Zuzanna Kania

Coś ten deseń. A wiecie co? Możecie uznać, że to jest żart, co nie? To, co powiedziałam przed chwilą koleżanka, ale to jest w stu procentach prawda. To jest w stu procentach prawda. Dlatego trzeba się przyzwyczaić, co nie? Dlatego trzeba po prostu dojrzeć. Nawet nie wiem, czy dojrzeć, ale po prostu trzeba się zaharytować. Dokładnie. Bo kto nie lubi bólu, no ten nie przeżyje, co nie? No niestety tak jest.

Taka przykra prawda. Taka przykra prawda. Nie będziemy tutaj owijać bawałna. Ale myślę, że żeby was nie zrażać do tego, to mimo wszystko jest fajnie, jakby emocje są fajne, poza tym bólem fizycznym, psychicznie jest zajebiście. Ale ból odczuwasz w momencie, jakby, jak wychodzisz z tego koncertu w trakcie, ten ból w sumie nie jest aż tak wyczuwalny, moim zdaniem. Dopiero później na przykład nogi ci strzelają w plecach, ufie.

A najgorsze w ogóle przy tych barierkach, moim zdaniem, jest to, jak tłum się jakby przesuwa i dopiero ty się przesuwasz, ale twoje nogi się nie mogą przesuwać, więc jakby tak w połowie tam sobie leżysz. Ja wiem, o co ci chodzi, że ci tłum idzie tak, że ty tak wyginasz. Że się tak wyginasz. Dla mnie jeszcze beznadziejne jest to, że ja na każdym koncercie bardzo się modlę, żeby... No bo wiecie, macie barierki i macie tam takie kółeczka w środku tych barierek.

No bo te bariki są zazwyczaj zabudowane. No. Na jakichś takich festynach bardziej to są takie takie, wiecie, wiecie o co mi chodzi. No. A na tych koncertach są zabudowane i tam macie takie małe kropeczki w nich. No. I ja, odkąd mam kolczyk w pępku, ja się boję, że to kółeczko wlezie mi w to kółeczko. I że ja w pewnym momencie, jak mnie ten tłum właśnie będzie przesuwał, że ten tłum idzie tak, to że ten kolczyk urwie mi pępek. Prz...

Ale wydaje mi się, że naprawili to w ostatnich latach, że już czas tak barierki nie ciągną za włosy. Szczerze. Ja wiem, że to trochę brzmi jakby wam robili tortury, jakby was storturowali, ale tak jak koleżanka przed chwilą powiedziała, jest naprawdę zajebiście. Ja na przykład, znaczy nie chcę tutaj też tak zniechęcać dalej, ale pewnie domyślam się, że po niektórych koncertach miałyście tak, że myślałyście, że macie połamane żebra, prawda?

Tak, tak, tak. Często tak macie, no? Często. Często, często, okej. No to w sumie tak już dość o wrażeniach. Już dajmy spokój sobie. Znaczy może wrócimy do tego jeszcze później. Wspomniałyśmy już o tym, że byłyśmy małe, jak zaczynałyśmy. I dobrze wiemy o tym, że miałyśmy z tym...

Ale no, przyzwyczailiśmy się już wszyscy po prostu do tego, myślę. Ale to złożyło jakieś problemy? Ja myślę, że stricte z koncertami nie było problemów, tylko to, co teraz powiem, jakby, to chyba nie jest zgodne z prawem. I nie róbcie, tak? My byliśmy młode i głupie, ale... I w sumie końcowo tego nie zrobiłyśmy.

Próbowałyśmy raz podrobić sobie legitymację szkolną, żeby dostać się na after. Pamiętam, że tym dwuzłotówką kolorowałam ją na czerwono i podbijałam. To w sumie taki jeden właśnie był mój problem. A tak to...

Znaczy wiadomo, że też problemy miałam z mamą, bo właśnie rodzice też nie chcieli mnie puścić na przykład na ten koncert i ten klasi, bo dla mojej mamy największym problemem było to, że pociągi z Katowic jeździły tak, że albo wychodziłyśmy wcześniej z koncertu i na przykład w połowie koncertu, czy coś w tym stylu, albo wracałyśmy o piątej rano. Wtedy jeszcze tak nie robiłyśmy. Wtedy tak jeszcze nie robiłyśmy, no bo miałyśmy po szesnaście lat.

Po siedemnaście, no. I też się nie dziwię o mojej mamie, ale pamiętam, że wtedy była afera z Tomiang Losią. Pamiętam, że się wtedy darłam. Wszyscy przeżywamy do dzisiaj. Tak, no. To był taki OG koncert. To były hulanki jednak. A ja musiałam hulanki na żywo usłyszeć. Bo teraz nie powiem, że nie jestem... Znaczy nie jestem jakąś wielką fanką Tomiang Losi, ale uznaję, że hulanki to była naprawdę dobra płyta.

Jak już tak mówiłyśmy o tym, że byłyśmy na około 60 koncertach, to może Jadziu powiedziałabyś nam, jaki był twój najlepszy versus najgorszy koncert w życiu. Na ten moment oczywiście.

No to jeżeli ja mam właśnie powiedzieć mój najlepszy koncert, to prawdopodobnie był to Mata w Sławie, łamane na Mata w Gliwicach, łamane na Mata we Wrocławiu teraz, bo jestem fanką, jeżeli nie wiecie.

A jeżeli chodzi o najgorsze, to możliwe, że będzie on wspominany w przyszłych odcinkach. Domyślam się, że będzie wspominany w przyszłych odcinkach. I był to Żabson w Sławie. I to nie chodzi o to, że ja się jakoś beznadziejnie bawiłam na tym koncercie przez samego artystę, tylko po prostu ja się źle czułam. I to nie jest atak w stronę artysty. Bo koncert pewnie był spoko, ale ja go dobrze nie wspominam.

To mi się podobało. Okej, ale to może też dlatego, że wy na tym BDO-sie w Warszawie było zimno. Było strasznie zimno. I wy tam przyjechałyście wcześnie, wy tam też chodziłyście.

Czy kiedykolwiek, tak też dla przestrogi, czego warto nie robić nieraz, to też o tym będziemy pewnie mówić w jakimś odcinku, ale takie podłoże może sobie zróbmy. Czy kiedyś na przykład kogoś zgubiłyśmy w tłumie albo miałyśmy jakieś opóźnienia pociągów?

Tak, no. Całe życie do Wrocławia, jak się jedzie... Naprawdę, jeżeli jedziecie na koncert do Wrocławia, albo jeżeli jedziecie gdzieś do Wrocławia na daną godzinę, to pojedźcie kilka godzin wcześniej. I to tak naprawdę. Tak się opóźni. Więc będziecie i tak na czas. Tak. Myślę, że dużo było takich sytuacji. Tylko, że nie takich na wielką skalę, gdzie to opóźnienie na przykład byłoby takie samo, jak wy miałyście na Wrocław. No, tak. Zawsze...

Skończyło się tragicznie. Ja pamiętam, że wyszłam z tłumu, bo... No ja się wtedy cała połamałam. Tak jak ja już mówiłam, ja mam kontuzję, co nie? Więc w momencie, kiedy ja kręciłam pogo, to jak polecieliśmy, to tylko raz. I to w ogóle, to cały koncert tak leciałam. Trzy razy upadliśmy w sumie. Nie, ile razy upadliście? No trzy razy upadliśmy. Pieniądze dziewczyny zwrotki na początku i później taki oficjalny ostatni mashpit.

Tak. I ja wychodzę z tego tłumu i wychodzę taka zapłakana, ten koncert jeszcze w sumie dalej trwa chyba. Wychodzę taka zapłakana, usiadłam sobie pod taką belką na całej arenie i siedzę i płaczę, płaczę i płaczę.

I stwierdziłam, że poczekam, aż się koncert skończy i po prostu was znajdę. No i wtedy zaczęłam krzyczeć. No a gdzie nas jakby chciałaś w ogóle szukać na tym koncercie, że wspomnimy o tym? Szczerze? Chciałam szukać dziewczyn właśnie koło takiego jednego kolegi, największego, jednego z większych fanów OKU47. Tak, to był nasz taki myślę punkt po prostu rozpoznawczy, punkt informacyjny.

że jak na mati wychodziliśmy też w Tauron Arenie, teraz w sumie. Zalubi sobie po prostu czasami gdzieś skoczyć w pogo i zniknąć. No, ja lubię. I zawsze wtedy trzymać moje rzeczy. Tak. Bo ja się boję, że ja coś pogubię, tak? Bardzo się boję, że coś pogubię. A raz weszłam w pogo i miałam telefon podłączony do powerbanka.