Μια κινηματογραφίστρια που φημίζεται για το λοξό της βλέμμα: είτε κάνοντας σινεμά παρατήρησης, είτε video art, η Εύα Στεφανή μοιάζει να μπαίνει μονίμως σε διαφόρων αντιδραστικών τα ρουθούνια, με αποτέλεσμα να γίνεται συχνά στόχος επιθέσεων από συντηρητικούς ή αισθητικούς κύκλους που δεν αντέχουν να κοιτούν τις ρωγμές που ιχνηλατεί στο συλλογικό μας σώμα. Τη συναντήσαμε για δύο, χορταστικά επεισόδια vidcast, μέρος του podcast«Μακριά από το Πλήθος». Στο α’ μέρος μάς μιλά για την ‘Καρδιά του Ταύρου’ το ντοκιμαντέρ της για τον φίλο της Δημήτρη Παπαϊωάννου και το πώς κατάφερε να εξισορροπήσει τι δική της, σχεδόν ντροπαλή φωνή, με τη στεντόρεια χολιγουντιανή υπερπαραγωγή του διάσημου θεατρικού σκηνοθέτη, για την «Ακρόπολη» και το «[Αι] Αθήναι» και για τα πολύτιμα υλικά που χρειάζεται κανείς για να κάνει σινεμά παρατήρησης, είτε φιλμάρεις έναν εμμονικό δημιουργό στη φωλιά του (Ε.Χ. Γονατάς, Δημ. Παπαϊωάννου), είτε τους καθημερινούς, ανώνυμους πρωταγωνιστές μιας πόλης. «Στο σινεμά παρατήρησης» λέει, «παίζεις ένα παιχνίδι μαζί με τους άλλους» μετουσιώνοντας τον απλό χαλκό σε κάτι πολύτιμο, χρυσό. Αδυνατεί να καταλάβει γιατί οι νέοι κινηματογραφιστές θέλουν να εξαρτώνται τόσο πολύ από τα pitch που κάνουν στους παραγωγούς και από τις αόρατες αλυσίδες που αυτά τούς φορούν, ενώ θα έπρεπε να μπαίνουν στη δημιουργία με το σώμα, παρά με το μυαλό «σα να περιμέν[ουν] μια εν δυνάμει αποκάλυψη.» Πώς λέμε «ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός»; Η αλχημίστρια του ελληνικού ντοκιμαντέρ κάνει το ανάποδο: ό,τι δε λάμπει, το μετατρέπει σε χρυσό.

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related