter Louwmans

Nee, en je moet ook denken, dat is een periode geweest van een jaar voor dat feit dat die gesprekken hebben plaatsgevonden. Dus dat was niet dat mevrouw één keer zoiets riep en dat mijn cliënt toen in actie is gekomen. Nee, ik bedoel, dat was een soort van opbouw in de gesprekken. Hadden zij een liefdesrelatie? Nee, absoluut niet. Nee, maar zij lieten ook foto's zien van zichzelf, van verwondingen, blauwe plekken, et cetera.

Het is goed dat je dat vraagt, want dat is wel een belangrijk element geworden in dit dossier. Dat zij had aangeboden dat zij daar wel een financiële vergoeding tegenover wilde stellen. En die zou komen uit de verkoop van het gezamenlijke huis. En zij heeft hem ook documenten laten zien, hypotheekactes, wat de woning waard was en wat de overwaarde zou zijn. Oké, maar dan is het natuurlijk nog wel even een stap om te zeggen, joh, dat ga ik doen. Toch?

Nou, mijn cliënt, dat was iemand met een blanco strafblad. Die was helemaal niet thuis in geweldshandelingen, geen zins. En hij had gewoon echt met die vrouw te doen. Ze huilde bij hem uit, ze hadden goede gesprekken. Ze gingen vaker met elkaar wandelen. En hij had gewoon met haar te doen. Hij zegt, ik had gewoon zoiets van, die mevrouw heeft niemand. Ik wil wel eens met die man in gesprek. En misschien als we tot man tot man hebben gesproken... dat het dan beter gaat thuis.

En wat verklaarde hij dan tot nu toe, toen jij die zaak overnam? Of tegen jou, toen je hem ging bezoeken? Wat er nou eigenlijk was gebeurd volgens hem? Hij vertelde dus dat uiteindelijk een jaar lang gesprekken ertoe leiden... dat er een datum was geprikt dat dat gesprek moest plaatsvinden. Hij had een afspraak of zo? Ja, maar meneer werkte veel in het buitenland, het slachtoffer. Dus het moest op een moment dat hij zeker thuis was... en dat was met de ramadan, dan was hij altijd thuis...

En dan bleef hij ook wat later op om later te kunnen eten. En dan zou mevrouw met de kinderen boven zijn in de woning. Meneer zou dan nog beneden zijn. Dan zou zij de deur, de voordeur, op een kiertje zetten... zodat mijn cliënt en degene die hij heeft meegevraagd... de woning zouden kunnen betreden.

En hij zegt, nou, zo is dat ook gegaan. Op die avond zijn wij in de buurt van die woning gaan wachten... totdat zij ons belde. Op een gegeven moment kregen we een telefoontje. Van, ik ben boven met de kinderen, jullie kunnen komen, de deur staat open. Toen zijn we naar die woning gegaan. Toen troffen wij meneer aan op de bank. Nou, hij schrok, uiteraard. De cliënt zegt, ik schrok ook. Want het bleek een beer van een vent te zijn.

Dus we hebben hem eigenlijk meteen moeten bedreigen om hem überhaupt rustig te houden. Had hij spullen bij zich? Had hij een wapen bij zich? Zij hadden een gitaarkoffer bij zich. En in dat gitaarkoffer zat een gasdrukwapen. Daar zaten tie-wraps in. Daar zat een mes in. Dus dat hadden ze wel bij zich.

Oké, want dat detoneert dan weer een beetje met een ferm gesprek, toch? Dat je zegt, ik ga met iemand praten. Ja, als je met iemand gaat praten. Tie-whips, een mes, een gasalarmwapen. Nou, een cliënt geeft wel aan dat hij uit de verhalen van mevrouw... niet het idee had dat dat een meneer zou zijn die zou zeggen... heren, gaat u even zitten, wilt u koffie? Maar dat dat ook wel zou kunnen uitmonden in geweldshandelingen... dat had u wel ingecalculeerd.

Nou, de cliënt geeft aan dat ze toen dat gasdrukwapen hebben genomen... dat ze daar meneer mee bedreigd hebben, dat hij rustig moest doen... dat hij op de bank moest blijven zitten. Dat hij toen, de cliënt, met die man in gesprek is gegaan... over de mishandelingen, over het uithuwelijke... over de mogelijke jihadistische gedachtegoeden die hij had. En de medeverdachte zou op dat moment naar boven zijn gegaan... om de vrouw en de kinderen boven te houden...

Op enig moment begon de man hun naar buiten te bonjouren. Hij zegt, nou ja, maar wij waren nog niet uitgepraat. Dus toen hebben we hem vastgezet met tie-rips op een stoel. Daar brak hij uiteindelijk uit los. En toen is het tot een fysiek gevecht gekomen. En dat fysieke gevecht is zeg maar hoe ontwikkeld?

Eerst tussen mijn cliënt en de man. Waarbij mijn cliënt eigenlijk al heel snel het onderspit delfde. Hij heeft geroepen op zijn medeverdachte om naar beneden te komen. En toen hebben zij met zijn tweeën een gevecht gehad met die man. Waarop cliënt zegt, op enig moment hoorde ik dat er werd gestoken. Ik zag dat niet.

Hij zegt, ik heb vroeger in een slachthuis gewerkt, dus ik weet het geluid van een mes door vlees, dat herken ik. En dat geluid herkende ik. Het gebeurde achter mij. Hij zegt, en dat zal of mijn medeverdachte zijn geweest die ik heb meegenomen, of het moet mevrouw zijn geweest.

maakt de schuld voor zichzelf een beetje kleiner, toch? Nou, maar dan denk ik wel dat je uit het oog verliest... dat dit meteen vanaf het begin zijn eerste verklaring is. Toen had hij nul dossierkennis. Toen keek hij alleen maar op tegen het verhaal uit opsporing verzocht... dat het twee onbekende mannen zouden zijn... dat het slachtoffer in de drugshandel zou zitten... en dat het een woningoverval was. Straks in Naapleiter hoor je hoe deze zaak afloopt.

Nou, dan ga ik met het cliënt bespreken. Jij komt nu met dit verhaal. Het is duidelijk dat jouw twee medeverdachten ieder een andere procespositie hebben. Dan moeten wij dus zorgen dat we jouw verhaal kunnen verankeren in andere bewijsmiddelen. Dus vertel mij wat ik zou kunnen laten onderzoeken waaruit blijkt dat jouw verhaal het juiste is. En wat kwam daaruit?

Toen gaf hij onder andere aan, hij zei van nou, toen ik contact had met die mevrouw, dat ging vaak persoonlijk, maar wij hebben ook speciaal ten behoeve van dat contact, hebben wij allebei een prepaid telefoon aangeschaft. En daarmee hebben wij berichten uitgewisseld die hierover gingen.

Dus dat was wel een belangrijk element... als die telefoons er zouden zijn... en als daaruit zou blijken dat die twee contacten hadden gehad... die zijn verhaal bevestigden. Want je probeert echt de betrouwbaarheid van zijn verklaring... Ja, dat moet je ergens in kunnen verankeren. Anders blijven het gewoon drie losse verklaringen... en moet de rechtbank uiteindelijk maar gaan kiezen... wat het meest aannemelijk is. En wij wilden ons verhaal aannemelijk maken. Wat liet het forensisch bewijs zien? Zat er bijvoorbeeld alleen DNA van de medeverdachte op dat mes? Of was dat anders?

Het DNA is alleen gevonden op die tie-wrap... waar meneer May was vastgebonden. En is het mes teruggevonden? Het mes is nooit teruggevonden. En op de steekwonden? Hoe bedoel je? Op het moment dat je iemand steekt met een mes...

Heb je dat nooit gedaan, Frans Vaassen? Nee. Dan zie je ook wel vaak dat op de steekwonden DNA van de steker zit. Omdat je tegen dat lichaam aangaat. Nee, daar was geen sprake van. Er is zeer uitgebreid forensisch onderzoek gedaan in de woning. En daaruit is gebleken dat het verhaal van mijn cliënt... van eerst die worsteling in de woonkamer...

Het jongste kind was op dat moment één jaar oud. Daar kwam mijn cliënt overigens ook pas achteraf achter. En toen dacht hij van ja, dat was het enige jongetje.

Die moest naar de jihad. Dat verhaal van mevrouw klopte dus helemaal niet. Want een kind van één jaar, dat ga je niet naar de jihad sturen. Zij had voorgewend, zo stelt hij, dat dat een oudere zoon zou zijn. En dan waren er nog twee meisjes van op dat moment, negen en veertien jaar oud. Dus jouw cliënt had eigenlijk niet even onderzocht of alles wat deze mevrouw vertelde wel waar was?