Dirk

Ja, wat je nu eigenlijk beschrijft klinkt voor mij als... en dat is ook oprecht een optie die ik in mijn hoofd heb. Ik zit hier al zo lang en als ik hier nou voor ga... dan kan ik misschien gewoon een mooie huis kopen. Maar dat kan ik nu natuurlijk niet, want dat zou dan een investering zijn... in mijn toekomst in Kopenhagen. En dat zou dus een teken zijn dat ik kies voor Kopenhagen. Een huis met een wasmachine bijvoorbeeld.

Daar is niks mis mee. Wat er dus mis mee is, is dan kies ik dus ervoor om niet meer terug te gaan naar Amsterdam. Nu niet. Ja. Maar ik doe even tussenconcentreren dat jij niet zo'n hele goede verminning hebt met wat je wil. Wilskracht, dat is een beetje een raar ding voor jou. Wilskracht.

Maar tussen lezen lippen door hoor ik jou eigenlijk zeggen, maar verbeter me als ik dat verkeerd beluister. Ik zou best wat ambitieuzer met Kopenhagen en werk en misschien wil ik wel een huis hebben. Dat zou ik fijn vinden en dan goed met een wasmachine en een iets betere keuken. Maar die kan je dan gewoon één klap kopen als een beetje met een beetje mazzel. Maar goed, dan moet je werk serieus, je moet denken, dat soort dingen. Maar als ik zo naar jou kijk, vind ik dit een overtuigend plan. Dit is echt wel wat je volgens mij wel wil. Klopt dat?

Dit is een van de scenario's die ik al helemaal heb uitgedacht eigenlijk. Dat is het een beetje. Het gaat een beetje, in mijn hoofd ga ik dus beide kanten op. Maar het probleem is wat je net zei, uitgedacht. Ik wil niet weten wat je allemaal bedenkt. Ik wil weten wat je wil. Waar ligt je hart? Bij je vrienden in Kopenhagen, je werkt daar. Daar wil ik vooralsnog wat van maken. Daar ligt mijn hart. Want Amsterdam, je hebt daar geen hart bij. Dat is een soort idee, Amsterdam. Maar ik hoor jou geen plannen hebben bij Amsterdam, toch?

Nee, niet speciaal. Dus mijn aanname is... de enige reden dat jij van jezelf vindt... dat je Amsterdamse moet overwegen... is omdat je anders een verspild leven hebt. Ik weet gewoon echt niet wat ik wil. Dat is... Ik kan mezelf de een of de andere kant op...

Ja, met je hoofd. Maar ik wil nu met je gevoel praten. Ik hoor je alleen nog maar over kopen, hagen, fijne dingen. Dus je hebt vrienden daar, je werkt. Het is geen spetterend werk, maar het is behagelijk en veilig. Het biedt je comfort en zekerheid. Van daaruit zou je een huis kunnen kopen en dan je keuken bouwen en een wasmachine. Wat is er mis met dat plan? Wat houdt je tegen om daar dan gewoon voor te gaan?

Je zit nu heel erg in je hoofd. Wat houd je tegen om daarvoor te gaan? Dat is wat ik doe. Er komen er 1, 2, 3 jaar huiskoopwezen, hypotheek regelen. En als er straks heb je spijt, dan verkoop je toch weer. Waarschijnlijk met overwaarde en kan je naar Amsterdam. Wat houd je tegen om daar nu voor te gaan? Ik weet niet, dat blokkeert gewoon iets in mijn hoofd of zo. Ik ben een hele rare gast in deze podcast. Je hebt je woorden voor wat er in je hoofd blokkeert.

Dat is precies waar ik bang voor was. Dat ik hier zo... Dit vind ik leuk. Nu doet het vraag zich hier en nu voor. Ik wil jou niet confronteren. Ik ben jouw vriend. Ik wandel nu jouw hoofd rond. En ik probeer samen met jou te begrijpen. Wat er nou gebeurt. Ik heb geen haast. Dus we blijven een beetje...

Als ze kapot gaan, gaan we van dit punt hangen. Dus ik herhaal gewoon mijn vraag om jouw brein die blokkade te leren kunnen benoemen. Wat is er mis mee om te zeggen, nou, ik koop haar, ik heb vrienden daar. Mijn werk is geen spetterend werk, maar ik heb het behagelijk veilig en fijn. En weet je wat, ik ga eens kijken of ik een hypotheek kan krijgen. En wat voor huis ik zou kunnen kopen. En dan koop ik huis. En er zit al een keuken in met een wasmachine. Want dat is wel een van de...

Wat houdt je tegen om te zeggen, daar ga ik gewoon de komende anderhalf, twee jaar, ga ik daarvoor. En dan zien we daarna wel weer verder. Misschien dat het in de tussendijd is op mijn weg komen van Amsterdam of Berlijn of weet ik veel. Of dan moet ik een geliefde uit Helsinki. En dan moeten we dan bedenken, wat doen we nu daar weer mee met deze liefde? Maar dat zien we dan wel weer. Dat zie ik dan wel weer. Wat houdt je tegen om, ik herhaal gewoon nog een keer de vraag, om de komende een, anderhalf jaar voor dit plan te gaan?

Klinkt saai. Wat is mis met saai? Want opwinnend was je leven toch ook niet tot nu toe? Nee, nee, nee. Maar moet het leven dan spannend zijn? Wat is er ergens saai? Ik weet niet, ik word er gewoon niet enthousiast van. Ik denk dan, ja, dat kan. Ik zie dat al helemaal voor me. Ik weet al waar ik zou wonen. Oké, stel je voor, je komt uit je werk. Ben je met de fiets? Nog steeds hetzelfde werk? Ja. Oké.

Ja, en dan fiets ik naar huis. En stel je voor je hebt dat huis. Als eerste. Heb je ook een droogtron eigenlijk of niet? Nee, dat hoeft niet. Nee, dat is niet nodig. Maar stel je hebt dat huis. Je ziet er zelfs wel een soort huis voor je, begrijp ik. Ja, ik kijk wel eens naar wat er te kopen is. En dan denk ik, ja, dat zou best wat zijn. Maar stel, hoe snel zou je dit gerealiseerd kunnen hebben? Als je even gas geeft? Een paar maanden, een half jaar of zo. Het is nu september. Ja.

Stel het is 1 maart 2026. We leven in september 2025. Ben je fietsend naar je werk met de auto of lopend? Fietsend. Je fietst door de Kopenhagen. De maart, de lente begint en je fietst naar je nieuwe huis. Word je nu blij van dat idee? Er zit geen gat in de muur? Is er wasmachine? Je mag een nee zeggen. Prima, maar ik word er eigenlijk niet blij van. Dan ga ik een hele andere fundamentele vraag stellen. Weet je waar je wel blij van wordt?

Buiten zijn en bewegen. Je sport heel veel. Ja. Nou, dit blijf je dan doen. Of nou in Kopenhagen of waar dan ook de wereld. Zijn er meer dingen waar je blij van wordt? Ach, dat klinkt zo afgezaagd. Maar zo weet ik veel. Mooie muziek horen. Ja, prima. Iets creatiefs doen. Zelf iets opbouwen misschien. Heb je wel eens iets opgebouwd waar je blij van werd? Of zou je iets kunnen gaan opbouwen? Ja, software. Maar niet echt...

Eigenlijk niet echt. Niet echt voor mezelf. Een oude auto sleutelen lijkt me ook leuk. Hoe zit het met jou en je jeugd en dingen doen die je leuk vond? Oh, dat mocht wel, maar...

Ja, niet zo dat het nou... Nee, ik mocht eigenlijk heel veel wel, vond ik. Ja, dus ik denk... Ik denk dat ik eigenlijk nooit zo heel erg... Toen al niet zo erg wist wat ik wou. Gewoon niet zo'n sterke wil heb. Dat is een beetje zo'n... Ja, en dan even kijken of we hetzelfde bedoelen met het woord wil. Want daarmee bedoel jij, en zo versta ik het ook niet, ook niet wilskracht. Maar gewoon weten wat je leuk vindt. Dat is wat je bedoelt, neem ik aan, met wil. Je hebt dat gewoon niet zo sterk.

Nee. Met heel veel dingen kan ik het misschien wel vinden. Het lukt wel. Heel flexibel, zeg maar.

Je hebt een leven, dat krabbelt gewoon wel wat door. En ik zou zeggen, ik chargeer nu, maar dat meen ik wel. Krabbel gewoon lekker door. Er is helemaal niks aan de hand. Behalve het idee dat je je leven aan het verspillen bent. Maar voor de rest, je gaat niet dood. Je zorgt goed voor jezelf. Je betaalt alle rekeningen, neem ik aan, netjes. Je bouwt geen schulden op. Nou, krabbel gewoon lekker door. Totdat op een gegeven moment er iets op je pad komt. Hé, maar dit vind ik leuk. En pas dan doe je het.

En niet eerder. Want anders ga je dingen bedenken. Je moet helemaal geen dingen bedenken. Je moet trouwens überhaupt niks. Maar ga die dingen doen waar je schrik in hebt. En dan is de kans groot dat het vanzelf gaat. En dat je ook doorzet. Omdat je het gewoon graag wil.

Wat is er mis met gewoon doorkabbelen? Of dat jij zelf een sukkel vindt en een verspeeld leven hebt. Ja, saai. Je noemde als er iets op je pad komt. En ik heb het idee dat ik dat heel vaak laat liggen. Bijvoorbeeld als ik nu mijn werk saai vind en een recruiter schrijft mij...