Dirk

En met iets waarvan ik denk. Dat klinkt eigenlijk best leuk. Dan antwoord ik gewoon niet. Want ik denk dan. Nu hebben we wel weer een probleem. Ja. Het is een goed probleem. Jawel absoluut. Het zit veel verneidiger in elkaar. Dan het lijkt te zitten. Dus je hebt mijn volle sympathie met uitzoeken. Hoe werkt dat dan? Want we zijn er gewoon nog niet. Want dit is nieuwe informatie. Dus dat er een recruiter voorbij komt. En die heeft een aanbod voor je. Wat je best wel leuk vindt.

Dan laat je het passeren. Dat heb ik goed begrepen. Ja, dan hebben we wel een serieus probleem. Waarom laat je dat passeren dan? Waarom beweeg je er niet in mee? Ik voel me dan al heel erg onder druk gezet. Dus voor mijn gevoel... als ik al überhaupt antwoord op een recruiter... dan werk ik er al.

Gewoon even praten. Daar moet ik mezelf heel erg aan herinneren. Je kunt ook gewoon praten met iemand en dan ben je nog niet getrouwd. Dat mag en dat is normaal. Je mag dat verkennen. Je hoeft nog geen ja te zeggen. Nee, maar dat vind ik ontzettend moeilijk om...

Je gaat ervoor of je gaat er niet voor. Is dat wat er dan in je hoofd gebeurt? Of het is A of het is B. Of het is Kopenhagen of het is Amsterdam. Met werk, ik solliciteer bijna nooit. En eigenlijk ook alleen als ik echt denk, eigenlijk weet ik al, dit kan ik. Ik weet niet, ik zie het resultaat zeg maar al. En als ik het resultaat nu niet zie, dus ik zie iets nieuws en ik denk, grappig, want het is een bedrijf dat werkt met iets waar ik eigenlijk niks, of wat ik toevallig leuk vind, maar ik weet er verder niet zoveel van.

Dan kan ik me de uitkomst niet voorstellen. En dan... Dan blokkeert er iets. Dan kan ik het niet... Dan zit er iets onzekers... of iets onbekends in die keuze. Heb je weleens een diagnose... of een label ontvangen de afgelopen decennia? Moet ik even vragen. Nee. Nee. Wil je er graag een opplakken nu? Ja, dat vind ik heel fijn. Nee...

Het klinkt heel zwart-wit en rigide. Dus ik denk dan een of andere stoornis op het autistisch spectrum. Maar goed, dat is mijn associatie en gedachte. Je hebt daar geen label gekregen. Geen onderzoek naar gedaan. Want waarom moet het zo? Of het moet helemaal goed zijn met die recruiten? Moet je het voor je zien? Dan ga je ervoor. En als je dat niet kan, dan doe je het gewoon helemaal niet. Dan is dat voor haar zo'n rigide levenshouding. Precies wat jij zegt.

Je kan gewoon met mensen praten. Dat is niet leuk om te zeggen, doei. Amsterdam is wat overwegen, wat opties verkennen. Kijk, hoe zou het dan kunnen zijn? Is het leuk? Oké. Is het niet leuk? Doei. Er zit iets heel rigides in keuze. Ze moeten helemaal goed zijn of zo. Helemaal kloppen. En het moet ook helemaal lukken. En dan helemaal goed zijn. En dan maar doorkabbelen. Ja.

Ja, dat kan ik wel herkennen. Ja, en dan hebben we een serieus probleem. Want het is natuurlijk jammer als je... gewoon jammer, niet in de zin van zonder dat je leven verspeeld is... maar gewoon als je iets leuk vindt, zoals met zo'n recruiter praten... en misschien zou het iets leuks zijn opleveren... dat je zelf die mogelijkheid niet gunt. Dus wat is mis mee, is dan de logische vraag... om een optie te verkennen...

niet wetend hoe het eindresultaat eruit zou kunnen zien. Wat is daar lastig, spannend of gevaarlijk aan? Of een reden om het niet te verkennen? Heb je daar een antwoord op? Een reden niet? Nee. Ik heb het idee, zo werkt mijn hoofd gewoon, dat...

Ik overweeg het niet eens. Dat is het misschien. Het komt niet in me op. Ik zat precies net zoiets te denken. De zin die bij mij opkwam. Dat heb ik nooit geleerd. Dat heb ik nooit bedacht. Dat is voor mij een soort onbekende terra incognica. Een onbekend gebied. Oké. Ik blijf even over die recruiter doorzeuren. Want dat is een lekker concreet voorbeeld. Hoe zou het zijn als je zegt. Ik ga gewoon kletsen. Dat je dat gewoon leert. Ik leer opties te gaan verkennen. Dat ik het verken. Ik wil namelijk niet zeggen dat ik het doe.

Ja, dat zou fantastisch zijn. Nou, ga dat gewoon doen en dan zit het gesprek klaar. Oké, dank je. Ik chargeer wat, maar ik meen het wel. Hoe voelt dit? Wat denk je als we dit zo over deze recruiter zo aan het verkennen zijn? Wat gebeurt er dan met je?

Ja, dat klinkt wel lekker. En is er in je hoofd ook een kracht die je tegenhoudt om zo'n onderzoek te doen? Soms wel, soms niet. Soms regeer ik dan bijvoorbeeld drie weken later of zo. Dat is dan heel gênant. Dan is de kant voorbij. Het bedrijf is al vier. Wie bent u? Ja, soms heb ik gewoon periodes waar het is te overweldigend. Het is te veel. Overweldigend.

Ja, soms lukt het me zeg maar om me dan in die positie te brengen. Dan maak ik bijvoorbeeld een afspraak. En dan lig ik er daarna misschien wakker van. Maar dan weet ik, ja oké, maar ik heb dit nu besloten. Net zoals dit gesprek eigenlijk. Daar heb ik ook best wel zorg over zitten maken. Ja, wat...

Het gesprek sluit helemaal dood. Het gaat helemaal nergens naartoe. En hij denkt. Dat omdenken. Misschien geeft Bert altijd wel op. Wat er dan toch gebeurt. Blijkbaar in je hoofd. Is dat je een scenario aanmaakt dat het mislukt.

Dat het niet goed gaat. Dat je de verkeerde keuze maakt. Verkeerde verhuizen naar Amsterdam. Verkeerde bedrijven waar je ging werken. De keuken was je uiteindelijk niet tevreden mee. Dus dan komen we er toch weer bij terug. En dan is mijn vraag. Wat is er mis met verkeerde keuzes maken?

Ja, dan ben je toch een oen. Dus dan is het zo. Nu begin ik enige vaste grond onder mijn voeten te krijgen. Ik probeer weer een herformulering van jouw mentale constructie te bedenken. Als er opties op je pad komen, je verkent ze. Je ziet voor je hoe het gaat. Je hebt het vertrouwen dat het goed gaat. En je weet van tevoren ook zeker dat je er blij mee zult zijn. Dan durven ze een keuze te maken.

Maar als er een kans is, en dat is niet helemaal gezekerd dat je straks bijt hebt en dat je verkeerde keuzes hebt gemaakt, dan vind je zelf een oen, een sukkel. Dat had je toch kunnen weten van tevoren. Ja, terwijl ik heus wel eens, ik word ook wel eens uit mijn comfortzone gedrukt en ik heb heus wel eens, weet ik veel dat je op reis, moet je dan ineens een probleem oplossen. Je hoeft niet zo'n stoel, je durft niet eens een keuken, je durft niet eens een wascuisine in huis te halen.

En met een recruiter mee te gaan. Dus er zullen wel uitzonderingen zijn. Maar je bent hier niet voor niks. Dan doe je net alsof je dit probleem niet hebt. Er zijn uitzonderingen. Dat geloof ik meteen. Ik praat je echt bewust even weg. Mijn stelling is nu. Voel maar even. Voel vooral ook met me mee of dat klopt. Dat je niet zozeer bezig bent te kijken. Wat vind ik leuk. En risico's te nemen. En natuurlijk wel met een ingecalculeerd risico. Het is heel dom te zeggen. Ik verkoop alles. Ik ga naar Amsterdam. Dat zou stom zijn.

Maar dat soort keuzes vind je moeilijk om te maken. En dan dat verspeelde leven, dat laat ik wat vallen. Volgens mij valt dat als vraagstuk wel mee. Maar vooral omdat je niet kunt leven met de idee dat als je straks de verkeerde keuze hebt gemaakt, dat je zelf een sukkel vindt. Een oen. Je wil het helemaal voor je zien. En dan ga je voor veilig. En dan klopt het helemaal. En dan weet je, als dat er is, zal ik gelukkig zijn. En als dat niet zo is, dat is voor jezelf een oen.

En als dit inderdaad het patroon is, dan snap ik heus wel waarom je niet in beweging komt. Want de kans dat je zelf een oen vindt is gewoon heel reëel. En als je niks doet... Ja, maar dat ben je natuurlijk soms ook gewoon. Nu praat het andere deel van je brein, waar ik ook mee in gesprek wil. Maar dit is precies de blokkade. Dat één deel van je brein zegt, joh, wat maakt het uit? Ga gewoon en zie maar. En een ander deel zegt, ja, maar als het fout gaat, dan ben je een oen, een sukkel. En voorlopig, die laatste, die wint het vaak. Ja, zeker. Ja.