Barbara

Ik dacht echt, ik red het niet om ochtends op te staan. Ik was eigenlijk alleen aan het huilen en ik bleef doorrennen. En uiteindelijk wilde dat ook niet. En toen ben ik in het ziekenhuis beland en bleek ik hele hoge bloeddruk te hebben en suiker. Dus weet je, er is gewoon echt ook iets veranderd aan mijn lijf daardoor. Van de stress? Ja. Hoe staat het nu met de hoge bloeddruk en de suiker?

Ja, medicijnen. De bloeddruk is nu prima, maar de suiker komt niet op goede lijn. Steeds met ophogen van medicijnen en zo. Ben je hoopvol dat het wel goed zou kunnen komen? Of ben je vrij pessimistisch of realistisch dat je hiermee moet leven? Hoe sta je daar nu in? Ja, dat is het eigenlijk realistisch. Dit is wat het is. En ik hoop dat het beter wordt. Misschien niet, maar ik denk dat het is wat het is.

Ja, heel erg vind ik dat. Want dan geef ik eigenlijk mijn kleindochter op. Maar die heb ik nu, sinds dat ze drieënhalf was, ze is nu naar groep drie. De hele kleutertijd heb ik gemist. Ja, dat krijg je niet meer terug. Dat krijg je nooit meer terug. En waarom? Waarom wil je dat? Waarom heb je dat gedaan? We waren goed voor haar. En we waren goed voor hun ook. En er zijn best wel dingen geweest die ze niet zo fijn vonden. Het is ook niet fijn om bij een stiefmoeder te moeten leven.

Dat is gewoon ook zo. Dat is ook niet fijn. Om opeens in een gezin met drie jongens gedumpt te worden. En ja, doe maar leuk mee. Dat is best ingewikkeld. En we hebben dat te zonnig aangepakt. Wij dachten, dat komt wel goed. Dat is leuk. Zijn ongeveer even oud. Gezellig. Dat hebben we gewoon te naïef gedaan. Daar heb ik ook heel veel van geleerd. Dat weet ik ook allemaal. Terugdraaiend zou ik het heel anders doen.

Op grond van wat ik weet. Misschien heb je hele toxische dingen gedaan in de kelder... die je niet weet. Maar je oogt op mij als iemand... die het echt heel graag goed wil doen. En het is frustrerend dat dat niet lukt. En dat begrijp ik. Mijn hele leven probeer ik inderdaad... voor iedereen te zijn. En voor altijd de mensen te helpen. Die hulp nodig hebben. Als het even kan.

Maar dat wil in dit geval niet. En ik deed het graag. En ik deed het vooral om haar te helpen. Om mijn stiefdochter te helpen. Want die zat gewoon echt diep. En ik wilde haar helpen. En al die uren dat je opgepast hebt. En dat je kleindochter bij jullie was. Dat is ook echt tijd, energie, aandacht, investeren. Dat is, ik zou zeggen, liefde in actie. Je kreeg in ieder geval betaald. Het was geen baan. Nee, zeker niet. Nee, helemaal niet.

Ja, en dan komt zo'n kerst eraan. Dan denk je, jeetje. Zaterdag maar. We hebben hartstikke leuke foto's van onder de kerstboom. Met mijn kleindochter. Echt superleuk. Maar dat gebeurt niet. Vorig jaar heb ik het niet eens... Ik heb een kerststal waar je mee kan spelen. Dat heb ik niet eens naar beneden gehaald. Omdat ik het gewoon niet wilde zien. Terwijl die al jaren, ook toen mijn kinderen klein waren, stond die al onder de kerstboom. Maar ik wilde hem niet tevoorschijn halen. Te pijnlijk. Te pijnlijk.

Oh, dan krijgen we deel twee. Wat verwijt je zelf dan? Nou, ik verwijt mezelf dat ik niet mezelf meer heb ingelezen... over wat het is om met een samengesteld gezin te leven... voordat we aan een samengesteld gezin begonnen zijn. We hadden niet moeten gaan samenwonen. We hadden die meiden hun huis moeten laten houden. Dat hebben mijn kinderen ook gedaan. We zijn samen in een ander huis gegaan. Met z'n allen? Met z'n allen.

Maar mijn kinderen bleven in dezelfde stad. Zelfs heel redelijk dicht in de buurt van hun voorgaard. En je schiefdochters moesten verkassen voor jullie. Ja, en die hadden reistijd naar hun school. En ja, dat hadden we niet moeten doen.

Welk oordeel heb je dan over de Barbara van toen? Wat vind je van haar? Te naïef. Veel te naïef. Dat ik dat wel even zou doen. Dat ik die meiden wel onder moeder zou nemen. Ik had een groot moederhart. Ik dacht, er kunnen nog twee kinderen bij. En voor mij kwamen die er ook bij. Zo was het ook. Het voelde ook van, nou, dan heb ik vijf kinderen. Maar dat is het natuurlijk nooit. Het blijft... Je had sowieso altijd een moeder nog in de mix. Ja.

Maar ja, ik werd ook niet hun moeder natuurlijk. Dat ging niet. En dat heb ik deels geprobeerd. Er zijn bepaalde regels die in mijn huis golden. Oké, je eet met z'n allen, je ruimt even met z'n allen op. Ja, die meiden bleven zitten. En dan vroeg ik aan mijn man, zou je met ze willen bespreken? Of ze mee kunnen helpen, zou ik fijn vinden.

En ja, hij kan dat niet goed. Dus hij had het idee dat hij dat gesprek had gevoerd. Maar die meiden, die bleven alsnog zitten. Ik zei, joh, dan ging ik het zeggen. Dan was jij de boosdoener. Ja, van mij moesten dingen. En dat hoefde ze nooit in hun eigen huis. En van mij moest van alles. Ik heb dat gewoon niet goed bedacht. Wat dat voor hun deed.

Dat weet ik niet. Wat gebeurt er met je als ik die vraag stel? Ik kan mezelf niet vergeven dat ik blijkbaar mijn stiefdochter het idee heb gegeven dat ik niet goed voor haar dochter kan zorgen. Dat ik niet in haar leven mag zijn. Ik heb iets fout gedaan. Ik heb iets fout gedaan waardoor het zo is gelopen zoals het is gelopen. Ik had iets anders moeten doen. Ik wist alleen niet wat. En dat kan ik mezelf niet vergeven. Jij bent degene die het fout heeft gedaan.

Nee, dat heb ik nooit gedaan. Nee, nooit. Altijd dat kind ook. Mijn man wilde wel eens bellen. Dat is alleen maar zielig. Op mijn kleindochters verjaardag wilde hij gaan bellen. Ik zei, maar wat breng je dat kind dan? Die is blij, die wordt vier. En die wilde verjaardag vieren. En dan belt opeens een opa die ze niet meer mag zien. Dat is geen leuke verjaardag. Ik zou het niet doen.

Ben je benieuwd hoe het nu is met de gast uit onze podcast? Blijf dan nog even luisteren. Want we vroegen een tijdje later om een update en die ga je nu horen. Beste Bertolt, bedankt voor het fijne gesprek. Je stelde me direct op mijn gemak. Ik ben nu zo'n twee maanden geleden bij je geweest. En ik heb daarna de podcast een aantal keer beluisterd. En ik heb gemerkt dat het me helpt om het los te laten.

Ik heb de podcast ook samen met mijn man geluisterd en dat was heel erg fijn. Hij weet natuurlijk hoeveel pijn de situatie me doet, maar we konden het er samen nog eens over hebben en dat was heel prettig. Qua contact met mijn stiefdochter en kleindochter is niks veranderd.

Er is nog steeds geen contact. Heel verdrietig, maar we wennen eraan. We gaan er met mijn kinderen een gezellige kerst van maken. De kerststal staat onder de boom met de mooie herinneringen van mijn zoons die ermee speelden, maar ook mijn kleindochter die ermee speelde.

Dat mag er nu zijn. We gaan verder met ons leven en kijken uit naar wat er nog gaat komen met ons gezin. Helaas zonder mijn stiefdochters en kleindochter. Maar wel met heel veel mensen die om ons geven en wij om hen. Spannend dat de podcast online gaat komen. Ik wens iedereen een fijne kerst. Ook als het zonder een geliefde is. Groetjes, Barbara.

It's okay. You're just in time. Harv, your hair's all wet.

It's okay. You're just in time. Harv, your hair's all wet.