Een editie die in teken staat van de keurmerken. In de Pijn van Pepijn gaat het over onzinproducten die soms een keurmerk hebben dat niets zegt over de werking en soms zelfs een vervalst keurmerk. Met journaliste Janneke Donkerlo spreken over Fairtrade-keurmerken en of de beloften die deze keurmerken doen wel in de praktijk worden waargemaakt. Ten slotte de vraag of een keurmerk van Skepsis een goed idee zou zijn.Reacties, suggesties en tips zijn welkom op [email protected]:Chris van der Heijden: Grijs verleden (2001)Verder lees- en kijkvoer bij deze aflevering:Website van Janneke DonkerloJanneke Donkerlo: Fairtrade chocola met bittere smaak (2012)WUR: Nog altijd is de cacaoboer straatarm (2022)Rare apparaten op de Skepsis websiteKloptdatwel: Het onzinnige IGEF certificaatKloptdatwel: Ecowasbal afgekeurdNaschriftMet zelfregulering bedoelt Janneke dat de consument die Fairtrade koopt in de veronderstelling is vrijwillig het verschil te gaan maken. Er is echter altijd maar een heel beperkte groep die uit idealisme een product met een keurmerk koopt. Want het gros van de consumenten wil gewoon lekkere chocola voor een betaalbare prijs. Het marktaandeel van Fairtrade-chocolade is in ruim 30 jaar tijd daarom nooit boven de 6% gekomen. Naast het keurmerk Fairtrade zijn er nog twee zogenaamde ‘eerlijke’ varianten: Utz Kapeh en Rainforest Alliance. Nestlé voert bijvoorbeeld het logo met het kikkertje, dat staat voor Rainforest Alliance. De overeenkomst tussen de keurmerken is dat boeren met kleine stukjes grond nooit genoeg geld voor hun bonen krijgen. Zoals een Nederlandse aardappelboer niet rond kan komen van tien cent per aardappel als hij slechts een hoekje aardappelen verbouwt, zo moet een cacaoboer ook massa produceren wil hij/zij een fatsoenlijk inkomen verdienen. Substantieel hogere prijzen maken de chocola te duur voor de doorsnee consument. Daarom zet bijvoorbeeld een merk als Nestlé in op schaalvergroting en bijbehorende professionalisering. Het nadeel daarvan is dat cacaoboeren met kleine stukjes grond nog steeds nog geen droog brood verdienen met hun bonen. De bejubelde minimumprijs + bonus van Fairtrade zijn daarvoor bij lange na niet voldoende.En nog een klein foutje: een aardappelboer krijgt niet ca 10 cent per aardappel, maar slechts 1 cent! Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related