Berthold Gunster

Die zijn natuurlijk heel benieuwd. Want er zijn wel een aantal cycli verder. Meestal doen we een maand of drie. Dus je hebt drie keer een periode van een paar dagen dat het levensgevaarlijk wordt. Dus die heb je in ieder geval achter de rug. Als je een update geeft over hoe het nu met je gaat. En dan ben ik ontzettend benieuwd. En het belangrijkste dat ik hoop is dat je mee kunt nemen. Is dat als je nukkig, geïrriteerd, boos, stampvoedend wegloopt. Dat je zelf een grappig lief meisje vindt op dat moment. Die er helemaal mag zijn. Inclusief al dit gedoe. Inclusief.

Een soort maatschap stel ik me daar dan bij voor. Ja, klopt. Het is een maatschap. Verder nog iets met huisdierenpartners. Niet dat het kinderen, niet dat het moet. Dat is heel relevant. Ja, partner. Nou, mooi. Ja, de liefde van mijn leven. Dus ze kunnen ook afvinken. Ja. Nee, dat is superfijn. Ik heb eigenlijk een probleemloos leven met één probleem. En dan leg je meteen een bruggetje naar wat is dan dat probleem?

Even naar de supermarkt gaan. Daar krijg ik al een error van. Dat is niet best. Ik dacht, wat blijft het probleem van Monique? Maar nu zitten we in een... Een error krijgen van naar de supermarkt gaan... is niet heel erg handig. Dat is niet prettig, lijkt mij. Nee, dat is vooral waarom ik denk... Hoe ben je hier gekomen eigenlijk? Zodra er een verplichting aan zit... dan is er niks aan de hand.

Dan ga ik gewoon en dan is er... Nou, dit vind ik een fascinerend begin van een gesprek. Ja, leuk hè? Waar gaat dit naartoe? Je oogt als een goed georganiseerde vrouw die haar leven op orde heeft. Alle verplichtingen aan mijn leven gebannen, zeg je. Dingen moeten doen is geen enkel probleem. Ik vat even samen voor zover het überhaupt trouwens nodig is. Maar goed, als een langeling moet er niks aan de hand. Maar dan mag je naar de supermarkt op eigen initiatief en dan komt er een error.

Maar dat kan volgens mij helemaal niemand. Want alle keuzedingetjes die je beschrijft. Zijn volgens mij keuzedingetjes. Die elk brein van elk mens voortdurend produceert. Zal ik dit? Zal ik dat? Zal ik zitten? Zal ik weg? Hoe lang blijf ik hier? Is het nog leuk? Ik vind het niet raar. Dus ik herken dat allemaal. Alleen bij jou komt er een error bij. En dat vind ik fascinerend.

Ik loop ook door de stad. Zal ik naar links, naar rechts? Zal ik hier blijven? Vind ik het nog leuk? En dat loop ik me ook dan af. Het is niet alleen wat ik aan het doen ben. Mijn brein is ook... Wat jij zegt, dat heb ik ook. Alleen, ik denk dan niet er hoor. Of ik ga dan helemaal niet de stad in. Dus jij doet er iets bij wat ik fascinerend vind. Ja, of nou, ik doe het wel. Ik daag mezelf wel uit in dat opzicht. Alleen vind ik er gewoon dan niks aan. Uiteindelijk ga ik dan toch maar weg. Maar het lijkt alsof...

Maar op het moment dat er een duidelijke verwachting is wat jij moet doen in het leven, er is een verplichting, je moet hier een bepaalde tijd zijn, dan zijn ze weg. Maar zodra jij geconfronteerd wordt met vrijheid, dat alles kan, dan slaat er een soort, wat is het, paniek, stress, onbehagen toe. Ja, meer onbehagen. Wat is er erg aan het onbehagen?

dan valt er wel al in ieder geval een vraagstuk weg... van moet ik er iets mee of niet? Want dat gaat ook nog eens de hele tijd in je hoofd rondspannen. Want die vraag had je dan waarschijnlijk ook verwacht. En je had tot nu toe alles verwacht wat ik doe. Dus dat vind ik wel fijn. Want wat vind je dan van jezelf... terwijl je dan met zo'n error in je hoofd zit in een café... moet ik langer niet blijven, wat zal ik bestellen? Wat vind je van jezelf terwijl je dan zo aan het malen bent over niks? Want dat is het toch? Het is malen over niks.

Oké, je overtuigt me. Er zit niet een sneu zelfbeeld bij, dat geloof ik wel. Maar we kunnen de record nog breken. We zitten hier op negen en een half minuut. Wat is er erg aan dat het leven soms wat onbehagelijk is? Waarom wil je dat weg hebben? Je beschrijft het als een soort onbehagen. Dat hebben we allemaal. Omdat ik echt ook dingen niet meer ga doen...

Het gaat je beperken. Je leven wordt kleiner. Dat snap ik, maar je geeft geen antwoord op mijn vraag. Wat is er erg aan? Dat je onbehaagd voelt en dat je daarna gaat handelen. Daar overtuig je je mee, tuurlijk. Dat is heel frustrerend, want je gaat dingen niet meer doen. Die je misschien wel wil doen. Maar dat is geen antwoord op mijn vraag. Wat is er erg aan dat je soms wat onbehaagd voelt?

Nou, op zich is dat niet het allerergste. Tuurlijk, dat zeg je met je verstand. Maar jij vindt dat echt niet prettig. Dus je moet de vraag even serieus nemen dan. Wat is er voor jou erg aan dat het leven soms onbehagelijk is? Nou, letterlijk is het geen... Ja, het is gewoon een heel onprettig gevoel. Wat is er erg aan dat je je soms onprettig voelt?

Wat is er erg aan? Als ik jou een klap geef, doet pijn, is onprettig. Als je wordt aangereden door een auto, doet pijn. Als de geliefde van je doodgaat, ben je heel ontzettend verdrietig. Dat doet pijn. Maar ja, dat is pijn en onbehagen. Het is natuurlijk kleiner dan pijn, maar dat hoort toch bij het leven. Ja, omdat ik het denk, daar kom je misschien op een punt. Ik vind het ergens niet nodig.

En je hebt een soort idee dat er een leven mogelijk is... zonder zinloze stress, een soort hoop. Nou ja, ik krijg gewoon stress over iets van leuke dingen doen. Dat zou toch echt... Ja, dat kun je bijna niet bedenken, dit. Nou, ik zou zeggen, hallo, welkom. Land in de wereld waar iedereen in leeft. Dit soort onbehagelijke momentjes, die stroom van keuzedingetjes... met stressjes die erbij horen. Ja, helaas kan ik je niet meer helpen. Die hoort bij het leven pech gehad. Ja.

Dat heb ik ook. Alleen ik ga me dan niet van laten weer houden om dingen te doen. En jij wel.

Dat is echt wel een probleem. Je gaat dat record niet meer halen. Het is niet zo dat je geen probleem hebt. Je hebt echt wel een probleem. Maar volgens mij heb je een probleem gebaseerd op een non-probleem. Je hebt een serieus probleem als gevolg van iets wat gewoon heel gewoon is... maar waarvan jij denkt dat het een probleem is. Volg je me nog een paar keer te cryptisch? Niet helemaal, want jij zegt zelf... jij beperkt je echt, je zet niet door...

Nee, dat zeg ik niet. Wat ik denk te zien is... jij geconfronteerd met de enorme vrijheid van het leven. En daar praat ik nu met jou over. Maar dit is een probleem wat we allemaal hebben. Als je alle verplichtingen hebt gedaan... waar gaat je daar leven dan over? Het antwoord is...

Geen idee. Vermaak jezelf een beetje. Dit hele leven, naar mijn overtuiging... is een beetje bezigheidstherapie. Als je alle verplichtingen gedaan hebt... als er geen oorlog meer is, je hebt te eten en te drinken... en je leeft in een luxueuze omstandigheid... zoals veel mensen in Nederland...

We leven niet in Gaza of de Oekraïne. Dan heb je wel andere dingen aan je hoofd. En dan geconfronteerd met de enorme vrijheid. Dat alles kan. Dat is helemaal niet zo fijn. Want dan moet je zelf een beetje het leven gaan organiseren. En dat is precies wat jij beschrijft. Ga ik de stad in of niet? Ga ik de winkel in of niet? Koop ik iets? Ik vind het wel leuk. Ik neem het mee naar huis. Zet ik het neer. Vind ik het dan wel leuk? Geef ik het dan in weg? Eigenlijk heb ik het helemaal niet nodig. Ik laat het maar staan. Ik vind het toch eigenlijk wel leuk. Dat soort gezeik.

Hoort gewoon bij wat ons brein doet met vrijheid. Even op een zinnetje afmaken. Omdat jij denkt dat het onbehaag iets stoms is... of het niet bij het leven zou moeten horen... ga je dan maar de vrijheid uit de weg. En dat laatste is natuurlijk jammer. Want daardoor doe je niet dingen die je misschien wel leuk zou kunnen vinden. En dan na tien minuten ontdekt dat het helemaal niet leuk is. Maar ja, dat hoort bij het leven.

Je hebt gewoon de grote pech. Want 53 was je toch? Heb ik goed onthouden? Ik moet ontzettend opwassen met verkeerde getallen noemen. Je hebt gewoon de pech dat je je hele leven op orde hebt. Je hebt een aantal uitdagingen getest. Die weet je nu wel. Er hoeft gewoon niet zo heel veel meer. En wat dan?