Labirentin karanlığı geçmişin fısıltılarıyla doluydu.Eren, duvardaki çatlaklara dokunduğunda babasının sesini duydu:‘Başaramazsın…’Tuba, gözlerini sıkıca kapattı. Annemin dediği gibiydi: ‘Korkunun olduğu yerde ışık söner.’Ama sonra…Labirentin ortasındaki aynada kendilerini gördüler. Terli avuçlar, hızlı nefesler… Ve bir gerçek:‘Buradayız. Şu an, nefes alıyoruz. Adım atabiliriz.’Şimdi, Labirentin AnahtarıEren, yere çömelip bir taş aldı. ‘Bu taş geçmiş değil,’ dedi Tuba’ya. ‘Fırlattığımda, labirent bize yol gösteriyor.’* Geçmişin taşları → Sırtında ağırlık.* Şimdinin taşı → Sesi yankılanan bir pusula.Tuba’nın Defterinden:Labirent bana öğretti: Gelecek diye bir şey yok. Sadece ‘şimdi’nin içinde saklı küçük yarınlar var. Adımımı attığım an, labirent titreşiyor… Sanki bana yolun kendisi olduğumu yeniden hatırlatıyor. Son Söz:Labirent, geçmişin çığlıklarıyla beslenir. Onu susturmanın tek yolu…“Şimdi” olmaktır, “an”ın kendisi olmaktır!(Ayak sesleri uzaklaşırken, labirentin bir duvarı daha yıkıldı…)🎙️Sorularınız ve önerileriniz için iletişime geçebilirsiniz.📚[email protected]#KitapÖzeti #ŞimdininGücü #EckhartTolle #UyanışLabirenti #İçselKeşif #UyanışKitapları

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related