Albert Sonnevelt

Maar wat ik altijd zeg is, daar waar mensen mee komen, is nooit waar ze in werkelijkheid last van hebben. Want je kunt zeggen, ja, ik heb last van stress, maar je hebt helemaal geen last van stress. Je hebt last van de gevolgen die eronder zitten. De echte oorzaak is vaak misschien omdat je het moeilijk vindt om te begrenzen of...

Misschien vind je het moeilijk om prioriteiten te stellen. Of misschien vind je het moeilijk om hulp te vragen. Of misschien vind je het moeilijk om rust te nemen voor jezelf. En dat zijn de werkelijke oorzaken. Als je het moeilijk vindt om te confronteren. Ja, en je blijft maar doorgaan om over je grenzen heen te gaan. Ja, dan uiteindelijk krijg je te veel spanningsklachten. Die het gevolg zijn van een diepe liggende overtuiging die eronder zit. En daar zul je naartoe moeten. Ja.

Nou ja, je kunt ze pas helpen op het moment dat ze geholpen willen worden. Je kunt ze niet dwingen met een mes op de keel. Zeggen van nou, volgens mij is het nu echt tijd. Ja, vaak doet de omgeving dat wel. Dus als je een liefdevolle partner hebt, zeg van ja, lieverd, ik ben het nu wel beu. Want je bent er nooit of...

Ja, de kinderen missen je of de collega's op het werk vinden jou afwezig of nou enzovoorts enzovoorts. Op een gegeven moment gaat er wel een lampje branden als het goed is. Of nogmaals herinnert jouw lichaam er wel aan en jouw psyche eraan. Dus dan krijg je fysieke klachten. Je krijgt fysieke, mentale, emotionele klachten.

Er is een hele reeks van stress gerelateerde klachten. Op een gegeven moment na die derde paracetamol in de week denk je zoiets van nou wordt het misschien toch wel tijd dat ik mezelf echt in de spiegel ga aankijken. Dat is de eerste stap, bewust worden.

Daar werk je aan mee met jouw podcast. Er zijn heel veel boeken over. Ik doe dat in mijn eigen podcast. Gelukkig is er heel veel informatie op dit moment om bewust te worden. Dat gebeurt.

Maar dan ben je er nog niet. Die tweede stap wordt dan dat je eigen verantwoordelijkheid gaat nemen. Bewust worden is één. Maar je mag niemand meer de schuld geven daarna. Niet je schoonmoeder. Niet de maatschappij. Niet de wereld. Niet de natuur. Whatever. Niet je baas of je collega. Jij bent degene. Volgens mij leer je dat ook aan de mensen die jou volgen. Je bent honderd procent verantwoordelijk voor de keuzes die jij maakt. Dat is de derde stap.

Als mensen tegen mij zeggen, ik wil weer de oude worden. Dan zeg ik, oh nee, alstublieft niet. Want de oude is ziek geworden. De bedoeling is dat je beter wordt dan de oude. Beter worden betekent een nieuwe versie, een 2.0 versie van jezelf creëren door betere keuzes te maken. En dan de vierde stap wordt...

Ja, daar zul je ook acties aan moeten verbinden. Wat ik ooit geleerd heb is action is the language of the universe. Dus ja, er kan pas echt iets veranderen als je ook ander gedrag gaat vertonen. Dus bewust worden, eigen verantwoordelijkheid nemen, betere keuzes maken en als laatste dan acties, stappen zetten in een richting die weer gaat richting jouw oorspronkelijke zelf.

En dan zul je merken, als je dan weer meer tijd neemt voor jezelf. En je kunt beter begrenzen en beter prioriteiten stellen. Dan denk je, hé, je durft hulp te vragen. Dan kan het zenuwstelsel weer ontspannen. Dan gaat je hormonale balans weer herstellen. En dan denk je, dan achteraf is het een blessing in disguise. Dat je denkt, oh wauw, dit had ik veel eerder moeten doen. Nou ja.

En neem echt in eerste instantie de tijd om je te realiseren. Laat het stof even naar beneden dalen. En wat ik al zei, realiseer je dat je blijkbaar in een moment terecht bent gekomen...

waarin je jezelf te lang geweld aan hebt gedaan. Want zoals we hier zitten... zijn we het resultaat van alle keuzes... die we tot nu toe gemaakt hebben in ons leven. Blijkbaar zijn die keuzes niet volledig handig geweest... en daardoor heb je nu spanningsklachten. Iedere fysiotherapeut weet dat...

Ja, die zegt misschien wel 80% van alle klachten die hij behandelt op de fysiobank is stressgerelateerd. Het is niet zo dat ons livere op een molk zit en zegt, ach, dat is dan een mooi stressgevalletje en mevrouw Jansen is een mooi migrainegevalletje. In veel gevallen, los van wat we dan noemen genetische predisposities, dat er dus echt aandoeningen in de familie zijn, maar in veel gevallen is dat stressgerelateerd.

Dan stop je en je stelt jezelf de vraag, wat heeft mijn lichaam nu nodig? Maar dan moet je dat wel kunnen voelen natuurlijk.

Ja, het mooie is de intelligentie van het lichaam... en het onderbewuste kan dat aangeven. Op het moment dat je bereid bent, maar daarvoor moet je eerst stoppen. Dus je zit op de snelweg en je moet bereid zijn om te zeggen... oké, ik pak nu de eerste afslag of ik pak een parkeerplaats en ik stop. Even pauze nemen voor jezelf. Even pauze nemen en even drie dagen, een week, een maand... wat jij maar nodig hebt...

En die heerlijke, eerlijke vraag stellen, misschien gewoon een blanco A4'tje met verticaal een streep door het midden en zeggen, oké, maar als ik nu een inventarisatie maak van mijn leven nu, wat kost mij nu energie op dit moment? Heel eerlijk. En aan de andere kant van de lijn, wat geeft me energie?

En wat kost mijn energie? Ik merk dat ik toch te veel projecten op mijn nek genomen heb. Ik merk dat ik het lastig vind om hulp te vragen in het gezin. Ik baal er eigenlijk van dat ik altijd de boodschappen moet doen. En ik baal ervan dat ik die bestuursfunctie nog heb bij de lokale sportvereniging. Ik kom niet meer aan mezelf toe. Dan heb je dat lijstje ingevuld. Wat kost mijn energie?

Aan de andere kant, wat geeft me energie? Nou, wandelen in de natuur. Ik vind het eigenlijk heerlijk om een keer sudoku te doen. Want dat heb ik ook al tien jaar niet meer gedaan. Ik vind het heerlijk om muziek te luisteren. Ik vind het heerlijk om muziek te maken. Ik vind het heerlijk om te gaan sporten. Nou ja, en het is te simpel voor woorden. Maar doe het maar eens. Dat wat te veel is, ga je minder doen. En dat wat je te weinig hebt gedaan, ga dat meer doen. En...

Dat is wat ik bedoel. Kom in beweging. Ga niet denken van, oh, als dan. Michael, dit is echt een van de grootste valkuilen van ieder mens. Als dan. Als ik maar eenmaal die baan heb. Of als ik maar eenmaal die partner heb. Of als ik maar eenmaal dat miljoen heb verdiend of gewonnen. Of als ik maar eenmaal met pensioen ben. Het is gewoon kansloos. Je houdt jezelf een worst voor je neus. En die gaat niet komen. Dat wat je wil dat er gerealiseerd wordt in je leven...

Dan kan ik niet zomaar zeggen toch van ja, hoe verander ik dat? Nou ja, ik zie als mensen een te hoge spanning hebben, zie ik een aantal factoren die een rol spelen.