گاهی دیوارهای بتنی و فضاهای بی‌روحِ شهری، پیش از آنکه پناهگاه باشند، به قفسی سرد برای بلعیدن روانِ انسان تبدیل می‌شوند. در قسمت نخست از این موضوع، زایش پست‌مدرنیسم را نه از متون تئوریک، بلکه از دل همین اضطراب فضایی و نامکان‌های شهری بیرون می‌کشیم.این اپیزود به روایت علی فرهمند (کارگردان، منتقد و داور رسمی گلدن گلوب)، پیوند شگفت‌انگیز معماری، روان‌شناسی محیط و سینما را به تصویر می‌کشد. از قاب‌های منزوی‌کننده‌ی آنتونیونی تا راهروهای تسخیرشده‌ی «شاینینگ»؛با ما همراه شوید تا بشنوید چگونه کالبدِ ساختمان به جای قهرمان داستان، راوی تنهاییِ انسانِ معاصر می‌شود...

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related