Zuzanna Kania

Nie, tam później byliśmy. Mata Wrocław, tam przecież byłyśmy. Oki. Oki Wrocław. Ja mam podobnie jak Sandra, że ja nie jestem w stanie stwierdzić, o której godzinie najwcześniej kolegowałam. Nie jestem w stanie. Zazwyczaj, ogólnie, jeżeli miałybyśmy tak powiedzieć średnią, to myślę, że kolegujemy po 11 godzin. Około. Tylko nie wiem, czy liczymy od wpuszczenia na barierki, czy jeszcze tam.

No ja myślę, że tak całokształt od zaczęcia do koncertu. No to powiedziałabym 11-12 godzin. No. To jest około. Bo jeżeli koncert zaczyna się o godzinie 20, to no kurczę, taka ósma, dziewiąta, no na pewno już jesteśmy. To też zależy. Taka średnia to jest moim zdaniem 11-12 godzin. No u nas tak, a u innych? U innych jest troszkę gorzej. Znaczy w takim sensie, że

Lepiej, ale i gorzej, bo oni stoją po prostu dłużej. Dobra, i taką ciekawostką, która się niedawno wydarzyła, to był Mata w Krakowie, tak, Mata w Krakowie, gdzie dzień wcześniej na Tauron Arenie miał koncert Big Time Rush. Ludzie wychodząc z koncertu Big Time Rush, czyli to pewnie była godzina 22, 23, maksymalnie, widzieli już ludzi, którzy kolejkują następnego dnia na Matę.

To już się zaczyna troszkę robić chore. Bo moim zdaniem kolejkowanie po 10 godzin, chcemy jeszcze w stanie zrozumieć, ale kolejkowanie po 24 godziny na polskiego artystę, gdzie nie jest to gwiazda na skalę światową, nikomu nie ujmując. I nie przyjeżdża raz do roku dosłownie, jak nie raz na parę lat, żeby zagrać koncert. Oj, dokładnie. Raz, pięć co najmniej w roku.

Tak. To moim zdaniem jest to chore. Wiadomo, że artysta was zauważy, że wiadomo, że jakieś będziecie mieć z nimi interakcje. Moim zdaniem nie powinniśmy promować aż tak długiego kolejkowania. Bo naprawdę, 10 godzin, spoko. 24. Nie jest to warto takiego zachodu. Tak. Też tak uważam. I właśnie serdecznie nie zachęcamy do kolejkowania, nawet 10 godzin nie zachęcamy kolejkować. Bo jakby ludzie przychodzili 5 godzin przed koncertem, to wtedy też by nikt nie kolejkował.

To też prawda. I to ludzie sami napędzają. Tak, właśnie. Tak, bo jeszcze niedawno przyjeżdżało się o godzinie ósmej, dziewiątej i miałaś spoko miejsce, a teraz przyjeżdżasz do kolejki o godzinie czwartej. I jaki to ma sens? Co będzie za rok?

Czyli co? Myślę, że... Temat wyczerpany chyba. Temat wyczerpany. Myślę, że cały odcinek wyczerpany. To, co chciałyśmy powiedzieć, to powiedziałyśmy. Mamy nadzieję, że nie ulegniecie tej propagandzie, bo ten odcinek nie miał na celu zachęcenia was. Tylko bardziej właśnie znegowania. Przestrogi bardziej też dokładnie. Znaczy wiadomo, jeżeli ktoś chce, to jasne. Tylko czy coś wam to da. Jedynie ładne nagrania na story.

Lubię sobie nagrać. A ty Zuzio, jakie masz pasje? Kim jesteś w ogóle? Nazywam się Zuzanna Kania, mam 21 lat w tym roku. Interesuję się śpiewem i tańcem. I myślę, że też nikt tutaj z nas nie wspomniał, a jest to dość ważne, że interesujemy się koncertami i ogólnie muzyką. No i właśnie za dzieciaka tańczyłam i śpiewałam, ale niestety przez różne kontuzje musiałam odrzucić swoje pasje. Teraz tak...

Sporadycznie pójdę sobie w góry, pojeżdżam na nartach, lubię bardzo sporty zimowe. Myślę, że powinniśmy wspomnieć, że my tutaj z Zuzią też interesujemy się bardzo kolarstwem i w lato lubimy sobie pojeździć właśnie po takich górskich ścieżkach. Tak, ale to nie są takie bardziej, to nie są pasje, to jest bardziej takie hobby. Lubimy po prostu aktywnie spędzać czas też przede wszystkim. Lubimy sobie czasami w koszykówkę pograć. No, na takim boisku, wiecie, no. No i myślę, że poznacie nas bardziej w trakcie podcastu.

No i wspominam go chyba dobrze, dobrze go chyba wspominam, ale to myślę, że opowiemy jeszcze o nim zaraz jakoś wspólnie. Zuziu? Mój pierwszy koncert taki rapowy to chyba był Taco Hemingway i to było w marcu 2020, też w MCK w Katowicach.

A ja myślę, że moje to tak 52 będzie. Więc wiecie, też nie macie do czynienia z jakimiś... Amatorami. Amatorami. My jesteśmy specjalistkami w tej dziedzinie trochę, już można tak rzec. Znaczy, nie wiem, czy trochę tego nie wyolbrzymiam, ale myślę, że mamy co powiedzieć. Dużo lat doświadczenia też mamy. Tak, dużo lat doświadczenia i mamy co powiedzieć w tym temacie.

No takie wiecie, pierwszy raz, no to wiadomo jak to z tymi pierwszymi razami. Jeszcze dla przypomnienia, na tym koncercie byłyśmy w 2022 roku. No, my rocznikowo miałyśmy po... 17? Nie, 16? 17 lat. 17 lat, ty miałeś 16. Ja miałam 16. No więc to myślę, że takie dość znaczące wydarzenie dla 17-latek, pierwszy koncert.

Ono zmieniło trajektorię naszego życia, bo potem dopiero tak zaczęłyśmy jeździć regularnie na te koncerty, myślę. Po prostu to jakby włączyło wiatrak, a my po prostu podkręciłyśmy moc. Dobrze powiedziane, Jadwiga. Sandra, a jak z twojej perspektywy wyglądał koncert, pierwszy nasz koncert wspólny? Pamiętasz, co się na nim działo? Ja wiem, że to było 4 lata temu, ale na pewno coś tam ci zapadło w pamięci.

Znaczy, ja powiem tak, kolejkowanie samo w sobie było fajne, bardzo mi się podobało, bo ludzie w ogóle, ja nie wiem, o 16 dopiero przyszli tam ludzie pod to? Nie do końca pamiętam, kiedy koncert się zaczynał w ogóle. Ale pamiętam, że na pewno wchodzimy do MCK.

I Jadwiga robi fikołka w MCK. Do tyłu. Wydaje mi się, że do tyłu. Do tyłu, bo ja nie byłem do przodu, bo ja robię fikołków. Okej. Ja w ogóle rzadko spotykamy się na koncertach ze supportami, co nie? Ale Kacperczyki już tak mają. Oni tak lubią sobie dać kogoś. Mhm, no bo to też nie taki rap do końca. Rap pop, no.

No nie jest to zwykłe, to nie jest takie trapisko, to nie jest trapisko. Chociaż jedną piosenkę taką mają. Ale to z hotelu Mofia. Nie Maria bez węża. Jesteśmy na tym Saporcie, no i Julka Pośnik mówi, że ona nie ma tu swoich tancerek. Więc, że ona poprosi jakieś dziewczyny z tłumu, żeby potańczyły. No, a że my byłyśmy w pierwszym rzędzie, to... No i że Zuza kiedyś tam miała tą swoją jednak karierę tancerki, to ona się zgłosiła.

I dziewczyny zaczęły krzyczeć, Zuzia, Zuzia, Zuzia. Ja zaczęłam krzyczeć, mnie, mnie, mnie. I wbiegłam na scenę. Bardzo mało z tego pamiętam, jak wbiegam na tą scenę, bo ja nigdy nie pamiętam backstage'u, jak wbiegam na scenę. Dwa razy nie pamiętałam, no i nie pamiętam. To też adrenalina, emocje też.

Z samego koncertu niewiele pamiętam tak naprawdę. Pamiętam jak, no jak wychodzimy, widzę jakby ten obraz też jak leci confetti i pamiętam drogę jakby pociągiem do domu. Przejdźmy teraz do kolejnej sprawy, czyli gdzie stoimy na koncercie, co na nim robimy, jak się zachowujemy. No to myślę, że

A ja się nie zgodzę ani z tą, ani z tą. Znaczy, ja może muszę do tego dojrzeć, ale ja nie bawię się nigdzie tak samo, jak przy barierkach. Bo okej, wiadomo, że w środku gdzieś tam latam, kręcę się itp., ale moim zdaniem emocje są zupełnie różne i ja wolę, wiem jak to może zabrzmieć, ale ja wolę czuć kontakt z artystą w trakcie koncertu i to taki

No dobra dziewczyny, jak już mówiłyśmy o tych barierkach, no to może tutaj opiszemy słuchaczom, bo może nie każdy był na koncercie, może niektórzy właśnie nas słuchają, żeby dowiedzieć się, jak to wygląda. Więc może opowiemy, jak wygląda koncert pod barierkami właśnie.