Alexander

Al deze... Kijk, in softwareontwikkeling is er een uitspraak... Your underpants is showing. Dat houdt in... Ik zie je onderbroek. Dat houdt in dat als iemand een stuk software oplevert... En daar zitten dropdowns in met modelversienummers... Dat dan een goede software UX-designer zegt... Jongen, ik zie je onderbroek. Dit gaat mis. Wat doet die drop... Wat is dat?

Ik kan een gebruiker hier niet mee... confronteren met deze shit. Liever niet. Kun je niet even zelf zorgen dat je het juiste drop-down selecteert. En dan heb je dus... en... moet dit model nadenken... zo ja, hoe lang...

Moet dit model nadenken over programmeertaken? Zo ja, hoe lang? En wat voor context heeft hij daarbij nodig? Is het eigenlijk Zhang die een nieuwsbrief wil schrijven? Switch maar meer naar 3,5. Zonder dat iemand dat ziet. En is het geheugen veel belangrijker? Want je wil haar schrijfstijl beter vasthouden. Dat programmeren misschien minder aan de hand. Ja, en nu...

Ik dacht dus naïef als software programmeur... dat ik dacht, daar moet een soort routertje voor. Een soort air traffic controller die dat dan gaat doen. En die een soort van heel leem... Misschien een mini taalmodelletje ervoor of zo. Ja, dat heb je eerder ook gezegd. En nu, wat ik dus begreep, wat eigenlijk...

Net als dat die reasoning models... hun chains of thought... dus logica's strains zeg maar... erin getraind krijgen... dat het idee nu is... om die keuzes erin te trainen. Omdat eigenlijk het liefst die modellen... of die bedrijven niet werken... met allerlei losse modelletjes... die weer aan elkaar geknoopt worden... door een of andere traffic controller. Maar één supermodel...

die op verschillende manieren zichzelf kan inzetten. En zeggen, ik laat wel een stukje daarin. Een soort mixture of experts. Maar ook nog eens met, moet ik reasonen? Hoe lang moet ik reasonen? En het allerbelangrijkst, welke context heb ik nodig? Want dit is iets wat ik nu nog mis. En dat zou heel erg helpen voor... noem het de gemiddelde gebruiker van een taalmodel. Dat wanneer zij een vraag stellen die overduidelijk feitelijk is... concreet, dat die zegt, ik mis deze context. Maar...

Je kunt hem mij geven. Je kunt hier iets indroppen. Heb je misschien toegang tot iets. Moet ik even een MCP'tje voor je klappen op de achtergrond? Dat zegt hij dan niet, maar...

Ja, precies. Want je wil gewoon kranten, archieven in kunnen gaan. Of je wil de, weet ik veel, boeken in kunnen gaan. Je stelt de vraag over je eigen e-mailbox. Ik denk dat mensen dit nu al doen op ChatGPT. Uit met alle respect totale naïviteit over hoe computers werken. Zie ik echt wel iemand de vraag stellen, kan je even in mijn mail kijken? En dat hij dan eigenlijk zegt, Claude would like to access your e-mail. Allow of niet? Zo zie ik hem een beetje vormen.

En dat is dus eigenlijk wat MCP is. Ja, dat draait dan lokaal. Maar die ervaring gaat zo zijn. En die hele term is dan weg. Het gaat alleen nog maar zijn op het user interface niveau. Dat ondergoed wordt netjes verborgen onder twee lagen kleding. Zodat die eindgebruiker uiteindelijk gewoon een magische tovenaar op zijn computer heeft staan.

Welkom bij BoekenFM, een podcast van Tasmach en de Groene Amsterdammer over boeken en de inhoud daarvan. Vandaag hebben we het over Autumn, het eerste deel van het seizoenenkwartet van de Schotse schrijfster Ellie Smith. Het verhaal heeft twee hoofdpersonen, Daniel, een man van een jaar of honderd die zich in verlengde slaaptoestand bevindt in een verzorgingstehuis, en Elisabeth, een universitair docent van 32 die de goede gewoonte heeft wekelijks bij hem langs te gaan om hem voor te lezen. Sayan Detay speelt zich allemaal af vlak na het brexit-referendum.

We praten erover met Joost de Vries, redacteur van De Groene Amsterdammer. Hoi. En Ellen Dekwits, literair columnist van NRC. Hallo. Ellen, jij was degene die zei, dit boek gaan we lezen. Dat hebben we nu gedaan. Dan vraag ik me af, waarom moesten we dat eigenlijk lezen?

Dus het loopt er wel doorheen, maar het gaat denk ik veel meer om de zachte mentaliteit die erachter zit. Ja, want het is eigenlijk, er wordt niet zozeer de geschiedenis van die brexit wordt uitgelegd, maar het is, ja, hoe gaat het verhaal nou eigenlijk wel? Waar gaat het heen, Ellen? Mijn punt zou zijn, het heeft niet echt een verhaal of een plot.

Eigenlijk bestaat het grotendeels uit de momenten waarop Elizabeth op bezoek gaat bij die Daniel die dus in dat verzorgingstehuis ligt om hem voor te lezen.

Maar dat geldt eigenlijk vooral voor Elisabeth, want die Daniel die ligt te slapen. Ja, en Elisabeth stelt zich dus soms voor dat ze zich in een compleet wit huis bevindt met deze Daniel, waarin hij het wel weer doet, om het zo te zeggen. En hij wakker is. Ja, en hij wakker is. Dus in die zin, weet je, het boek is niet een plotgedreven boek.

En dat heeft ze dus met meerdere boeken gedaan. Dus echt eigenlijk twee verhalen neemt... die niet per se op een logische manier bij elkaar passen... maar gewoon puur het feit dat zij ze opschrijft en bij elkaar brengt... zorgt ervoor dat ze een bepaalde dynamiek met elkaar hebben. En ze thematiseert misschien ook wel gewoon tijd zelf, toch? Ja, absoluut. Dit heet bijvoorbeeld autumn, herfst. Winter is ook al verschenen inmiddels, toch? En er komen er nog twee. Nou, die kan je zelf al invullen. Dus daarmee typeert ze ook de seizoenen.

We hebben al een aantal keer gezegd, dit boek gaat natuurlijk over de brexit. En zo wordt het ook vaak getypeerd. Ze heeft het natuurlijk ook gewoon... In de markt gezet? Ja, waarschijnlijk wel. Het is waarschijnlijk natuurlijk gewoon deels een marketingpraatje. Van het is een echte brexit novel of een post-brexit novel. Dus ik ging het ook op die manier lezen. Maar wat ik me eigenlijk wel afvroeg is in hoeverre...

Aan de andere kant zou je ook kunnen zeggen dat het komt omdat ze zich niet direct uitspreekt erover. Ze signaleert alleen in deze roman. En zou het ook niet kunnen zijn dat 9-11 is wel echt een ramp ofzo? Daar kun je het wel collectief over eens zijn dat het een ramp is. Terwijl Brexit zijn er... Zijn we het nou over eens? Ja, ik weet het. Stamplaatsgebondenheid. Maar Brexit is natuurlijk juist een gegeven waarover niet iedereen het eens is dat het een ramp is. De helft van het land vindt het juist toppie. In ieder geval vlak na die beslissing.

Ja, ik weet het. Jullie willen gewoon lekker over dat boek praten. Dat wil ik eigenlijk ook wel. Maar bij Das Mag willen ze heel graag dat wij rubriekjes gaan doen. Dat vinden luisteraars leuk, jongens. Dus laten we gewoon even een rubriekje. Het rubriekje heet Je Moeder. En de vraag is, zou je dit boek aan je moeder aanraden? Aan je eigen moeder. Laat ik dat eerst aan Joost vragen. Zou jij dit boek aan je moeder aanraden?

Nog iets wat we misschien moeten aangaan. Heb je het nog over moeders? Nee, ik heb het niet meer over mijn moeder. Ik wil mijn moeder aanbevelen trouwens. Oh, jij wil ook je eigen moeder aanbevelen? Want ik wil het nog even over mijn moeder hebben. Sterker nog, jij hebt ook een moeder. Ja, ik heb ook een moeder. Sterker nog, ik heb het boek al aan mijn moeder aanbevolen.

Ik heb al tegen haar gezegd, je moet dit boek echt lezen. Namelijk, het is inderdaad een boek over een bepaalde tijd waarin je je misschien niet meer thuis voelt. En ik herken dat een beetje bij mijn moeder soms. Maar dat ik dit boek ook wel een mooie hoopvol voorbeeld vind van hoe je dat met humor en bravoure kunt doen. En dat je niet per se bitter hoeft te zijn om je te verzetten tegen bepaalde dingen waar je het niet mee eens bent. En dat vond ik echt iets dat past wel bij mijn moeder.