Dirk

Hoe zou het zijn als je keuzes mocht maken op basis van plezier, intuïtie, wat je leuk vindt. Uiteraard nadat je er enigszins over nagedacht hebt. Zomaar in diepe springen is dom. Maar als je erover nagedacht hebt, heel erg oké voelt. En als het misgaat, dan kunnen we denken, nou ja, jammer, verkeerd gegokt. Maar dan geeft hij daarna weer wat nieuws, weer wat nieuws. Hoe zou het zijn als je dus niet meer bezig was met of je een sukkel bent of niet? Daar gaat het om. Ja, dat zou heel bevrijdend zijn. En ben je dan nu, als je dit zo zegt, zo? Ik zit niet op zoek.

Je zit je eigen lichaam vast te houden. Ik denk, zal ik er wat over zeggen? Voor de luisteraars, je houdt je keel nu vast, hier zo. Dat gebied waar we onze stem mogen laten horen. Waar onze wilskracht wel of niet geblokkeerd wordt. Bevrijdend, maar ook heel onveilig voelt dat. Bevrijdend en onzeker.

Ja, leuk hè? Net een echte leven. Ja, net alsof je een leven leidt. Ja. Ik moet opeens denken aan een man die... Voor mij was het een Roemeen. Die had zijn eigen... Als het gaat om voorspelbaarheid over avontuurlijk leven... en of je dingen onder controle hebt of niet...

Het gaat trouwens ook over een stuk kalk in het plafond. Wat heel erg doet denken aan het gat in de muur in jouw keuken. Maar hij had zijn eigen sterftag gaat hij breken. Dat kan natuurlijk niet, maar hij geloofde erin. Hij dacht, weet je, dat gaat mij niet gebeuren. Dat gaat mij gewoon niet gebeuren. Die dag ga ik niet dood. Dus hij sloot zich op. Dit schijnt echt gebeurd te zijn. Ik heb het in ieder geval in de krant gelezen. Hij sloot zich op in zijn slaapkamer. Hij deed de gordijnen dicht. Deur op slot, voordeur op slot. Niemand kan er binnenkomen. Ging op zijn bed liggen. Een stuk kalk uit het plafond viel naar beneden en hij was dood.

Dus zijn poging de dood te ontlopen... leidde tot de dood. Ik smul van dit soort verhalen. Als je heel erg veilig leeft... en alles keurig in de hand hebt... en je neemt geen gok... ja, dat kan. Zo kun je leven. Maar jij wil wel. Je bent er niet zo gewend. Als je verkeerde keuze maakt... vind je zelf een sukkel. Ik vind het spannend. En je wil het helemaal gezekerd hebben. Maar dat kan je bij definitie niet. Het blijft natuurlijk altijd een gok.

Mensen zoals de beslissing in Kopenhagen te blijven wonen, dat is ook een gok. Dat voelt niet zo, want het gaat gewoon door met wat het is. Het voelt het veiligst. Maar diep in je hoofd, en daarom ben je hier natuurlijk, is er ook een stem die zegt, luister eens, als je alsmaar in Kopenhagen blijft, je weet nu een beetje hoe dat allemaal gaat. Straks is het een heel saai leven en dan ben je ook een sukkel. Ja, ja, ja.

Ik heb wel eens een gesprek over mijn pensioen gehad. Nu al? Ach jongen, je bent 38. Maar goed, als je dan werkt bij zo'n bedrijf. Ja, die gaat erover heen natuurlijk. Dan heb je een gesprek met een pensioenadviseur die dan plant alsof je je hele leven... Rechte lijn. Ja, gewoon extrapoleren. Dus dan woon je, ja, dan ben je 67 en dan woon je nog steeds in dat appartement daar.

Met dat gat in de muur. Met dat gat in de muur. En dan heb je nog steeds zoveel geld. En dan denk je echt... Het is echt vreselijk. Er zijn dus twee hele sterke krachten in jou. Eén kracht die heel graag plannen wil hebben. Die wil weten waar die aan toe is. En één kracht die wil doen wat die leuk vindt. En de kracht die wil doen wat die leuk vindt... die wil je eigenlijk voorrang gaan geven. En het enige... Het enige, niet onbelangrijk, maar het enige wat je weerhoudt... om die voorrang te geven...

Is dat je. Het idee dat als je een verkeerde beslissing maakt. Dat je een sukkel dan zou zijn. Dat je dat loslaat. Of je wel of niet een sukkel bent. Het is altijd een gok. Stel ik kon jou de stempen geven. Je bent helemaal geen sukkel. Het is geen item. Je bent een slim iemand. Wat zou je dan doen? Dat is de vraag. Of dat je niet mee bezig hield.

Dus dat het leven zin moet hebben, dat is jouw vraag precies. Maar dat je het verkeerde keuze maakt met je andere sukkelman, dat je het had kunnen voorzien, daar zit je pijnpunt. Dat is mijn aanname. Stel, je was helemaal verlost van of je wel of niet een sukkel bent en of keuzes verkeerd uit kunnen pakken of niet.

Ga je terug naar Kopenhagen vandaag, morgen? Of wanneer ga je terug? Ja, morgen. Je vliegt naar Kopenhagen. Je zit in je vliegtuig. Het overdenken, dit gesprek te laten contempleren. Waar heb je zin in? Die sufferd baan opzeggen. Oké, helder. Goed. Super. Je wil dan. Dan heb je nog wel iets anders nodig. Heb je genoeg geld om tien jaar lang geen inkomen te hoeven hebben? Of...

Nee, maar ik kan het wel een paar maanden uitzingen. Zou je meteen ontslag willen nemen en dan iets zoeken? Of zeggen, nou, ik wil eerst even iets anders vinden en dan neem ik ontslag. Of je dus een sukkel bent, doet er allemaal niet meer toe. Dat is de bevrijdende gedachte. Ja, want dan ben je wel die sukkel die die baan heeft opgegeven. Ja, maar dat doet ze helemaal niet toe. Voor mij ben je gewoon je werk zat.

Ja, ja. Nou, neem op slag. Ja. Oké, die hebben we. Ik ga even jou, zo traag als jij leeft, ga ik hem nu in de hoogste versnelling gooien. Ja, ik hoor jou gewoon zeggen dat je werk niet leuk vindt. Ja, nee, ik heb helemaal gelijk. Prima, nou, dan gaan we dat doen. Je zit in je vliegtuig, je hebt een stoot. Je zou ander werk gaan zoeken. Zou dat in Kopenhagen of waar dan ook ter wereld kunnen zijn? Heb je een voorkeur voor iets? Ja, waar dan ook ter wereld. Of in ieder geval misschien juist iets anders. Zou kunnen. Dus die hele keuken ga je ook niet meer verbouwen. Dat is totaal niet relevant. Want misschien ga je het hele appartement wel verlaten.

Ja, nee, als ik mezelf... In dit scenario... Nee, dan zou ik daar al lang... Doe je keuken. Ja, doe je huis. Doe je hele huis. Doe je gat in de muur. Maak allemaal geen ballen uit. Misschien dat we het gat even dichtmaken. Ja, voordat je het netjes achterlaat. Dat scheelt al eens gedoe en gezeik. Goed, dus ik doe even heel snel nu. Dus je vliegt naar Kopenhagen. Je zegt je baan op.

Je moet even netjes afhandelen en gedag zeggen. En dat doe je dan als je toch een beetje... Je maakt wel een integere indruk dat je dat met hun goed afhandelt. En dan zit je in een soort vacuum, een soort leegte. En dan kan je gaan kijken... waar de wereld je dus iets zou kunnen gaan ondernemen. Kun je dit... Stel dat je echt... Je wordt dus wakker en je hebt je maan opgezegd. Je hoeft die dag niks meer. En je kan op internet een beetje gaan zoeken wat je leuk zou kunnen vinden. En je hebt voor een aantal maanden wel geld...

Vind je dit leuk en spannend? Zou je hier zin in kunnen hebben? Of zeg je, ah, dat vind ik verschrikkelijk en benauwend. Never, nooit niet. Ik ben een beetje bang of ik dan in een actie kom. Nou, je moet wel, want je hebt je baan opgezegd, toch? Ja, maar ik kan ook een paar maanden niks doen en dan op een gegeven moment weer... Dan doe je een paar maanden niks. Ja, ja.

Ja, dat is waar. Een paar weken. Ja, dan kan ik wat leuks gaan doen. Je blijft sowieso sporten, neem ik aan. Je blijft sowieso je was ergens naartoe brengen en weer ophalen. Dat gaat ook allemaal wel door. Ja, de was maak ik me relatief weinig zorgen over. Ja, en wat nou is als je in die staat van zijn niks hoeft van jezelf. Echt helemaal niks hoeft.

En alleen maar kijkt. Wat heb ik zin in? Wat vind ik leuk? Wat zou ik graag doen? En als dat gewoon even helemaal niks is. Een goede vriend van mij zei ooit. Om iets te creëren moet je vacuum durven laten ontstaan. Een grote ruimte met niks. Want een grote ruimte met niks. Heeft een enorme aantrekkingskracht op de omgeving. Dus hoe grotere ruimte.

ruimte die je durft te laten ontstaan. Een grotere kans heeft het mij in ieder geval wel gewerkt. Het was een soort toverspreuk waar ik een houvast aan heb gehad... ongeveer op jouw leeftijd. Dat ik stopte met een vaste baan voor mezelf. Ik had geen idee waar mijn leven naartoe ging. Ik was in een soort paniek over, oh god, hoe moet dat nou?

Kijk eens hoe ik er nu bij zit. Maar goed, ik ben 67. Ik ben met het pensioen wat ze met jouw werk erover willen hebben. Ik vond het heel spannend. Maar spannend in de zin van avontuur. En spannend in de zin van eng. Maar allebei. Allebei. En elke keer als ik in een soort lichte paniek was. Dan had ik een denkbeeldig gesprek op twee handen. Op de ene hand zet ik me. Ik was toen een jaar of 36 neer. En de andere 70-jarige ik. En die liep met elkaar in gesprek gaan. En dan was die 36-jarige in paniek. Oh god, waar moet het heen? En dan zei die 70-jarige. Kom maar goed. Maak je geen zorgen.