Bertolt Gunster

Even advocaat van een duivel. Tot nu toe vind ik niet echt dat er echt een probleem is. Ik zit tegenover een jonge man. Bijna dertig. En die gewoon geniet van het ding doen. En af en toe wat kort slaapt. Dat heb je dan soms in het leven. Wat is daar dan precies erg aan voor jou? Ja, dat is een goede vraag.

En zoals je het vertelt, zo is het gegaan. Drie uur smiddags kreeg jij een appje. Ja, ik was op kantoor aan het werk. En een kamerad die zei van, joh, ik ga het toch niet redden. Want ik ben ziek. Oké, die gaan we dan heel gedetailleerd verkennen. Kijken of we daar iets kunnen vinden. Die krijg je dus om drie uur smiddags. Ja.

Je hebt dan tot tien voor drie. Leuke dag. Want ik heb een maat. We gaan uit eten. Het wordt gezellig. Mijn avond is gevuld. Mijn dag is geregeld. En dan. Dat voelt dan als een soort. Wat is het? Koude douche. Naar leegte. Is niet goed.

Nee, zeker. Kan je daar, ik geef nu wat woorden aan, maar kan je in je eigen woorden omschrijven hoe die avond voor jou dan wordt? Ja, als je dan, nou stel, het eerste wat ik vaak doe is dat ik dan direct even een paar andere vrienden of whatever. Nee, dat snap ik. Dat is niet de kant die we op moeten. Jij gaat dit meteen oplossen. Die avond moet gevuld worden. Ja, precies. Maar mijn vraag zit daaronder. Waarom moet die avond gevuld worden?

Nou, ik heb hem helemaal. Maar ik denk dat ik helemaal na kan voelen. Toch weer even opnieuw advocaat van de duivel dan zijn. Is het niet gewoon zo dat jij, zoals wij allemaal, of nou nee, zoals heel veel mensen, zoals heel veel mensen, het fijn vinden om verbonden te zijn, gezelschap te hebben, dingen mee te maken, verhalen te horen, gewoon dat er iemand is. Wij zijn geen wolven die een eentje een beetje zo door 200 kilometer afleggen en dan geen enkele wolf tegenkomen.

Ik weet niet of dit trouwens klopt. Wij zijn geen loonmoes. De één ding is wel zeker. Wij mensen zijn groepstieren. Is het niet zo. Dat je gewoon net zoals heel veel van ons. Houdt van gezelschap. En als je dan alleen bent. Dat is oké. Je overleeft wel. Maar dat je gewoon in gezelschap dat leuker vindt. Dan niet gezelschap. En dat je dat opzoekt. Je regelt dat. En prima geregeld. Klaar. Is dat niet gewoon heel erg menselijk. Klopt hoe jij leeft niet gewoon heel erg met wat jij leuk vindt. Punt.

Ik woon samen. Ik vind het heerlijk. En als mijn partner zou overlijden. Of we zouden op elkaar gaan. Dan zou ik het gewoon leuk vinden om weer in een huis te wonen. Met mijn beste vriend. Dat zou ook prima zijn. Maakt niet uit. Ik vind het fijn dat er gewoon iemand is die zegt. Hé, hoe was je dag? Nou, ik heb iets meegemaakt. Totaal onbenullig. Maar ik vind het leuk dat je luistert. Oh, wat fijn. Ik heb ook iets meegemaakt. Ook totaal onbenullig. Ja, dat vind ik leuk. Ik hou van gezelschap. En volgens mij hebben heel veel mensen dat. In ieder geval denk ik dat jij het ook hebt. Dus mijn...

Ja, ik stel dat wij mensen verbinding fijn vinden. En jij de meeste, jij hoort erbij. Dus ik ben nog even, stel ik steeds advocaat van de duivel. Wat dat betreft zie ik nog geen probleem.

Het enige wat ik denk is, als je dat hebt zoals jij, dan moet je oppassen dat je soms je agenda niet te vol plant met te veel vrienden en te veel gedoe. Dus dat is meer een soort agenda technisch vraagstuk wat je moet leren managen. Maar ik heb niet de indruk dat ik hier tegenover iemand zit die zijn dagen zo vol plant met allemaal dingen dat hij in burn-out komt, gestrest is. Misschien moet ik dan nog wat meer vertellen. Haha.

Ja, het is een soort godswonde dat we daar geen blessure aan overgehouden hebben. Maar ja, ik heb altijd wel een gezonde hoeveelheid zelfoverschatting. Ik ga het toch even onderbreken. Want je beschrijft volgens mij gewoon een superleuk weekend. Ja. Heb je allemaal gewoon perfect geregeld. Je hebt een heel rijk sociaal leven. Mensen uit Amsterdam komen naar je toe. Heel veel mensen hebben helemaal geen vrienden. En je huis is neem ik aan opgeruimd die zondag. Uiteindelijk ja. Je bent maandag naar je werk gegaan.

In een soort oververmoeidheid. Ja. Dat is nieuw. Standaard. Ja. Nu, nu, oh, nou hebben we een wending. Dat is niet best. Dat zeg je goed. Oké. Wat zou je vragen als je mij nu was? Oeh. Ik verkeer chronisch in een staat van oververmoeidheid, zou je zeggen? Ja.

Ja, hoe je dat vindt. Als ik mezelf dit moet vragen. Hoe vind je dat? De antwoord is voor mij voor de hand liggend waardeloos. Dat is doodvermoeiend, toch? Ja, het is niet... Daar wil je vanaf. Ja, dat is wel iets waar ik dan last van heb. En je kan daar heel goed soort van...

Sterker nog, ik weet ook uit ervaring... dat als je heel moe bent, dat dat vaak ook geestelijk is. Op psychisch, maar dan ga je sporten. Dan kan je je ontzettend fris voelen. Omdat je een fysieke aanslag op je lijf... is een hele andere dan een psychische. Zeker lopen kan je je eentje doen. Kan je ook juist psychisch heel rustig van worden. Dus ik snap dat dat zo kan werken. Maar ik krijg wel nu de indruk...

Dat ga ik even terug naar die middag van drie uur dat je maat afbelt. En dat jij dan in een soort stress, dat woord durven we nu al te gebruiken, op zoek gaat naar hoe kan ik mijn avond invullen. In ieder geval op dat moment er niet voor kiest om te bedenken, nou, ik zou ook lekker vroeg naar bed kunnen vanavond. En dat zou goed voor mij zijn.

Maar volgens mij is het een soort chronische vermoeidheid. Dat zei je toch, die woorden gebruik je. Dan zal je ook de behoefte kennen... gewoon af en toe te leggen. Of niks te hoeven. Of te slapen, toch? Ja... Dat vind ik een ingewikkelde vraag. Want ik vind slapen niet leuk.

Jouw woorden komen nu pas echt binnen bij mij. Als je slaapt, leef je niet. Ja, want je maakt niks mee. Dus als je geen dingen meemaakt, dan leef je niet. Dus eigenlijk als je slaapt, ben je dood. Ja.

Misschien wel, ja. Zou je daar opnieuw naar willen kijken? Is dat zo? En als je slaapt, ben je alleen? Je moet even bij mijn constatering blijven. Als je slaapt, ben je dood. Want dan leef je niet. Dat is wat jij vrij te zeggen. En ik vraag jou, is dat zo?

Feitelijk? Ja. Je slaapt. Heel veel mensen ervaren dat wel als dood. Er is ook iemand in deze podcast geweest. Die niet durfde te gaan slapen. Want die dacht dat is dan een soort dood. En het leidt er wel verdacht veel op. Maar je bent niet dood. De volgende ochtend ben je er weer. Als het goed is.

In jouw geval een beetje brak en moe. Dus kun je opnieuw naar die gedachten kijken. Want die draag je met je mee. Je leeft niet als je slaapt. Dan ben je dus eigenlijk dood. Wat vind je ervan als je daar nu. Laten we even vertragen. Stilstaat bij die gedachten.

is het handig dat je af en toe rust neemt en slaapt. Want dan moet je lichaam groeien, herstellen, repareren. Als je aan krachtsport doet, ga je belasten. Maar daarna moet je rust nemen. En in de rust herstelt je lichaam. En het mooie van krachtsport is... belasting is tijdens de training zelf. Daar verleef je heel veel arbeid. Maar in feite ben je alleen maar schade aan het toebrengen aan je lichaam. Spiertjes krijgen scheurintjes. En dat is wat trainen met je lichaam doet. Het is een soort overbelasting. Maar daarna neem je rust. En in de rust...