شعری از کیوان شاهبداغی من اینجا با تمام عشق می مانم در این خاکی که صد ها صد هزاران لاله را در سینه دارد تا نفس باقیست می مانم و ایران را به عشق آنکه در راه است ، می سازم شکایت دارم از نامردمی ، از فقر و از دردی که بر این مردمان پیوسته می بارد ولی من عاشق این خاک و ایرانم به خون پاک آنانی که جان در راه ایران داده می مانم بسان بی شماران عاشقان این وطن ، این خاک بسان خیل زیبا مردمان پاک و می دانم که روزی آفتاب روشنی از مشرق این خاک زیبا جلوه خواهد کرد. و غم از سرزمین مردمان پاک خواهد رفت و می دانم در این غوغا که دشمن در لباس دوست می آید و گاهی دوست ، چونان دشمنی بی رحم به روح مردمان خسته می تازد و بذر دشمنی ، صد بغض می کارد نباید مام میهن را رها سازم هلا ای هموطن ، ای از تبار دختران مهربان ایران تو هم چون مام میهن مهربانی کن پذیرای نگاهی جز نگاه خود در این دنیا که فهم این تفاوت ها به خلقت ، گونه گون بودن پس آنگه همنشینی با قبول این نگاه جور دیگر وین تفاهم با تفاوت خود نشان درک زیبایی ست بدان این مردمان در سرزمین خویش می مانند و روزی در کنار مهربان نوری که می آید سرود عشق می خوانند کیوان شاهبداغی بیست و هفتم دیماه نود و هشت

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related