در ازدحام این همه ظلمت بی‌عصا چراغ را هم از من گرفته‌اند اما من دیوار به دیوار از لمس معطر ماه به سایه روشن خانه باز خواهم گشت پس زنده باد امید. در تکلم کورباش کلمات چشم‌های خسته مرا از من گرفته‌اند اما من اشاره به اشاره از حیرت بی باور شب به تشخیص روشن روز خواهم رسید پس زنده باد امید. در تحمل بی تاب تشنگی میل به طعم باران را از من گرفته‌اند اما من شبنم به شبنم از دعای عجیب آب به کشف بی‌پایان دریا رسیده‌ام پس زنده باد امید. در چه کنم‌های بی رفتن سفر صبوری سندباد را از من گرفته‌اند اما من گرداب به گرداب از شوق رسیدن به کرانه موعود توفان‌های هزار هیولا را طی خواهم کرد پس زنده باد امید. چراغ‌ها ، چشم‌ها،کلمات باران و کرانه را از من گرفته‌اند همه چیز همه چیز را از من گرفته‌اند حتی نومیدی را پس زنده باد امید… اکولالیا | #سیدعلی_صالحی. https://www.instagram.com/invites/contact/?i=pm1npjur1z8l&utm_content=192reh3

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related