صدا کن مراصدای تو خوب استصدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی استکه در انتهای صمیمیت حزن می رویددر ابعاد این عصر خاموش من از طعم تصنیف درمتن ادراک یک کوچه تنهاترمبیا تابرایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ استو تنهایی من شبیخون حجم ترا پیش بینی نمی کرد و خاصیت عشق این استکسی نیست بیا زندگی را بدزدیم آن وقتمیان دو دیدار قسمت کنیم بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیمبیا زودتر چیزها را ببینیم ببین عقرباک های فواره در صفحه ساعت حوض زمان را به گردی بدل می کنند بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی ام بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق رامرا گرم کنو یک بار هم در بیابان کاشان هوا ابر شدو باران تندی گرفت و سردم شد آن وقت در پشت یک سنگ اجاق شقایق مرا گرم کرد در این کوچه هایی که تاریک هستند من از حاصل ضرب تردید و کبریت می ترسم من از سطح سیمانی قرن می ترسم بیا تا نترسم من از شهرهایی که خاک سیاشان چراگاه جرثقیل استمرا باز کن مثل یک در به روی هبوط گلابی در این عصر معراج پولاد مرا خواب کن زیر یک شاخه دور از شب اصطکاک فلزات اگر کاشف معدن صبح آمد صدا کن مرا و من در طلوع گل یاسی از پشت انگشت های تو بیدار خواهم شد و آن وقتحکایت کن از بمبهایی که من خواب بودم و افتادحکایت کن از گونه هایی که من خواب بودم و تر شد بگو چند مرغابی از روی دریا پریدنددر آن گیر و داری که چرخ زره پوش از روی رویای کودک گذر داشت قناری نخ زرد آواز خود را به پای چه احساس آسایشی بستبگو در بنادر چه اجناس معصومی از راه وارد شدچه علمی به موسیقی مثبت بوی باروت پی بردچه ادراکی از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراویدو آن وقت من مثل ایمانی از تابش استوا گرم ترا در سر آغاز یک باغ خواهم نشانید#سهراب_سپهری #خسرو_شکیبایی #radioshereparsi ✨️💖

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related