Zuzanna Kania

I ten telefon tak zanurkował mi pomiędzy ludzi i ja go tak łowiłam za ten kabel, tak go wyciągałam. Więc dbajcie o swoje rzeczy, jak wchodzicie do Pogo, bo to nigdy nie wiadomo. I dbajcie też o swoje ręce, kulany. W Pogo wam się może stać to samo, co pod bramkami.

Tak, szczerze. Szczerze gorzej, tam was mogą jeszcze zdeptać. Ale nie, bo ludzie... Teraz nikt już nie pojedzie na koncert przez nas. Ale nie, no pojadą. I dobrze, i dobrze. Taki był zamysł. To był żart. Nie promujemy agresji. Nie promujemy agresji. Chyba, że trzeba. Okej, Fondy. Ludzie zazwyczaj was podnoszą. Zazwyczaj wezmą was za rękę, jak poleci już to ludzkie domino. I zazwyczaj was podniosą. Chyba, że są już tacy serio nagrzani, maszpitowcy.

kierownicy pogo i oni też was mogą podnieść, no. No nie, zwyczajnie nie. Ale nie jest to sport dla łatwych. No trzeba, no. Ciężkie lata treningów. Tak, no. Żeby się utrzymać na nogach. Wy coś kiedyś złamałyście na koncercie? Jakieś wielkie, większe obrażenia miałyście? Już nie myślę, chyba nie. Ty masz całe życie siniaki, to nie? Bo ty masz taką, ty masz taką skórę, że ciebie wystarczy lekko dotknąć i jesteś poobijana, co dopiero jak ci ktoś złokcia w bark prawy. No stopy na stopach siniaki, no. Na stopach siniaki.

Nie no, ja tylko co, mi bolało wszystko na drugi dzień, nie mogłam się ruszać, ale głos straciłam, no a to jest normalne. Jeszcze tak obrażenia itp., no to ja po każdym też koncercie tracę głos, tak jak tutaj też koleżanka. Na przykład moje rodzice za każdy koncert mówią mi, że będę miała operację na polipy, bo ja mam strasznie dziękuję struny głosowej, jak się w chwilę podrę, to już nie mam gardła i taki... W sumie zaprezentuję wam, jak to wygląda. Słyszycie teraz mój głos, co nie? Wiesz, co mi zrobiłeś z głosem? Słyszysz?

No właśnie! Operację na poliby będę miała, Michał! Ja pierdolę!

To bardziej taka emocjonalna więź z piosenkami, niż z artystą. Dokładnie, dokładnie, dokładnie. Bo ja też na przykład chyba nie zdarzyło mi się, zdarzyło mi się popłakać, jak zobaczyłam artystę.

No może nieraz mat czeka po jakiejś długiej przerwie. Wydaje mi się, że się na strefie popłakałam, jak go wtedy zobaczyłam. No, wydaje mi się, że na strefie się popłakałam, jak go zobaczyłam po takiej długiej przerwie. Drugi raz, no to było, jak byłam na scenie z matą, to potem się na pewno popłakałam. I chyba tyle popłakałam. Ja chyba nie płaczę tak zazwyczaj na piosenkach. Ja przeżywam to w środku. Ja bardziej wolę podrzeć się po prostu, niż płakać. Wolę to się wszystko wyrzucić, w takim sensie. Ja też bardzo lubię krzyczeć, no.

W porządku. Ale nie no, mamy na przykład niektóre takie momenty tej piosenki, co się trzeba podżyć, na przykład, nie, tego akurat nigdy na koncercie chyba nie było, ale, że... Wiem, że obiecałem ci, że znajdę czas w te lata, moja kochana. Wiecie, bo są takie, to są po prostu takie insajdy, takie insajdy, czołgi po prostu między nami. Kaucja. Kaucja. Moje numery też ssały pałkę. W okopach. W okopach.

Tak jak cała miniuwa dla ciebie na przykład. Tak, no. Ja miniuwę to recytuję, a nie śpiewam. Ja po prostu na jednym wdechu. Tak samo jak zły, piosenka Szpaka. O Jezus, jak ja bym tę piosenkę na żywo usłyszała, to ja bym się popłakała akurat wtedy. Wtedy bym się popłakała. I tak samo myślę, że w momencie, kiedy usłyszałabym całe fu marmaty na żywo,

jedną z takich większych marzeń po prostu. Must have do śmierci. Tak, tak. Będziemy nadzieję, że to się nie wydarzy. I Jadwiga będzie żyła wiecznie. No i co, w sumie opowiedziałyśmy tak o początkach, tak nakreśliłyśmy temat. W kolejnym odcinku porozmawiamy sobie o kolejkowaniu, czyli o takim w sumie kempingu pod stadionem. I o kolejkach, które bardziej przypominają właśnie walkę o przetrwanie, ale będziemy się starały przekazać wam to tak, żeby was jeszcze bardziej nie zniechęcić.