Ilka

Goedemorgen. Goedemorgen. Op deze vrijdag, september, in Utrecht. Ja. En tegenover mij zit... Ik ben Ilka. Ilka. Ilka. I-L-K-A. Ja, precies. Duits, zo te horen. Duits, ja. Helemaal Duits. Ja. En ik kom uit Breda. Ik heb drie dochters. Hoe oud? 14, 17 en 20. Ja. En ik woon samen met mijn partner. En hij heeft twee zoons. En die zijn 22 en 23. En die wonen niet bij ons.

Dus jullie zijn een samengesteld gezin? Ja. Oké, nog iets over werk, hobby's, niet dat het hoeft hoor, maar een beetje qua beeldvorming. Ik werk in het onderwijs en ik geef tijd. Middelbare school neem ik aan? Nee, HBO. Oh, HBO. Ja. En ik sport graag, ben graag in de natuur en ik dans graag salsa. En dat is ook een mooie brug naar mijn thema. Heel goed, ga door. Het heeft dus iets met salsa te maken. Ja, ja.

Mijn probleem is dat ik jaloers ben en dat uitzicht vooral als ik en mijn partner salsachen dansen. Dan ben ik niet altijd jaloers, maar regelmatig. En niet alleen tijdens het dansen, maar ook daarna voel ik het nog en nog een dag daarna soms. Ja, dat is heel stressig.

Dus je hebt een hobby, je hebt samen een hobby. Ja. En die hobby wordt dan eigenlijk een beetje vergald, verpest door gevoelens van jaloezie. Ja, en het is zo erg soms dat ik denk ik heb een pauze nodig om uit te gaan dansen. Ook ga ik heel graag met hem uit, omdat het zo verschrikkelijk soms is, die stress van jaloezie, dat ik een pauze van een week of twee nodig heb.

Ja, recent. Er was een salsa festival op een zaterdag. Ik kon niet meegaan. Waar was het festival? In Amersfoort. En hij wou heel graag. En ik kon niet, want mijn moeder was op bezoek. De kinderen waren bij ons. Dus ik heb gezegd, nee, ik ga niet een hele dag weg als mijn moeder en de kinderen er zijn. En hij wou gaan. En ik zo, ja, dat is goed. Hij weet, neem ik aan, dat jij jaloers bent? Ja, hij weet het, ja. Dus hij weet al dat als hij alleen gaat, dat dat...

Jouw stress zal geven. Dat zijn verzoek alleen al jouw stress zal geven. Ja, dat deed hij. En die avond daarvoor voelde ik die stress al opkomen. Die dag daarvoor dacht ik, oh fijn, ik voel me helemaal goed. Niks aan de hand. Ja, niks aan de hand. Misschien voel ik deze keer geen stress.

Dat gebeurt ook. Maar dan in de avond voelde ik, en dan heb ik dat ook benoemd, ik voel stress omdat je morgen naar het salsa festival gaat. En hij was stom, silent. Hij heeft helemaal niks gezegd. En dat verergerde het nog, omdat ik mij niet gezien en niet begrepen voelde.

En dan hebben we eigenlijk niet meer daarover gepraat. Je hebt hem ook niet gevraagd. Je zwijgt, je zegt niks. Wat denk je? Wat voel je nu? Dat heb je ook niet gedaan. Kan zijn. Ik weet het niet meer. Maar het was niet... Ik weet nog dat ik die stress nog sterker voelde. Het was niet weg.

Ja, ik word dan heel snel boos en hou eigenlijk emotioneel, hou ik hem weg van mij met die boosheid. Maar ik wil het tegenovergestelde. Ik wil dat hij mij vastpakt en zegt, Eka, daar is niks aan de hand. Komt goed. Ik hou van je. Ik hou van je. Ik ga gewoon dansen. Ik kom terug bij jou. En dan hou ik nog steeds van je. En ook als ik daar ben, hou ik van je. Ja, dat.

Maar ja, omdat ik zo boos ben, komt hij niet naar mij, denk ik. Maar ja, dat lijkt me heel logisch. Want als iemand boos is, dan denk je, oké, laat maar. En dan word je dus stom, zwijgend. En ook wat bij hem nog speelt, is hij heeft het gevoel... hij is niet meer vrij om te gaan dansen wanneer hij het wil.

Echt boos, maar ik heb me wel teruggetrokken. Omdat ik het ook moeilijk vind om mij kwetsend aan op te stellen. Kwetsbaar. Kwetsend is iets anders. Het tegenovergestelde van kwetsbaar. Je vindt het moeilijk je kwetsbaar op te stellen. Ja, met deze topic, met deze thema. Ja, jaloezie. En wat ik dan voor me zie, is dat je een beetje mokkig en stil bent. Klopt dat? Ja, ja.

Dus jij was die vrij... Vrijdagavond was het? Ja, vrijdagavond. Vrijdagavond voor Amersfoort was je wat mokker en stil. Hij ook? Ja. En toen, hoe ging het verder? Ja, dan naar bed. Heel slecht geslapen. Hij ook. Ik was heel vroeg wakker. Hij ook. En dan begonnen we toch nog daarover te praten. En die stemming was dezelfde. Wie begon? Weet je dat nog? Of doet dat er niet zo heel veel toe?

Waarschijnlijk ik. En die stemming werd slechter en slechter. En zo slecht dat hij vertrok. En we hebben niet echt daar gezegd. Maar ja, mijn moeder was er en de kinderen. De moeder was bij jullie? Die logeerde bij jullie? Ja. Jawel, yes. Ja.

En we hadden een leuke dag. Ik heb mij daarmee afgeleid, maar dat was...

Dus op de achtergrond die hele dag waren die vernietigende gedachten de hele tijd aanwezig. Maar omdat je moeder er was en de eigen kinderen. En hoe ging het dan verder? En het werd later en later. Het was tijd om te eten. En ik dacht, oh hij is er nog niet. Oké, na het avondeten zal hij wel naar huis komen. En hij kwam niet. En het werd later. En mijn moeder ging naar bed. De kinderen gingen naar boven.

En ik voelde de stress. Het werd later en later en later? Ja. Hadden jullie geen afspraak over wanneer hij ongeveer thuis zou zijn? Nee, ik heb nog een beetje grappend boos gezegd. Ja, je komt waarschijnlijk heel laat naar huis. Omdat ik wou dat hij zegt, nee, nee, het wordt niet zo laat. Maar jullie maken daar dus geen afspraak over? Nee. Dat vind ik interessant. Ja.

Het wordt later en later en later. En mijn stress. Was je moeder er nog? Ja, die was al naar bed. Oh, je moeder logeerde ook die zaterdag op zondag bij je? Ja. En ik dacht, ik moet mij afleiden. Ik heb een film aangezet, maar ik kon helemaal niks doen.

opnemen van die film omdat die stress zo hoog was. En dan dacht ik, oké, ik ga mij nu toch kwetsbaar opstellen. Ik ga mijn appje sturen. Ik ben gestrest. Ik voel mij gestrest. Maar als je zegt wanneer je naar huis komt, misschien wordt die stress dan minder. Ja, ik wil jou feliciteren met deze interventie. Heel goed.

En dan schreef hij, heel vriendelijk... Ja, hi love. We schrijven altijd in het Engels. Ik blijf tot elf. En elf uur was ook het einde van het festival. Ik blijf tot elf en dan kom ik naar huis. Dan ben ik om half één thuis. Van Amersfoort rijden naar Breda. En toen ik dat las, dacht ik... Ik werd zo boos en nog gestresster. Omdat ik dacht...

Je hoort dat ik stress heb en dan zeg je toch nog... of je beslist dan toch nog dat je tot het einde blijft. Dus je geeft helemaal niks daarom dat ik stress heb. Zo voelde dat. Want het moment dat hij dat bericht stuurde aan jou... hoe laat was het toen? Ik denk kwart voor tien, zoiets.