Granie to nie tylko czas który przyjemnie spędzamy w wirtualnym świecie. To nie tylko forma rozrywki w stylu filmu czy pójścia na koncert. Wyjątkowość tego medium niezwykle mnie fascynuje, również dlatego że obserwowałem rozwój tej branży wraz ze swoim dorastaniem. Jako chłopak urodzony w roku 90, byłem niejako konsumentem jak i obserwatorem rozwijającego się trendu jakim jest granie na monitorach - zaczynając od popularnego pegazusa, gdzie gry składały się z paru pikseli i dyskietki były dostępne na odpustach przed kościołem, a kończąc na zajmujących wiele gigabajtów grach komputerowych pobieranych z chmury z wymaganiami sprzętowymi zmuszającymi nas do ciągłego ulepszania swojego sprzętu. Gry przez element partycypujący są dużo potężniejszymi doświadczeniami niż filmy. Dzięki posiadaniu wpływu na to co się dzieje na ekranie wciągamy się dużo bardziej niż pasywnie oglądając treści. Angażujemy więcej emocji pokonując kolejne przeszkody które twórcy gier rzucili nam pod nogi. Gdy twórcy wiedzą co robią, potrafią wrzucić nas w bardzo przyjemny stan flow, gdzie wyzwanie jest idealnie wykalibrowane, zawsze w zasięgu ręki jeśli tylko poświęcimy trochę czasu. Te elementy mogą zapewniać dobrą rozrywkę w życiu kogoś kto potrafi utrzymać balans lub nie wkręcać się nadmiernie w wirtualny świat, jednak wraz z rozwojem tej branży gry zaczynają drenować swoich konsumentów pod względem psychologicznym oraz monetarnym bardziej i bardziej. Gry mobilne i ich drapieżne elementy monetyzacji oraz techniki psychologiczne zmuszające nas do ciągłego logowania stworzyły coraz więcej ludzi którzy nie mogą wyjść z pułapki jaką może stać się ta niewinna rozrywka. W tym filmie zastanowimy się, czy gry poprzez tworzenie coraz bardziej wciągających doświadczeń sprawią że w pewnym momencie to co poza światem gier będzie tylko szarym brudnym wspomieniem a nasza “prawdziwa egzystencja” przeniesie się w świat wirtualny? Zapraszam!Sam uwielbiam gry - niestety aż za bardzo, granie mi absolutnie nie służy przez to właśnie że mój mózg preferuje wykorzystywanie swoich zasobów w świecie wirtualnym a nie realnym. Dlatego właśnie nie mogę w nie grać. W tym filmie przyjrzymy się mechanizmom które sprawiają że tak się dzieje oraz kwestiom które mogą być interesujące dla ludzi którzy spędzają na tym hobby sporą część życia jak i - co coraz częściej się zdarza - sporą część pieniędzy. Dzisiaj nie tylko opowiem o mechanizmach, które sprawiają, że gry są tak uzależniające, ale też zagłębię się w neurologię, psychologię i technologię. Zastanowimy się, jak gry wpływają na nasz mózg, dlaczego niektórzy uzależniają się bardziej niż inni, i jakie konsekwencje może to mieć dla naszego zdrowia psychicznego. A na koniec zajrzymy w przyszłość – jak technologie takie jak VR, AR i AI mogą jeszcze bardziej pogłębić ten problem. Zaczynamy!Gry komputerowe to nie tylko rozrywka – to precyzyjnie zaprojektowane produkty, które potrafią manipulować naszym mózgiem. Aby zrozumieć, dlaczego tak trudno się od nich oderwać, musimy zacząć od układu nagrody w mózgu. Kiedy gramy, nasz mózg uwalnia dopaminę – neuroprzekaźnik odpowiedzialny za uczucie przyjemności i motywacji. Każdy poziom, każda wygrana bitwa, każdy nowy przedmiot to mała dawka dopaminy, która sprawia, że chcemy więcej. Dr Andrew Huberman, neurobiolog z Uniwersytetu Stanforda, mówi: „Dopamina to nie tylko hormon szczęścia. To przede wszystkim mechanizm, który sprawia, że chcemy więcej. Gry doskonale to wykorzystują, tworząc pętlę, z której trudno się wyrwać.”Ale to nie wszystko. Badania z użyciem rezonansu magnetycznego pokazują, że u graczy dochodzi do zmian w strukturze mózgu. Na przykład, u osób grających w gry akcji obserwuje się zwiększoną objętość hipokampu, co może poprawiać pamięć przestrzenną. Z drugiej strony, nadmierne granie może prowadzić do zmniejszenia objętości kory przedczołowej, która odpowiada za kontrolę impulsów.

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related