Show notes
O an diyeceğimi bilemedim!Ne söylesem zaten geçmiş,Ne söylesem yalan olur,İçi kabarmış, belli.Ama orada kal!Ama orda kal!Gözleri kırmızıya dönmüş;Ağlamış değil, ama kırgın değil, üzgün değil!Sanki bir şey tamamlanmış gibi.Gözleri kırmızıya dönmüşAğlamış değil, ama kırgın değil, üzgün değilSanki bir şey tamamlanmış gibi!O an ne diyeceğimi bilemedim!Ne söylesem zaten geçmiş,Ne söylesem yalan olur,İçi kabarmış, belli!Ama orada kal!Ama orada kal!Gözleri kırmızıya dönmüş,Ağlamış değil, ama kırgın değil, üzgün değil!Sanki bir şey tamamlanmış gibi.Gözleri kırmızıya dönmüşAğlamış değil, ama kırgın değil, üzgün değil!Sanki bir şey tamamlanmış gibi.Ömür boyu elini sıktığım, gözünün içine baktığım her ruhun yarasını kendi içimde hissetmekten, onların sessizliğine ortak olmaktan hiç kaçamadım.Yıllardır ne zaman derinden baksam aynı dilsiz kederle karşılaşıyorum; gözleri bir kadehin buğusuna emanet, kelimeleri boğazında düğümlenmiş, sustukça içindeki fırtınası kabaran o "görünmez" adamlarla... Bazen bir arkadaş, bazen bir esnaf, bazen de bir akraba oldular!Bu gece de öyle oldu. İnternetin gece yarısından sonra yalnızlığını dindirmeye çalışan; futbol, kadın ya da seks sohbeti kıskacında sıkışmış adamlarla dolu olduğunu bilmek... Görmediğim ama bildiğim o kırmızılığa dönmüş gözler, tamamlanmış ama iyileşmemiş hikayeler bu kelimelerle birden döküldü içimden; önce söze ve hemen ardından ezgiye dönüştü.Ama bu kez, o yüksek empatinin yakıcı sınırındayım!Şarkıdaki o "orada kal" deyişi, aslında ruhumun kendi kendine attığı o son sessiz çığlık... “Tamam,” diyorum kendime, “yine gördün, yine bildin, yine yardım etmek istedin ama artık orada kal.” Başkalarının enkazını toplamaktan ruhu yorulmuş birinin, empati yorgunluğunun tam ortasında kendine çektiği hüzünlü bir sınır bu. Görmekten vazgeçemeyen ama artık dokunmaya mecali kalmayan bir kalbin, ağır ve dilsiz tanıklığı...Çünkü ben biliyorum; perde inip makyaj silinince, o ruhlar nasıl dökülüyor ince ince...20.02.2026