Berthold Gunster

Ja. We zitten nog op één gedachtenlijn samen. En dus moet ik een cruciale controlevraag stellen. Het is een hele idiote vraag, maar ik stel hem heel serieus. En ik wil dat je op gevoelsniveau en op verstandelijk niveau antwoord geeft. Eerst gevoelsniveau en dan verstandelijk niveau. Gevoelsniveau. Mag je er gewoon zijn?

Dan zeg ik te lang moet ik erover nadenken. Nee dus, gevoelsmatig nee. Mag ik dat zo zeggen? Ja. En hoe is dat om te zeggen? Nou word je verdrietig. Het is heel pijnlijk. En ik kan er ook niet zoveel mee. Hoe is het om die pijn te voelen? Ja, niet leuk. Nee. Nee.

En dat is die pijn van een meisje die boos wegliep... als ze zich onbegrepen voelde en op je kamer ging zitten... en er niet bij je hoorde. Maar ik heb goed nieuws voor je, want die pijn hoort bij vroeger.

Want nu vraag ik het verstandelijke antwoord. Mag je er zijn? Nou, ik ga zelf een antwoord geven. Het is een idiote vraag, want je bent er. Precies. Dat kom ik in deze podcast ook heel vaak tegen. Dat mensen van alles moeten zijn, doen, bewijzen om er te mogen zijn. Maar dat is een idiote doelstelling, want je bent er al. Bewijs mij maar eens dat je er niet bent. Maar het gaat natuurlijk om dat je er bent in relatie tot anderen. Dat andere mensen je zien en waarderen. Dat je er voor anderen mag zijn. Daar gaat het natuurlijk om. Nou...

Volgens mij is het antwoord daar ook heel makkelijk te geven, want je hebt een vriend, toch? Ja, ja, ja. En die maakt gewoon zelf die maaltijd dan. Ja. Niks aan de hand. En die vriendin die hem terug hebt of belt, of te laat, of iets later dan je hoopt, die zal waarschijnlijk zeggen, oh, dat dacht ik even niet aan, of niks aan de hand. En dan weet je niks aan de hand. Voor haar mag je er ook zijn, weet je. Ja. Kortom, het is ouwe pijn. Ja. Hoe gaat die weg? Door het te weten.

Want nu, voor het gesprek dacht jij... ik ben iemand met een kort lontje. Na het gesprek denk jij... ik ben iemand die er niet mag zijn. En als ik licht geïrriteerd ben... dan wordt dat getriggerd. Dan komt dat naar boven. Dat is een heel andere beschrijving van je probleem... dan toen je hier kwam. En wat is dan de volgende stap? Naar dit idiote zelfbeeld kijken. Het negatieve zelfbeeld. Ik mag er niet zijn.

Dat noemen voor jezelf. Woorden aangeven. Dat kan je ook benoemen. Dan heb ik het gevoel dat ik er niet mag zijn. Dan schiet iedereen een lach. Dat slaat natuurlijk nergens op. Door in te zien dat dat de idiote gedacht is. En die hoef je niet meer te bestrijden door hem op de achterbank te zetten. Die zet je naast je neer. Iemand is alsmaar te zorgen dat je er moet zijn. Die wil dat je perfect bent en braaf bent. Dat is allemaal prima. Op het moment dat jij het doel hebt dat je ook perfect moet zijn. Dan is het je mondgenoot. En voor de rest mag die persoon zijn mond houden.

Dat klinkt ideaal. Wonderen bestaan soms. Maar niet altijd. Waar mijn zorg in zit... is dat het...

Dat begrijp ik, dat het tot nu toe altijd zo gevoeld heeft. En dat is ook niet zomaar over. Maar je hebt het hele gesprek gevoerd. Je kunt het meerdere keren terugluisteren. En ik geef jou een instructie mee. Dat als jij de volgende keer overspoeld wordt door woede. Voor mij zijn dat echt wel de goede woorden. Razernij, frustratie, diepe ellende, eenzaamheid, whatever. Op het moment dat je die hele heftige dingen voelt...

Dat je dan meteen, meteen boven jezelf gaat hangen. En die zegt, goh, Karen is furieus, wat grappig. Om niks. Ah, arme meid. En dat je dan op dat moment voor jezelf de vader of de moeder bent. Of voor de oudere broertje of zusje, whatever. Die je als kind destijds niet altijd hebt kunnen ervaren. Maar die je jezelf op dit moment wel kunt geven. Dat je zegt, joh, Karen is furieus, wat grappig.

Over een paar dagen, een uur, tien minuten is het weer over. Ach, ze denkt dat ze er niet bij hoort, dat ze er niet mag zijn. Ah, arme meid.

En heb je dan ook nog een tip voor het moment dat die bovenhangende persoon omslaat naar stiekem de vervelende bijrijder? Nee, die persoon slaat niet om. Het zijn twee entiteiten en ze bestaan naast elkaar. En in je hoofd, je switcht de hele tijd, je identificeert je dan met de ene stem en dan met de andere. Of met de observant die erboven hangt. Maar jij kan kiezen.

En op het moment dat je er helemaal mee samenvalt... en dat je echt over het helemaal denkt... dan kan je dus bewust zijn... hé, nu denkt ze. En dan hang je er meteen weer boven. Nu denkt ze dat ze er mee samenvalt. Ze denkt het helemaal echt. Wat grappig, ze denkt het helemaal echt. Maar zodra je denkt... wat grappig, ze denkt het helemaal echt. Denk jij het niet meer, dan weet je dat je dat denkt. En dan ben je er al uit. Ik kan het ook simpeler zeggen. Op het moment dat je van die idioten aanvallen hebt... vind je jezelf grappig. Ik vind het gewoon grappig dat je idioot doet. Er is niks aan de hand.

Dan schiet je toch uit je slof vanwege een maaltijd. Dan loop je toch stampvoetend even weg. Ach, je vriend die kent het al lang. Kom je daarna weer terug. Niks aan de hand. Maar het oordeel wat je erover hebt als het gebeurt. Dat is die stem. En die kun je vervangen door een observatie. Jij gaat dat kunnen. Ik ben blij dat jij het vertrouwen hebt. Ik heb er wel vertrouwen in. Het antwoord ligt natuurlijk in de toekomst. Dus we weten het allebei niet echt zeker. Nee.

Ik heb nu een heel verhaal. Ik praat op jou. Hoe dat zou kunnen werken. Hoe beluister je dat? Nog even te mooi en waar te zijn. Fijn dat hij het vertrouwen heeft. Maar dit is die stem. Daar praat ik nu mee. Ik praat nu met die stem. Ik praat nu niet met Karen. Ik praat nu met die stem. Ja.

Ja, die is gewoon zo aanwezig. Ja, nou, van die heb ik het antwoord. En degene die erboven zou kunnen hangen, die het bekijkt... die als een liefhebbende moeder jou zelf zou kunnen omarmen... van, goh, meid, af en toe schiet je uit je slof. Dat hebben we allemaal. Bij jou misschien iets heftiger. En dan komt er zo'n oud ding van vroeger mee dat je niet mag zijn. Ah, kom maar hier. Wat zegt die stem over hoe dit in de toekomst zou kunnen gaan? Voorzichtig optimisme. Maar nog niet zoveel vertrouwen... omdat die andere stem gewoon zo overheersend is...

Ja, maar je noemt het dan een bijrijder? Dat is een heel goed woord. Er is zo'n 28 dagen in de maand. Is het ook een bijrijder? Dus dan lukt het heel goed. Maar hij zit niet meer op de achterbank. Je hebt hem naar voren gehaald en naast je. En die andere stem hangt boven de auto, denk je dan? Die zweeft er wat boven. Die ziet jou zitten achter het stuur. En die bijrijder zweeft er zo wat boven.

Maar ik wil even terugspoelen naar wat we gevonden hadden. Namelijk jou. En dat is de kern van dit gesprek. Dat je er niet mag zijn. En dat als je ontploft, dat dat dan een alles overheersende gedachte wordt. Die je als waarheid ervaart. Heb ik dan de kern van dit gesprek naar jouw waarneming samengevat? Ja, ik denk het wel. Daar zit de pijn in. En daar kwam ook de emotie naar boven. Ja.

En heb je zelf dan nog iets? Want ik voel het einde van dit gesprek naderen. En ik zeg het heel voorzichtig. Want straks denk je dat je geen bestaanszekerheid hebt. Dat ik je afwijs. Ik ben levensgevaarlijk hier. Maar heb je zelf nog gedachten, observaties? Iets mooi afrondends? Zijn we er ook echt wat jou betreft zo dan voor nu?

Nou, het antwoord op hoe het verder zal gaan, dat ligt dan in de toekomst. Dat kunnen we nu ook niet... We kunnen daarover filosoferen, fantaseren en voorspellingen doen. Maar uiteindelijk de werkelijkheid zal het vertellen. Dus wat mij betreft zijn we aan het einde van dit gesprek gekomen. En voor degenen die luisteren...