Ένα θέμα που συχνά μου συζητάνε οι άνθρωποι που υποστηρίζω στις ατομικές μου συνεδρίες, είναι το παράπονο πως κάποιοι κοντινοί τους, τους θεωρούν δεδομένους. Είτε αυτός είναι ο σύντροφος, τα παιδιά τους, είτε ακόμα και φίλοι ή συνεργάτες. Το οξύμωρο είναι ότι οι άνθρωποι που εκφράζουν αυτό το παράπονο, κατηγορούν τους άλλους που τους θεωρούν δεδομένους, γιατί βλέπουν από την συμπεριφορά τους ότι δεν κάνουν καμία προσπάθεια να τους σεβαστούν ή να τους ευχαριστήσουν. Ενώ αντίθετα, προσφέρουν τιμητικές συμπεριφορές σε κάποιους άλλους, που θεωρούν σημαντικούς. Αν σας συμβαίνει κάτι τέτοιο, θα μοιραστώ τρεις προτάσεις για το πώς δεν θα είστε ποτέ δεδομένοι για κανέναν, γιατί η ευθύνη για την θέση σας είναι αποκλειστικά δική σας. Μην τρέχετε να δώσετε βοήθεια αν δεν σας την ζητήσουν: ακόμα και σε ανθρώπους δικούς σας, όπως ο σύντροφος ή τα παιδιά σας, αφήστε τους να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα και τις δυσκολίες τους μόνοι τους. Έτσι τους βοηθάτε να εξελίσσονται οι ίδιοι, να κάνουν τα λάθη τους και να μάθουν από αυτά. Και μην αρνηθείτε την βοήθειά σας, αφού διαπιστώσετε ότι έχουν εξαντλήσει τις δικές τους προσπάθειες. Ειδικά σε μια προσωπική σχέση, είναι ωραίο να προσφέρετε στον άνθρωπό σας, να του παραστέκεστε, αλλά όχι στην υπερβολή, και κυρίως, είναι σημαντικό να εκφράζετε την δοτικότητά σας επειδή το νιώθετε, και όχι επειδή αισθάνεστε υποχρεωμένοι ή λιγότεροι. Φτιάξτε και ακολουθήστε το δικό σας πρόγραμμα: η δεύτερη στρατηγική που σας προτείνω για να μην σας θεωρούν δεδομένους είναι να σχεδιάσετε και να τηρείτε το δικό σας πρόγραμμα, με βάση τις δικές σας προτεραιότητες. Οι άνθρωποι που τρέχουν πάντα να βοηθήσουν τους άλλους, συνήθως βάζουν στην άκρη τις δικές τους προτεραιότητες. Αναβάλλουν τις δικές τους επιθυμίες, προκειμένου να εξυπηρετήσουν και να προσφέρουν στους άλλους. Ακόμα και σε μικρά πράγματα, όπως ένα θέατρο που θα θέλατε να πάτε, ή μια ταβέρνα που προτιμάτε. Ξεκινήστε να οργανώνετε τις δικές σας δραστηριότητες, ασχολίες, και τρόπους διασκέδασης που έως τώρα είχατε σε χαμηλή προτεραιότητα. Έτσι, θα δείξετε σ’ εκείνους που σας θεωρούν δεδομένους πως δεν είστε πια, και πως έχετε τα δικά σας ζητούμενα που προηγούνται. Προσδιορίστε και εκφράστε τα όριά σας: ποια θέλω σας είναι αδιαπραγμάτευτα; Ποιες αξίες σας είναι απαραίτητες για να νιώθετε πλήρεις και ευτυχείς; Εξηγήστε τα με ευγένεια και σαφήνεια, και τιμήστε τα πρώτα εσείς, ώστε και να νιώθετε αυτοσεβασμό, αλλά και για να εμπνεύσετε τον σεβασμό των άλλων. Κι αν μέχρι τώρα είχατε κρατήσει μια υποχωρητική στάση και κάνατε όλα τους τα χατίρια, μην φοβάστε: ξεκινήστε να βάζετε τα όριά σας, να προστατεύετε τα δικά σας θέλω, κι ας αντιμετωπίσετε αρχικά κάποια αντίδραση σ’ αυτή την αλλαγή σας.Οι άνθρωποι που σας αγαπούν γι’ αυτό που είστε θα παραμείνουν κοντά σας. Οι άλλοι, αν απομακρυνθούν επειδή δεν τους κάνετε πια ότι κι αν σας ζητήσουν, καλύτερα να φύγουν από κοντά σας, γιατί ποτέ δεν σας αντιμετώπισαν ισότιμα και με τον σεβασμό που σας αξίζει.

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related