Christian Vlokstra

En graag tot de volgende keer.

De grijze zone. Dat was mijn cliënt niet, dat was zijn neef. Je moet twee verschillende situaties van elkaar onderscheiden. Je kunt een situatie hebben waarbij er feiten liggen... feitelijke vaststellingen, waar de verdachte niets zegt. Gewoon zwijgt. En als het om haar ministerie voor een bepaald scenario gaat... kun jij als advocaat zo creatief mogelijk zijn... om een alternatief scenario te schetsen. Het kan ook zo zijn gegaan, het kan ook zo zijn gegaan. Daar is helemaal niets mis mee.

Je hebt ook de situatie natuurlijk dat de cliënt op een gegeven moment gaat verklaren. En zelf een alternatief scenario naar voren brengt. En dat bedoelt met de grijze zone. Daar is natuurlijk de vraag van in hoeverre kun je daar je cliënt in adviseren. Behoorlijk samen in zijn faciliteren. Dus dat je het in de spreekkamer van de PI zegt...

Je moet dit zeggen. Wat ik zou zeggen als ik jou was, dat was dit. En dat moet je dus eigenlijk als advocaat niet doen. Ik denk dat veel mensen denken dat advocaten dat allemaal doen. Ja, maar dat zou ik dus nooit doen. En ik zou ook iedereen adviseren dat niet te doen. Maar jij bent natuurlijk dan ook de witte raaf van de advocatuur. Nou god, ik denk dat er genoeg mensen zijn die daar anders over denken. Nee, maar kijk wat het is. Je kunt best wel je cliënt adviseren. Als hij zegt, ik heb een bepaalde, die heeft een verklaring. Dat je zegt, nou dat onderdeel.

Dat zou ik niet naar voren brengen, want dat is buitengewoon onhandig. Maar je kunt het niet voor je cliënt gaan voorzeggen. Dus als je gaat zeggen, je moet dit en dat gaan verklaren... en ik weet natuurlijk, het zal heus wel gebeuren. Alleen, het punt is, op het moment dat dat... het hoort niet bij je fusie als advocaat. En twee, op het moment dat dat uitkomt... dan ben je als advocaat eigenlijk in de ogen van de rechtbank OM... weet je, ben je gewoon klaar. Dan kan niet meer op jou... als jij je cliënten gaat influisteren hoe ze dingen moeten verzinnen eigenlijk...

Herken jij dat, Chris? Ja, jij kent mij, Walter. Jij staat toch altijd wel eventjes voor de spiegel een beetje te draaien. Ja, maar Gemma ook. Maar kijk, ik ben ook niet iemand die in een driedelig pak loopt... met de duurste schoenen en een Rolex om mijn pols. En dat spreekt me heel erg aan, wat je zegt. Kijk, daarnaast is het sowieso natuurlijk zo... als jij op de Zuidas werkt, dan zit je in een andere bedrijfscultuur. Zeker. In een ander segment waar je ook met andere klanten te maken hebt. Kijk, wij zijn natuurlijk strafwegadvocaten...

Wij komen natuurlijk met heel veel verschillende mensen in aanraking. En we zijn in de zekere zin nog een beetje eindzoekgangers. En dat geeft ook de ruimte om meer jezelf te zijn... en gewoon je persoonlijkheid te zijn. Maar alleen, niet iedereen durft dat of kiest daarvoor. Maar het kan natuurlijk ook je persoonlijkheid zijn... om wel in drie delen grijs te worden. En dan is het ook helemaal goed. Wat hier maar het belangrijkste is, als het maar authentiek is. Nou ja, precies. Vroeger, toen ik het zeker niet kon betalen... wilde ik misschien ook wel een Rolex. Ja.

Ja, ik heb ook wel eens een boekhouder gehad, die kwam met een hele dure Audi aanrijden. En toen dacht ik, nou die velgen die heb ik betaald. Ja, dat is ook die andere kant. Maar kijk, voor de duidelijkheid, als jij wel een Rolex wilt dragen, of een hele dure auto wil rijden, je kan hem ook betalen, moet je het ook lekker doen. Zeker. Alleen als je maar authentiek bent, als je maar echt bent, toch? Zeker. Waarom ben je advocaat geworden, Jim?

Ja, nou ja. Daar was de aanslag, die had daar moeten plaatsvinden. Ze hebben hem op een gegeven moment op die plek gebracht, ja. Het was een vaste cliënt van jou, of iemand die je al had bijgestaan. Kijk, ik heb ook wel eens gehad, in zo'n situatie, dat iemand een strapper feiten heeft gepleegd, die is weggekomen, maar wel ernstige zorgen heeft, dat de politie bij hem gaat uitkomen. En al eigenlijk voorafgaand bij mij kwam. Oh, dat heb je wel eens, dat ze zeggen, Chrisje, het is helemaal mis voor mij. Nou, dat zeggen ze niet over de Telefoon, dus mag ik heel snel een afspraak op kantoor? Oh, dan weet jij het al.

En dan komen ze en zeggen, dat is gebeurd en de kans is hek. En dan vragen ze ook aan jou, wat is de kans... dat de politie mij mogelijk gaat vinden? Dan gaan we een beetje reconstrueren wat er mogelijk aan bewijs is. En dan denk je even goed na en dan kijk je nog eens uit het raam... en dan zeg je, honderd procent. Ik denk die kans vrij groot is. Maar is dat hier gebeurd of niet? Nee, deze jongen niet. Ik praat ook liever niet. Hij zegt niks. Ik wil dat eigenlijk liever ook niet. Maar toevallig vandaag had ik iemand, dit klinkt heel stoer bijvoorbeeld...

Ze hebben heel veel laptops en zo'n nieuwe gevonden. Dat de politie zei, we gaan hier niks mee doen. We gaan deze zaak doen en de rest krijg je gewoon niet terug. Klaar. Zoveel was het. Oké. Er werd ook nepgeld aangetroffen, toch? Ja. Vijfduizend euro of zo. Vijfduizend euro nepgeld. Ja, ja. Maar goed, het is wel grappig. Jij krijgt die pakketmelding. Die voorkeursmelding krijg je dan van deze jongen. Je hebt vroeger kleine delicten met hem gedaan, zeg maar, qua bijstand. Nu is het een forse verdenking. Ja.

Denk je dan bij jezelf van, poeh, wat is er met deze jongen aan de hand? Of dat je daarom toegaat, dat je zegt, wat is er nou gebeurd, beste man? Of werkt dat helemaal niet zo bij jou? Ik zeg niet, waarom heb je dit gedaan, foei foei. Nee, dat bedoel ik niet. Maar ik zeg wel, daarna gaat het goed met je, ook als de zaak goed is afgerond.

Ja, dat heb ik wel eens meegemaakt, ja. Kijk, dat kun jij toch ook voor? Jij hebt ook kinderen. Ik heb ook kinderen. Stel je voor dat een van jouw kinderen echt... Je ziet gewoon, het gaat mis. Weet je? En dan hoop je dat er op een gegeven moment... En je kunt er zelf niks aan doen. Je kan het zelf niet voorkomen. En dan ontstaat er iets waardoor je denkt... Dit is misschien een breekpunt. Misschien gaat hij de andere kant op. Maar als het dan toch heel goed, te gemakkelijk eigenlijk bijna... Zogezegd opvoedkundig gezien, goed gaat... Ja, dat kun je natuurlijk als ouder ook hebben, Wout. Dat je denkt...

Goed. We hebben hier te maken met iemand die behoorlijk dogmatisch daarin zit. Ja, gewoon stevig. Lekker. Daar hou ik wel van. Maar goed, dan heb je dus dat eerste verhoor gehad. Dan heb je een beetje ook jij natuurlijk gehoord. Wat is hier nou eigenlijk gaande? Wat zijn de verdenkingen?

Ik probeer even te achterhalen bij jou, Jim. Ben jij dan een advocaat die zegt... wat mijn cliënt mij niet vertelt, wat niet relevant is voor het dossier... of wat niet in het dossier zit, wat mijn cliënt niet vertelt... hoef ik ook niet te weten? Of ben je een advocaat die zegt... van die school ben ik meer die tweede... dat ik toch zoveel mogelijk wil weten om te kijken... waar liggen mogen verweren? Ja, ik vond het heel erg om te constateren... Stijn Franke is een voorbeeld van mij. Die zei ook van die school, hij wil wel dingen weten. Ik wil geen dingen weten. Interesseert me ook niet. Want als ik dingen ga vragen aan iemand... en hij vertelt het niet uit zichzelf...

En dan zegt de rechter, dat klopt. Wat zeg je? Nee, dat is school 1. Je hebt gewoon de school van, ik hoef het niet te weten. Ik doe het puur met dossier. En je hebt school 2, die zegt, ik wil eigenlijk zoveel mogelijk weten... om te kijken hoe ik mijn verdediging het beste kan vormgeven. En jij bent school? Ik ben school 2. Het interesseert me ook oprecht niet. Ik heb wel eens meegemaakt dat een jongen die is net aangehouden... en waarschijnlijk zit het kruid nog op zijn hand bij wijze van spreken. Van het schieten? Er is iemand dood.

Dat is natuurlijk al het punt. Het hangt er ook een beetje van af... of je een zaak hebt waarbij je cliënt de groeiend bij is. Eigenlijk, om het zo maar te zeggen. Of dat er mogelijkheden zijn. Snap je? Straks in Naapleiter hoor je hoe deze zaak afloopt.

Het is qua schuld, qua bewijs, qua kwalificatie. Dat je denkt, wat moet ik? En je blijft maar, want je wilt toch een verweer hebben. En niet alleen maar zeggen, genade, genade. En dan blijf je maar. Ik zie wat je zegt, ik ga ook niet overal lezen. Je gaat maar nadenken, nadenken. En dan hoop je op dat eureka moment. Inter op je relatie, want jij bent zo hard aan het nadenken. Nee, maar ik herken dit ook wel. Soms dan denk je, sta je onder de douche. En dan denk je opeens van...

Ja, en zo'n batterij heb je dus nodig als ontstekingsmechanisme voor die explosie. Ja, helder. Maar kijk, het is uitermate een riesenboeiende kost. Want eigenlijk spelen er twee dingen. Het is wel ook een beetje jazz, denk ik, voor de luisteraar. Ja, maar ik ga het heel lekker uitleggen. Wat Jam net zegt, voor een poging moet er sprake zijn van een begin van uitvoering. We noemen dat ook wel een jazzgate as lows moment. Dus dat je echt kan zeggen, daar begint de uitvoering van het misdrijf. Ik ken dat altijd van die skihut. Nee, maar zo noemen ze dat.

Maar dan heb je nog een tweede ding. Je moet opzet hebben op die poging. Maar een tweede ding. Het middel wat je gebruikt moet deugdelijk zijn. Als jij probeert met een pinnenkaaspot een deur op te blazen... dan is dat een absoluut ondeugelijk middel om dat te doen. Die pot met pinnenkaas kan nooit leiden tot een explosie. Helder.