▨ نام شعر: باور▨ شاعر: سیاوش کسرایی▨ با صدای: سیاوش کسرایی▨ پالایش و تنظیم: شهروزـــــــــــــــــــــباور نمی‌کند دل من مرگ خویش رانه! نه! من این یقین را باور نمی‌کنمتا همدم من است نفس‌های زندگیمن با خیال مرگ دمی سر نمی‌کنمآخر چگونه گل خس و خاشاک می‌شود؟آخر چگونه این همه رویای نونهالنگشوده گل هنوزننشسته در بهارمی‌پژمرد به جان من و خاک می‌شود؟در من چه وعده‌هاستدر من چه هجرهاستدر من چه دست‌ها به دعا مانده روز و شباین‌ها چه می‌شود؟آخر چگونه این همه عشاقِ بی‌شمارآواره از دیاریک روز بی‌صدادر کوره راه‌ها همه خاموش می‌شوند؟باور کنم که دخترکان سفیدبختبی‌وصل و نامرادبالای بام‌ها و کنارِ دریچه‌هاچشم‌انتظار یار، سیه‌پوش می‌شوند؟باور نمی‌کنم که عشق نهان می‌شود به گوربی آنکه سر کشد گل عصیانی‌اش ز خاکباور کنم که دلروزی نمی‌تپد؟نفرین بر این دروغ! دروغ هراسناک!پل می‌کشد به ساحل آینده شعر منتا رهروان سرخوشی از آن گذر کنندپیغام من به بوسه‌ی لب‌ها و دست‌هاپرواز می‌کندباشد که عاشقان به چنین پیک آشتییک ره نظر کننددر کاوش پیاپی لب‌ها و دست‌هاستکاین نقش آدمیبر لوحه‌ی زمانجاوید می‌شوداین ذره‌ذره گرمی خاموش‌وار مایک روز بی‌گمانسر می‌زند جایی و خورشید می‌شودتا دوست داری‌امتا دوست دارمتتا اشک ما به گونه هم می‌چکد ز مهرتا هست در زمانه یکی جانِ دوستدارکی مرگ می‌تواندنام مرا بروبد از یاد روزگار؟بسیار گل که از کف من برده است باداما من غمینگل‌های یاد کس را پرپر نمی‌کنممن مرگ هیچ عزیزی راباور نمی‌کنممی‌ریزد عاقبتیک روز برگ منیک روز چشم من هم در خواب می‌شودزین خواب چشم هیچ‌کسی را گزیر نیستاما درون باغهمواره عطر باور من در هوا پر است.▨سیاوش کسرایی

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related