Ben O'Connor

speaker

168 appearances 3 recordings 3 series first heard Dec 2025 last heard 11 Jun

Ben O'Connor’s voice in public audio — every appearance, attributed to the second.

Trend

recordings per month · last 12 months

Recordings per month over the last 12 months — 3 in all, peaking in Jun 2026 with 2.

Appearances

newest first · ▶ plays the moment

Jan Śpiewak Podcast · Social media okradają nas z naszego życia. Nowy format z Benem O’Connorem · 20 Dec 2025 podcast

specjalizuje się w ludzkim doświadczeniu w perspektywie właśnie sztuki. Ben, powiedz parę zdań o sobie. Tak, więc cześć, jestem Ben O'Connor, tak jak Janek tutaj słusznie wspomniał. Zajmuję się faktycznie kryzysem doświadczenia i takiej realności naszego doświadczenia.

Zajmuję się tym głównie w literaturze, ale kryzys doświadczenia jest mi też bliski osobiście. Mam takie poczucie, że sporo mojego życia uciekło mi właśnie na korzystaniu z mediów i potem jak zerkam wstecz do swojego życia, to niektórych rzeczy nie jestem w stanie sobie przypomnieć.

i mam takie poczucie, że to życie czasem jest wybrakowane i może jestem w tym jakoś, nie wiem, reprezentantem pokolenia. Pokolenia Z. Tak, bo ten podcast będzie o tym, czy my żyjemy naprawdę, czy żyjemy na niby, czy żyjemy życiem innych ludzi, a ci ludzie właściwie jakim życiem żyją, czy żyjemy w jakiej jednej fikcji, w takim Matrixie.

Myślę, że to jest ważne, żeby też powiedzieć o skali problemu. Kiedy tworzymy taką analogię pomiędzy firmami tytoniowymi a Facebookiem, Googlem, Instagramem, TikTokem, wydaje mi się, że jednak skala jest dużo, dużo większa. Tak jak mówisz, problem jest na tyle powszechny, że właściwie już trochę niezauważalny, że to jest truizm mówić o tym, że wszyscy jesteśmy uzależnieni.

jesteśmy tak bardzo uzależnieni, że Jonathan Haidt, autor bardzo głośnej książki Niespokojne pokolenie, twierdzi, że możemy już mówić właśnie o pokoleniowym wręcz problemie na skalę globalną. Może podsumujmy takie podstawowe tezy Haida, bo

Tak, bo kluczowa teza Hajta jest taka, że wcześniej dzieci bawiły się zabawkami, które funkcjonują w trójwymiarze, można je dotknąć, można je poczuć, można się pobawić również z innymi. Tymczasem dzieci, o których mowa, czyli dzieci też trochę z mojego pokolenia i trochę młodsze,

doświadczały zabawy już w trochę inny sposób. Po pierwsze, doświadczały tej zabawy w dwójwymiarze. Po drugie, doświadczały tej zabawy w zupełnej alienacji i od kolegów, czy koleżanek i od rodzin. Warto też powiedzieć, że

te aplikacje bardzo często są projektowane w taki sposób, żeby właśnie przykuwać uwagę. Uwaga jest bardzo ważna, jest tam bardzo dużo jaskrawych kolorów, na które dzieci są wyczulone, bo to są też funkcje rozwojowe dziecka. O tym Heid bardzo często pisze, mówi o tym, że my musimy postrzegać jako dzieci kolory czy kształty dużo intensywniej, żeby potem móc się uczyć. Musimy mieć realnie jakiś kontakt z rzeczywistością na takim bardzo cielesnym poziomie. Musimy czegoś dotknąć,

Ale musimy się też czasem wywalić, musimy się ubrudzić jako dzieci, żeby móc na przykład nauczyć się co robić, a czego nie robić. I zabawa jest trochę takim polem eksperymentu. On tam bardzo często powołuje się, robi takie analogie z kotami na przykład, które bawią się różnymi sztucznymi myszami. I to, że się bawią i że mają z tego przyjemność, wcale nie oznacza, że nie mogą w ten sposób też ćwiczyć faktycznych zdolności. I z dziećmi jest trochę podobnie.

I Heitz zadaje sobie pytanie, co się z nami dzieje i co się dzieje z umysłem takiego dziecka, kiedy ta niezbędna część zabawy zostaje zastąpiona przez sztuczny zamiennik, przez jakąś protezę tej zabawy i co się dzieje z mózgiem tego dziecka.

Jego teza obraca się wokół takiego przekonania, że to o czym mówisz, czyli że firmy typu Facebook dowiedziały się i nie powiedziały o problemie, to nie jest prawda. One od samego początku wiedziały, że te technologie będą uzależniać. Co więcej, dzieci i młodzież były dla nich szczególnie atrakcyjne, dlatego że tak jak pisze Haidt,

jakby nie ogarniają, że jak będą zapierniczać przez wioskę, to mogą kogoś zabić. Tak naprawdę nie mówimy tylko o dzieciach, mówimy o nastolatkach, czy wręcz nawet takich słowanych young adults. Czy każdy, kto ma, nie wiem, nawet dziadków, czy rodziców w wieku już średnim albo wyżej niż średnim, zauważa, że i oni nie są odporni na te technologie, więc tym bardziej dzieci, które...

Tak, no według Heita ta najistotniejsza zmiana, która zaszła, czy zmiana, która jakby szła trochę razem z tą zmianą technologiczną, to jest w ogóle zmiana tego, jak funkcjonują dzieci w społeczeństwie. On twierdzi, że te naturalne instytucje, takie jak rodziny, czy takie instytucje osiedlowe w postaci sąsiadek, które gdzieś tam te dzieci przypilnują i które mogą bawić się razem, że one znikły z czasem i znikły trochę wcześniej niż pojawił się

taki szerokoposmowy internet. Więc dzieci zostawały w domu i to danie dziecku właśnie iPada, czy tabletu, czy telefonu do ręki było najprostszą drogą do tego, żeby to dziecko było jakoś bezpieczne, żeby je jakby stymulować, żeby mogło się bawić, a jednocześnie, żeby rodzice mogli pracować, bo to też jest bardzo ważny element. Albo odpocząć, tak? Więc trudno tutaj...

Przerzucać odpowiedzialność, to też jest zresztą bardzo częsta rzecz, że się przenosi odpowiedzialność na rodziców i bardzo często się mówi pilnuj, co dziecko robi w internecie, sprawdzaj to i tak dalej, bo to jest twoja odpowiedzialność.

Tak, że idealnie te media się po prostu w to pasowały. Jest taki fragment, który zamierzam tutaj przeczytać. On strasznie mnie jakoś poruszył, bo pokazuje skalę problemu. Dlaczego to jest w ogóle niespokojne pokolenie? Od tego bym zaczął.

Teza hajta jest taka, że my w takim ciągłym przebodźcowaniu i uzależnieniu od mediów nie jesteśmy w stanie skupić się na jednej rzeczy, która wymaga od nas poświęcenia więcej czasu czy uwagi. Jesteśmy bardzo nastawieni na krótkotrwałe przyjemności, na krótkotrwałe skoki dopaminy.

I każde działanie, które wymaga odwleczenia czegoś w czasie, jakiejś cięższej, rozłożonej na etapy pracy jest dla nas utrudnione i wychodzimy jako pokolenie eksperymentalne, między innymi ja zresztą też,

które no właśnie ma problemy z koncentracją, ma problemy z uwagą, ma problemy z rozkładaniem i priorytetyzowaniem zadań i to jest też ważne, że Haidt twierdzi, że to nie jest do końca tylko i wyłącznie nasza wina. Bardzo często mówi się o pokoleniu moim i ludzi trochę młodszych, że jesteśmy młodsi.

że jesteśmy nieogarnięci, rozproszeni, że to jest gdzieś tam nasza wina. Hajd pokazuje, że o ile faktycznie można wyłonić jakąś taką wspólną cechę dla ludzi wychowanych po tym 95, 96 roku, o tyle zrzucanie odpowiedzialności tylko i wyłącznie na nas jest daleko idącym błędem. Mamy tutaj na przykład fragment, który mówi o liczbie powiadomień tych ludzi,

Showing 61–80 of 168 · page 4 of 9