یک سال گذشت ، تنهایشان نگذاریم هوا سرد است پدر ، دستان سرد کوچکم را در درون دست خود بگرفته ، می لرزیم تکیده باوگم‌ با تیشه اش بر پشته های خاک می کوبد نشسته بر سکوتِ کوهِ این آوار شکسته پیکرِ شیرین خود را در میان خاک ، می جوید پدر آهسته می گرید میان بغض می گوید : چه بی مهرند ، مَسکن های این وادی غریب و بی کس و تنهاست ، آبادی " چکاوک " ، خویشه گی خاسم دو چشم مهربان و پاک خود بسته به زیر آن همه نامهربان آوار ، خوابیده ست و " زیلان " هم ، برار کوچکم هلا من با شمایانم صدایم می رسد آنجا ؟ در آن گرمای مطبوع و سرای خفته گانِ کاخ همانجایی که دور از کوخ دور از درد کسی می داند آنجا " داغ " یعنی چه ؟ و ویرانی ، غریبی در وطن نامهربانی ، مرگ کسی می فهمد آیا معنی این در غریبی " آه " ؟ و امیدی که با لالایی این مرگ ناخوانده کنار پیکر خشکیده مادر به زیر خاک خوابیده ست هلا ای مهربان مردم هوا سرد است پدر تنها و شب در پیش کیوان شاهبداغی

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related