Celien Hermans

Celine, ik moet beginnen met een bekentenis, want ik vind het eigenlijk heel ongemakkelijk om het woord dik te gebruiken. Ik bedoel, dat is voor alle duidelijkheid totaal niet beledigend. Nee, dat snap ik. Maar dat is ook omdat daar zo'n beetje een stempel op gekomen is de voorbije jaren. Ze hebben dan ook eens een keer gezegd, dik mogen we niet meer zeggen, we moeten dan corpulent zeggen of wat is het. En dan denk ik, ja maar jongens, ik was gewoon dik. Dat was zonder een negatieve connotatie, maar ja. Ja, ik probeer dan soms wat omvloers te zeggen, wat volumineuzer.

Ja, dat is... Ik zeg altijd, ik was zeer aanwezig in alle perspectieven. There was a lot to love. Ja, voilà, zoiets. Nu, jij liet een operatie doen. Jij verloor hoeveel kilo? 46 kilo is er uiteindelijk afgegaan. Daar is ondertussen ook wel een beetje terug bij. Maar ja, ik zeg altijd, dat waren mijn twee kleine nichtjes die ik ineens niet meer...

aan mijn lijf had hangen. Zot, hè? Ja, ik vind dat nog altijd heel gek eigenlijk. Want ja, nu denk ik daar ook op terug van, amai, 46 kilo. Eigenlijk was dat wel echt een aanzienlijk gewicht. Ja, dat was een derde ongeveer van wat ik woog. Dus ja, als je tegen iemand morgen zegt, je gaat een derde kwijt zijn van hoe dat er nu uitziet. Je kunt je dat visueel niet voorstellen tot het moment daar is. Ja, en toch maak je je ook nog wat zorgen, hè?

Ja, zeker wel. Omdat de operatie was natuurlijk een hulpmiddel om in eerste instantie die kilo's kwijt te spelen. Maar nu blijft het wel een mindset en een manier van leven om regeling mee te houden om te zorgen dat ik die kilo's niet terug...

Ik denk, operatief gewijs maak ik mij geen zorgen meer. Ik denk dat ik na een jaar wel zeker wist van oké, nu zal alles wel terug netjes aan elkaar gegroeid zijn en alle wondjes en alle controles waren goed in orde. Maar ja, die mentale schrik voor dat gewicht, dat blijft toch wel heel aanwezig. Bij mezelf. Misschien is dat bij anderen niet zo, maar...

Maar dat was ook met periodes. De ene periode was dat dan wat meer dan de andere. Bij mij, het aspect van de diabetes type 1 had er natuurlijk ook wel wat mee te maken. Want hoe scherper ik geregeld stond en hoe meer ik at en hoe meer ik insuline daarvoor inspoot, hoe sneller dat ik ook gewicht aankwam. En eigenlijk is dat zo, laat ons zeggen, tot mijn...

Drie, 24 jaar echt altijd een beetje zo'n jojo-effect geweest. Ook dan een keer dat dieet geprobeerd. Dan ben je wel wat kilo's kwijt, maar dan kom je terug. En dan heb je het befaande rebound-effect. Dat je eigenlijk zwaarder terugkomt dan waar je ooit gestart bent. Ik denk dat ik bijna elk dieet wat in Vlaanderen of in België gekend was, geprobeerd heb. Ook verschillende diëtistes, verschillende begeleidingen daarin gekregen. Maar het ding was ook, op een bepaald moment ben je zo zwaar...

Voor mij persoonlijk kwam ik er niet alleen meer met ik moet gaan sporten en ik moet op mijn eten letten. Ik zag het niet zitten om die 46 kilo, om daar drie, vier jaar over te doen, om die kwijt te spelen. Dat zal een stukje ongeduldigheid van mij geweest zijn. Is het ook überhaupt nog mogelijk om zoveel alleen maar op wilskracht dan...

Ik vraag het me echt oprecht af. Er zijn mensen die het doen, dus het zal dan toch wel ergens blijven. Maar blijvend? Ja, dat vraag ik me dan ook wel af. Is het echt een blijvend effect? Want uiteindelijk verandert er niks aan de werking van je lichaam. Je sport meer en je bent met die voeding bezig.

Wat ik nu na de operatie ook wel doe. Maar ja, in C verandert er niks aan de werking van je lichaam, van je organen, van je spijsvertering. Dus ja, is het effect blijvend? Ik hoop voor die mensen van wel, maar dat zal ook eens aan de expert moeten vragen, denk ik. Veel vragen gaat die krijgen. Was er een bepaald moment, Céline, waarbij je dacht van oké, maar nu zit ik echt al met overgewicht?

Ja, ik heb dat heel mijn leven wel wat aangevoeld, dat ik inderdaad aan de struizenkant was. Maar op het moment dat je dan echt wel gezondheidsproblemen begint te ontwikkelen. Ik had ook op 25 of 24-jarige leeftijd ineens wat cholesterolproblemen. Dat is ook niet echt iets wat je normaal gezien in die leeftijdscategorie al ervaart.

Ik had ook problemen met mijn knieën, met mijn heupen, waar alles toch zo meer sletage vertoonde dan wat het normaal gezien op je vier, vijfentwintig jaar is. En plus dat het ook wel mentaal echt heel zwaar begon door te wegen. Het werd voor mij bijvoorbeeld echt wel een ding dat ik naar speciaalzaken moest gaan om kleren te gaan kopen. En dat ik niet meer in de doorsneewinkel in de winkelstraat terecht kon.

En toen had ik wel zoiets van, oké, nu beginnen er toch wel echt te veel factoren waar ik het heel moeilijk mee heb te spelen. Dus het wordt echt tijd om aan de alarmbel te trekken. Ben je ook gepust geweest? Ja, al moet ik zeggen dat dat niet rechtstreeks gebeurde of zo. Ik heb doorheen mijn schoolcarrière heel veel zo, dat ik het nog net achter mij hoorde, het geroezemoes.

Of ik herinner mij dat ik ooit, op internaat hadden wij een maandelijkse activiteit en een van die activiteiten was ooit dat we met z'n allen gingen zwemmen, dat was toen nog aan de heisel. En ik stond in het zwembadhokje me terug aan te kleren en in het hokje naast mij zegt iemand, allee, ik snap niet dat die persoon niet mee is gaan zwemmen, want zelfs Celine is mee gaan zwemmen.

En ja, die weten natuurlijk niet dat ik dat gehoord heb, maar dat zijn dan zowel momenten dat je even... Ik denk dat ik me toch bewust iets trager heb omgekleed en iets langer in dat hokje ben blijven staan. En ja, bijvoorbeeld zo, als er dingen getrakteerd werden of zo. Ja, maar Celine zou dat wel doen. Allee, zo... Ja, de kleine steekjes, maar die toch wel echt...

Ja, vrij hard aankomen eigenlijk. En al van kind af aan dan? Ja, zeker. Al van jongs af aan. En wat ik misschien nog het ergste van al vond, is dat dat eigenlijk ook wel soms vanuit volwassenen gebeurde. Waarin je dan hoopt en denkt van de volwassenen zouden daar net tegen in moeten gaan, tegen pestgedrag. Maar waar het evengoed de volwassenen die zouden zijn van nee, Celine, slaag jij dat stukje taart maar over, want je hebt al genoeg.

Niet oké eigenlijk. Allee. Helemaal niet oké. Misschien wel ook niet altijd vanuit slechte bedoelingen, maar gewoon... Nee, nee. Ja, onwetendheid denk ik. En waarschijnlijk ook een vorm van bezorgdheid, want die zullen ook gezien hebben dat ik dikker werd. Maar ik kan het ook nog snappen dat je het zegt, maar er zijn natuurlijk ook gewoon andere manieren om dat te zeggen en te verwoorden. Absoluut, ja.

Ik denk dat dat zeker een grote vorm van onzekerheid heeft gekweekt. Ondanks dat ik, om het op zijn kempen te drukken, een groot bakjes heb. Ben ik qua inborst en qua hartje een heel klein iemand. Je kunt mij heel snel een knak geven. En dat groot bakjes, dat is trouwens geweldig voor je.

Schoonbakkes, vind ik. Is dat ook een soort copingmechanisme? Ik denk dat wel. Dat is inderdaad een soort verderingsmechanisme om te zeggen ik zal al met mezelf lachen zodat iemand anders het niet kan doen.

Je ontneemt eigenlijk die pesters of de mensen die die commentaar of kritiek gaan geven, je ontneemt hen eigenlijk het geluk om dat mopje te maken of die steek te geven. En dat maakt dat je voor de buitenwereld denkt, dat is een heel vlotte, die heeft een goede weerbaarheid en die kan er wel tegen. Maar eigenlijk ben ik wel echt een heel klein hartje als het erop aankomt. Ja, zo'n operatie, het blijft een operatie. Absoluut. Was je bang voor die risico's?