Zorgen om de mantelzorger Nederland kent vijf miljoen mantelzorgers. Zij hebben het de BV Nederland mogelijk gemaakt om drastisch te bezuinigen op de zorg en een participatiesamenleving op te bouwen. Jammer genoeg betalen velen daar een hoge tol voor. De mantelzorger moet zich vaak ziekmelden terwijl hij of zij niet zelf ziek is en heeft er, met de zorg voor een zieke partner, ouder of kind, eigenlijk een baan bij. Steeds meer mantelzorgers hebben behoefte aan professionele ondersteuning en flexibele werktijden om te kunnen blijven werken. Die ondersteuning komt onvoldoende van de grond, zowel voor de werknemer als de werkgever. Tekst: Jeroen Kuypers Het omgekeerde leven De mantelzorger verzorgt en maakt zich zorgen – alle dagen weer. “Je bent niet zozeer bang dat de lijkwagen voor de deur staat als je thuiskomt, maar dat de zieke met het hoofd op de stenen vloer is gevallen; je bent nooit zorgeloos,” zegt Alexander van der Graaff, ervaringsdeskundige. Hij werd op zestienjarige leeftijd geconfronteerd met de diagnose van zijn vader – Parkinson – en van de een op de andere dag was zijn zorgeloze jeugd voorbij. “Mijn moeder moest gaan zorgen en werd na enkele jaren zelf ziek. Ik moest op mijn beurt voor mijn ouders gaan zorgen. Van een vrolijk uitvliegen was daarom geen sprake. Ik deed langer over mijn middelbare school en langer over mijn studie. Later ging ik bij Randstad werken, enerzijds omdat ik daar een leuke baan kreeg, anderzijds omdat ik met het leaseautootje makkelijk tussendoor even naar het ouderlijk huis in de Achterhoek kon gaan. Vrienden gingen trouwen en kregen kinderen, ik leidde deels het leven van een man van middelbare leeftijd. Het was het omgekeerde leven, zei ik weleens. Omdat er niets geregeld was voor de mantelzorger heeft het zorgen een wissel getrokken op mijn leerprestaties en mijn arbeidsproductiviteit, hoewel ik goed kon leren en altijd graag heb gewerkt.” Niet willen opgeven Je zorgt voor een ander uit liefde en uit plichtsbesef. Pas als het water aan de lippen staat, gaan mantelzorgers aan de bel trekken bij de gemeente of bij hun werkgever. “Hulp vragen wordt als een teken van zwakte gezien, van opgeven, terwijl het juist het tegenovergestelde betekent: je wilt niet opgeven en dáárom heb je ondersteuning nodig,” zegt Natalia Vermeulen, adviseur bij Mantelzorg NL in Zeist. “Maar gemeenten interpreteren dit vaak als een nieuwe hulpvraag en gaan eerst eens kijken wat het netwerk om de mantelzorger en zieke heen kan doen. Soms helpt dat, maar meestal is ook dat al tot zijn limieten ingeschakeld. Er is juist behoefte aan professionele ondersteuning. Die slag wordt momenteel wel gemaakt door de overheden maar het verloopt langzaam en het proces is nog lang niet voltooid.” Tekst: Jeroen Kuypers DE WERKWAARDE PODCAST WORDT MOGELIJK GEMAAKT DOOR UWVERZUIMREGISSEUR EN DE PORTRETMAKERS UwVerzuimregisseur begeleidt chronisch-progressief zieke werknemers met het behouden van werk en het verkrijgen van een uitkering. Dit doen ze als vertrouwenspersoon voor werknemers met aandoeningen zoals de ziekte van Parkinson, Parkinsonisme, Multiple Sclerosis (MS), ALS, Alzheimer, COPD, Huntington, Ehlers-Danlos syndromen (EDS) en Reuma. De professionals van UwVerzuimregisseur treden op als inhoudelijk WIA-expert, financieel planner, ervaringsdeskundige en lotgenoten coach. Ze begrijpen waarmee een zieke werknemer worstelt en helpen hem of haar verder. Dit doen ze door persoonlijke en deskundige begeleiding, lotgenoten coaching, rechtsbijstand en workshops. Vraag een GRATIS KENNISMAKINGSGESPREK aan op https://uwverzuimregisseur.nl/aanvraagformulier-kennismakingsgesprek of bel naar 076 – 20 45 444 voor meer informatie.

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related