Beschrijving:Techbedrijven ontsloegen massaal hun software engineers omdat AI hun werk zou overnemen. Sneller, goedkoper, schaalbaarder — dat was de belofte. Maar nu huren diezelfde bedrijven ze terug, voor specifieke rollen rond AI, architectuur en beveiliging, en tegen hogere salarissen dan voorheen. Hoe is dat mogelijk?Peter Langbroek onderzoekt de paradox vanuit zijn eigen ervaringen. Hij vroeg drie AI-systemen zijn spreadsheet aan te passen — en geen van alle deed het goed. Hij liet een muziekspeler bouwen die op één plek wel sleepbaar was en op een andere niet, door één ontbrekende regel die nooit iemand had vastgelegd. Kleine voorbeelden, maar ze wijzen naar hetzelfde mechanisme: AI bouwt snel en lokaal, zonder een architectuur in het achterhoofd, zonder geheugen van wat er al was, en zonder de mogelijkheid teruggebeld te worden als er later iets misgaat.Vroeger noemden we dat spaghetti-programmeren. Het verschil is dat er toen altijd nog een auteur was die het systeem in zijn hoofd had. Nu is die auteur een model zonder geheugen. En de rekening van die snelheid — in onderhoud, in technische schuld, mogelijk in grotere fouten — komt pas later. Onderzoeksdata van GitClear, METR, Google DORA en Forrester laten zien dat die richting al zichtbaar is. De vraag is niet meer óf die rekening komt, maar wanneer hij groot genoeg is om niet meer te negeren.

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related