Eva Sychold

Een beetje een combinatie, maar voornamelijk ik neem mensen naar bestemmingen en ik laat die ongelooflijke onderwaterwereld zien. Dus bijvoorbeeld zwemmen, walvissen, maar daar komt dan ook bij dat ik foto's neem onder water, dus onderwaterfotografie. En dat doe je allemaal zonder flessen, hè?

Er komt toch wel wat meer bij kijken, dat is juist adem inhouden, maar voornamelijk ook je eigen ontspannen. Het is een beetje een combinatie van een fysieke uitdaging, maar ook een mentale en toch je ook comfortabel voelen in het water. En dan voornamelijk met de fotografie je eigenlijk proberen te blenden tussen alles rondom je en niet zo hard op te vallen, zodat de dieren die je probeert te fotograferen zo kalm mogelijk en zo dichtbij mogelijk blijven gaan.

Dat is een beetje een combinatie van momenten geweest. Maar ik ben dan eens een keer gaan vrijduiken in Fiji op vakantie. En ik was daar direct aan verknocht. Ik kon niet meer stoppen. En dan ben ik terug toen naar Sydney gegaan, na die vakantie. En daar was het winter. En dat kon me echt niet schelen. Ik heb toen meteen alles gekocht. Een dik pak, uitrusting, alles. En in het koude water, want in Sydney tijdens de winter wordt het water toch af.

ook opgepakt. En ik had het er eigenlijk voor nog nooit niet gedaan, maar alles was zo mooi voor mij. En ja, ik had echt zoiets van ik wil dat echt heel graag delen met andere mensen en tonen hoe mooi dat hier is. Dus ja, fotografie ook begonnen en dan is dat eigenlijk niet meer gestopt. Nee, nee. En ik herhaal het nogmaals. Eva.Julia is jouw Instagram, denk ik? Eva.Julia underscore, ja. Voilà. Eva.Julia underscore. En dan zie je de prachtige beelden die je maakt. Je hebt al met alle mogelijke zeebeesten gezwommen, mag ik dat zo zeggen? Ja.

Zeepeesten, ja. Noem ze eens op. Wat heb je allemaal al gezien? Een grote variatie. Het hangt er vanaf waar je natuurlijk in de wereld naartoe gaat. Biltrucwalvissen, tijgerhaaien, verschillende soorten haaien eigenlijk. Riffen, veel vissen. Van alles. Er is zoveel. Wat is het ontroerendste moment daar beneden?

Voor mij persoonlijk, en dat is voor iedereen anders, maar voor mij persoonlijk, als je echt een connectie maakt met een dier, en voor mij is dat zeker een bultugwalvis, en die zwemt bijvoorbeeld voorbij en het oog kijkt naar jou en jij kijkt terug en je hebt een moment dat je echt een soort verbinding maakt of elkaar ziet, dat is toch wel speciaal.

Ik ben vooral gefascineerd door dat... Wat is dat? Dus pultrugwalvis hebben geen stembanden zoals wij mensen hebben. Ze hebben een larynx. Dus die bewegen eigenlijk meer lucht tussen de adem die ze hebben ingehouden, tussen verschillende kamers of ruimtes in hun hoofd. Dus wat je hier hoort is eigenlijk een mannetje. Want alleen de mannetjespultruggen die zingen, niet de vrouwtjes. De vrouwtjes kunnen wel communiceren, maar die zingen niet.

En dus de mannetjes die zingen, we weten niet waarom, wetenschappers hebben geen idee. Ah, dat is geen paringsdans ofzo? Sommigen denken dat, dat het daarmee te maken heeft. Anderen denken ook, omdat deze dieren die doen een enorme grote migratie, eigenlijk de grootste migratie van de zoogdieren. En die denken dat dat daar ook iets mee te maken heeft, als in oké, deze is waar we naartoe gaan en die gaan een beetje eerst.

Anderen denken ook dat het te maken heeft met, oké, deze is mijn plekje hier. Als mannetje meer een dominantie. Maar het klinkt niet agressief. Maar ja, wie zijn wij om dat te interpreteren natuurlijk? Het klinkt zeker niet agressief. Het interessante hier ook is met hun liedjes, of zingen eigenlijk, die hebben echt liedjes en cultuur. Dus die hebben daar ook een soort refreinen in en structuren.

En elk jaar is het een beetje zoals een hitsong. Dus een bepaalde populatie, je hebt verschillende populaties ter wereld, zal een hele populatie een liedje hebben en het jaar daarop is daar een variatie op. En de hele populatie neemt die variatie aan. En over de wereld gelooft men dat in het lied van de Bultrug Walvisse de geschiedenis van de wereld zit.

Dat is mooi. Maar daar is natuurlijk geen... Want we kunnen er niet mee praten. Maar ja, misschien met AI of zo, dat we dat zouden kunnen interpreteren op lange termijn. Alhoewel, we weten niet met wat we het moeten vergelijken. Ja, dat is interessant dat je daarover begint. De persoon waar ik mee samenwerk, die is nu aan het filmen voor een project waar ze eigenlijk daarmee bezig zijn. Dus het project SETI. En daar zijn wetenschappers met AI bezig om de taal van potwalvissen te ontleden.

Oké. Die is iets meer gecompliceerd en die communiceren ook echt. En daar zijn ze eigenlijk vrij goed mee bezig. Dus dan ga je met de microfoon onder water en dan ga je dat proberen opnemen? Hydrofoon, ja. Doe je dat ook? We hebben dat al gedaan, ja, op trips. En dat is echt wel heel fijn, want dan kunnen ze echt met detail horen. Wacht. Het is een cliché. Ik kan gewoon de clichés opstaan. Voilà, dus. Eva, we zijn onder water. Ja.

Dus je hangt daar ergens in het water. Je adem... Inhouden. En dan kan je die aanraken. Is daar iets van contact mogelijk of zijn ze dan weg? Hoe moet ik me dat voorstellen? Wij algemeen proberen er zeker voor te zorgen dat we die niet aanraken of dat we dat vermijden. Het zijn uiteindelijk nog altijd wilde dieren en we willen dat ook zo houden. Maar...

Ik ben persoonlijk van mening, stel je dat je dat zou doen en die worden daar gewoon aan, waar trek je een grens? We willen toch nog wel het respect tonen, maar ook voor hun, wat als die te comfortabel worden? Het zijn heel grote dieren. En mensen met minder goede bedoelingen zijn er ook. Ja, dat is waar.

Maar het is zeker al gebeurd dat er één voorbij zwemt en zachtjes met de vin iemand aanraakt. Ja, dat is heel speciaal. Weet je nog de eerste keer dat je dat meemaakt? Ja, ja. Dat is meegetrokken.

Ja, zeker. Je kan gewoon zien dat die echt naar jou kijken en echt proberen te observeren wat er aan de gang is. Nu, het mooie daaraan is, als je het goed doet en goed timet, kan je ook dansen met een walvis. De muziek gaat even zo... Hoe gaan we dansen met walvissen? Eh...

Bij ons noemen we dat een crazy whale en dat is vaak een iets jongere walvis die nog meer speels is, maar het kunnen ook volwassenen zijn of een kalf, een baby. En als die heel geïnteresseerd zijn, komen die vaak wat dichterbij en komen die je checken, zal ik zeggen. En als jij bijvoorbeeld je armen spreidt onder water en ronddraait...

Als je het goed timet, kan je er soms voor zorgen dat die mee beginnen te dansen. Dat is al meermaals bij ons gebeurd. En dat kan echt tot een uur lang duren. Ja, absoluut. Maar wacht. Je gaat toch geen uur onder water blijven?

Hoe lang kan jij dat bijvoorbeeld? Oké, wacht. Hou hier ook rekening mee dat hij daarvoor ook pure zuurstof heeft ingeademd. Dus hij heeft er ook echt voor gezorgd dat zijn lichaam zo hoog mogelijk in zuurstof is. Vaak doen ze dit ook met acteurs en actrices die een onderwater scène moesten doen of spelen. Die geven dan eigenlijk een extra zuurstof vooraf, voordat ze hun adem inhouden. En dan kan dat veel langer. Mensen die dat niet doen, bijvoorbeeld statische apnea...

Ik denk dat het record voor mannen juist onder de twaalf minuten zit. Elf minuten vijfendertig. Dat is al een stuk minder. Stéphane Mifsud, een Fransman. Ja. Dus wat zeg je daar? Dus eigenlijk krijgt die Kroatus, die Vitomir, die heeft pure O2 gekregen. Pure zuurstof. Ja, toch heel dichtbij pure zuurstof. Ja, ja, ja.