Alexander

Ja, het is ook inderdaad een pleidooi tegen bitterheid, vind ik. Want iedereen gaat gewoon vrolijk door met zijn of haar leven. En men baalt wel van de veranderde omstandigheid in deze roman. Maar men gaat vrolijk verder. In ieder geval die hoofdpersoon. Ik vond dat echt ontzettend leuk. Die Elisabeth vond ik echt een leuk personage. Hoe zij omgaat met mensen die tegen haar zeggen... je mag hier niet lopen, bijvoorbeeld. En dan loopt ze ergens aan. Ja, en die eindloze slapstickscenes... waarin ze met een paspoort bezig is...

heel lang heeft bewonderd. Dat is zo ontzettend snoezig. En Elisabeth die dan maar voor hen ontbijt gaat maken. Dat is zo hoopvol, weet je wel. Nieuwe liefde uit donkere tijden. Die moeder mag meedoen aan een televisieprogramma waarin mensen samen met celebrities naar Antiquaria te gaan om daar de prijzen van verleden op te diepen en die voor veel geld te verpatsen. En als je voor het meest geld verkoopt, dan win je de aflevering. En zij is door dollen heen dat ze daaraan mee mag doen. En die Elisabeth die kijkt daarnaar. Zou dat ook zijn.

En dus aan de ene kant laat Smit wat mij betreft wel mooi zien... dat het vertellen van verhalen en het creëren van je eigen werkelijkheid... dat het heel mooi en vriendschappelijk kan zijn. Maar dat het ook gewoon iets heel engs en ontwrichtends kan zijn. Ja, dat wilde ik nog aan jullie vragen. Ook het vertellen van verhalen zelf wordt ook gethematiseerd in dit boek. En er worden ook uitspraken over gedaan. En dat zijn inderdaad die gesprekken tussen Daniel en Elisabeth... waar dat vaak in gebeurt. Daniel zegt op een gegeven moment... whoever makes up the story makes up the world...

So always try to welcome people into the home of the story, zegt hij. En dan dacht ik, dat is dan echt een mooie uitspraak... over wat een verhaal zou moeten doen. Dit zou het goed doen als je het op een glitterplaatje zet op Facebook. Dan gaan veel mensen dat liken en delen, dacht ik. Maar ik dacht, jullie schrijven allebei zelf ook. Jullie schrijven ook over schrijven. In hoeverre kun je daar nou echt wat mee? Met het idee dat je iedereen moet verwelkomen in je verhaal, Ellen...

Zo'n soort boze gieren op ons zitten te aazen tot wij een keertje uh zeggen. Laten we even derde beurt riepen. Want wat je eigenlijk vraagt, is wat is de meerwaarde van verhalen? Nou, eigenlijk vroeg ik...

Wat ik nog wel had met dat verwelkomen, als je dit als Nederlander leest, zo'n boek, het is wel behoorlijk Brits allemaal. Het verwijst naar Britse politiek, Britse schandalen uit het verleden, Britse literatuur uit het verleden. Charles Dickens. Charles Dickens inderdaad, Shakespeare, het komt allemaal voorbij. Maar ik vroeg me af, wat kunnen we daar als Nederlanders nog mee?

Nou, dat vind ik wel een mooie. Ja, ik ben het daar denk ik ook wel mee eens. Ik vond het echt een plezier om te lezen. Oh. Demonstratief zuchten? Ja, tuurlijk. Maar we zijn nog niet bij de rubriek demonstratief zuchten. Oké. Welke rubriek hebben we dan? We hebben nog twee rubrieken. Favoriete zin of omslag. Dan kunnen we het hebben over boekomslag. Een dingetje dat je opviel. Zullen we de favoriete zin doen? Pfff.

Fijne, fijne details ook die wel een beeld geven van de mensen met wie je te maken hebt. Ik had als favoriete zin, dat haakt een beetje aan met wat Joost eerder zei. He dreamed it, though it's rumored to have happened. En dat vond ik een hele mooie zin toen ik hem las. Dat is ook een beetje het leuke spel dat er gespeeld wordt. Er wordt een hele wereld van vertellen opgetrokken waarin het niet zoveel uitmaakt wat nou waar is en wat niet.

Maar ik voelde me er ook een beetje betrapt toen Halbe Zijlstra iets vergelijkbaars zei in een interview. Dat hij zei, hij was er niet bij in het tuinhuisje van Poetin. Maar hij heeft geen desinformatie verspreid, want de inhoud klopte wel. Ja, dat zeiden ze bij de Dreefboezever ook. Hij loog om de waarheid te kunnen zeggen. Ja, dat geeft wel goed de spanning weer, die ook wel in het boek zelf zit. Dat vond ik er wel leuk aan.

Dus voor mij was het niet nodig. Soms zit je gewoon zo lekker in een bepaald verhaal dat je daar gewoon in wil blijven zitten. Ik had zelf ook het gevoel alsof dat uit een ander boek kwam. Alsof ik opeens iets totaal anders aan het lezen was. Nou ja, dus daar zijn we het helaas geen frictie. Daar zijn we het volgens mij met z'n drieën over eens dat het een beetje een raar hoofdstuk was. Zo aan het einde van het boek. Wil iemand nog wat kwijt of zal ik afronden?

Oké, mooi. Ik reageerde er alleen op omdat ik zelf... elke klemtoon had verkeerd leggen. En altijd wordt uitgelachen door iedereen. Dus ik was zo blij dat iemand anders... nou, Joost, hou die in de gaten. Als jij het een keer doet. De makers vinden het leuk... als we ook nog een blurb... zelf een blurb gaan maken bij het boek. Dat vond ik wel grappig. Op het boek staan al een paar blurbs. Er staat brilliant, glorious... fantastic...

Nou, was dit slecht genoeg? Ja, die was slecht genoeg. Geen plek meer voor de titel, jongen. Als de Nederlandse vertaling nog niet naar de druk is, dan kan hij er nog op. Ellen, heb jij nog een blur? Ik had het natuurlijk weer veel te serieus genomen. Dankzij dit boek ben je blij dat er brexit is geweest, want anders had het niet geschreven kunnen worden. Nee.

Dat vind ik een leuke. Ja, Boris Johnson zal blij zijn met je. Hij is altijd blij met mij. Hij is altijd blij, ja. De krantenrubrieken schaffen de sterren af, maar wij gaan gewoon rustig een heel exact cijfer geven. Ik gaf het een 8.3. Nee. Jawel. Kijk wat ik in mijn schriftje heb geschreven. Een 8.3! High five! Yes! En jij Ellen? Nou ja, ik wil niet de bromance in de weg zitten, maar nee, ik geef het een 9. Een 9? Ja, Paulien Boti kost die ene punt.

Ja, ik zat nog te twijfelen of ik nog één ding over het boek zou willen vragen. Er zit een scène in waarin mensen selfies maken met hakenkruizen. Daar moest ik toch meteen aan jou denken, Joost. Niet dat jij een bekende selfie-maker met hakenkruizen bent, maar dat was wel een scène die mij... Dit Denk aan de Republiek, die toch ook wel staat voor een bepaalde tijd waarin mensen gewoon selfies kunnen maken met...

Nou, daar zijn we er doorheen. Dat wilde ik nog even weten. Ik dacht, anders laat ik dat schieten. Dit was BoekenFM. Een podcast over boeken. En de inhoud daarvan van Dasmach en de Groene Amsterdammer. Ellen, bedankt. Graag gedaan. Joost, bedankt. Luisteraars, als jullie nou denken, ik heb nog een vraag. Dat kan. Stuur hem op naar marcia.dasmach.nl Dat is M-A-R-S-C-H-A-DASMACH.NL Verder

We gaan nog een podcast maken. Joost gaat het boek uitkiezen. Heeft hij nog niet gedaan. Dus ik ben benieuwd wat we voor de kiezer krijgen. Bedankt voor het luisteren. En tot volgende keer.