Marijn Jongsma

Dat mag, kennelijk. En ze hebben dus een eerste stap gezet om het vertrouwen te herstellen. En dat is als een soort boemerang teruggekomen. Namelijk op 18 februari hebben ze besloten 1,4 miljard aan leningen te verkopen. Tegen ongeveer de waarde waarin het tegen in de boeken stond.

En een deel van die opbrengsten gaat dus terug naar een bepaald fonds van Blue Owl. En die krijgen op die manier 30% van hun inleg terug. De CEO daarvan zei, ja, dit bewijst het vertrouwen in de markt, in ons... want wij kunnen zomaar 1,4 miljard dollar aan leningen verkopen... tegen ongeveer wat het waard is, dus niet eens tegen een echte korting...

Zo zien we weer, bewijst de degelijkheid van ons bedrijf. Wij zijn hartstikke goed bezig. Maar de overgebleven beleggers denken nu, wacht even. Wat hebben jullie verkocht? Jullie hebben waarschijnlijk het beste deel verkocht. Wij blijven misschien wel over bij de leningen die het moeilijkste... Ze hebben het pronkstuk verkocht en de kelder ligt vol met ramsje.

Precies. En wat nog eens een keer de boel verergert... is dat onder de kopers zat volgens Amerikaanse pers... een door Blue Owl zelfgekochte verzekeraar. Nou, die CEO Greg Packer... Dat is niet die die we net hoorden, hè? Nee, dit is zijn directe collega. En die vindt de ophef hierover totaal irrelevant.

herkent hij volgens mij in principe wel dat een van die vier partijen van hen is. Maar hij zegt het is niet relevant. Nou ja, dit is eigenlijk een klassiek patroon wat je nu ziet. Beleggers maken zich eerst zorgen over de kwaliteit van wat ze hebben gekocht. Is het wel zo goed als we dachten? Is het wel waard waarvoor we het voor gekocht hebben? En vervolgens proberen ze eruit te stappen. En dan kom je dus in liquiditeitsproblemen.

En dan wordt het allemaal erger. Toen kom je in een soort vicieuze cirkel terecht. En Blue Owl is niet het enige bedrijf dat daarmee komt. Want als je kijkt naar die lijstjes van grote partijen... dan heb je bijvoorbeeld Ares, Ares zal het wel zijn, Blackstone, Apollo. Dit zijn allemaal dus private credit verstrekkers. Dit is allemaal van die tussen.

die private credit uitlenen. Maar die namen, dan denk je meteen... dat waren toch private equity namen. KKR, Apollo. En dat heeft er gewoon mee te maken... dat heel veel van die private credit... komt weer voort uit private equity. Dus private equity koopbedrijven... met geleend geld. Dat geleend geld is dan vaak weer private credit. En toen dachten we... daar kunnen we ook aan verdienen. Het is mij een beetje te duizelen. Wat is dan precies het verschil... tussen private credit en private equity?

Private equity is eigendom. Dus als jij als private equity bedrijf een overname doet... dan koop je dat andere bedrijf en is het jouw bezit. En private credit is het lenen van geld aan een bedrijf. Dat dus ook weer terugbetaald moet worden. Het zit ook een beetje in de naam al. Beide activiteiten zitten vaak wel in dezelfde club mensen. En je ziet dat heel veel van het private credit... komt weer voort uit de private equity. Omdat er met private credit ook gewoon heel veel geld te verdienen is.

Je zou kunnen zeggen, nou ja, goed, Blue Owl, het zij zo... hebben 300 miljard uitstaan, dus dat is best veel grote spelen. Maar goed, die andere fondsen daar zijn dus ook zorgen over. Nou ja, ik heb even zo het laatste nieuws op een rijtje gezet. Ik zal er niet te lang over uitweiden, maar dan zie je toch wel... dat grote namen ingrijpen op een of andere manier. Dus JP Morgan bijvoorbeeld, dat is een bank... maar die leent geld aan die private credit partijen... zodat ze zo'n hefbomen hebben, zeg maar...

omdat het onderpand minder waard is, kunnen wij minder uitlenen aan die partijen. Dus zij zijn door al die leningen heen gegaan en gewoon gezegd... ja, die staan gewoon tegen veel te hoge prijzen genoteerd. En BlackRock, de grootste vermogensbeheerder ter wereld... die hadden ook een groot private creditfonds. En klanten die wilden daar 10% uithalen, hebben ze gezegd... nou nee, wij gaan het beperken tot 5%.

En zo zie je dus allemaal van dit soort dingen. Het persbureau Bloomberg heeft het helemaal op een rijtje gezet. Het eerste kwartaal van dit jaar, dat is nog niet helemaal afgelopen natuurlijk... dus het is tot en met 6 maart, dit rekensommetje... zitten de gemiddelde onttrekkingen op bijna 8%. Dus beleggers wilden 8% uit die fondsen halen. In het vierde kwartaal van vorig jaar zat dat nog...

onder de 5 procent. En die 5 procent wordt door veel fondsen als limiet gesteld. En wat je nu ziet is eigenlijk het gekke spelletje... dat ook al zeggen die fondsen van tevoren... ja, eigenlijk maar 5 procent per kwartaal... anders wordt het allemaal te ingewikkeld... dan kunnen wij ons businessmodel niet meer uitvoeren... tolereren ze vaak wel iets meer om een soort zenuwen te voorkomen. Want ze hebben natuurlijk geen zin in beleggers... die bij wijze van spreken boos op de deur bonzen... van we willen ons geld terug...

Ja, en dat ze misschien daarmee ook laten zien... nee, tuurlijk, jij krijgt je geld wel terug. Want dat is geen enkel probleem voor ons. Precies. In plaats van dat iedereen zenuwachtig wordt. Precies, precies. Of ze hun geld wel terugkrijgen. Precies, maar de achterblijvers... die lopen hierdoor natuurlijk wel groeimis, zou ik kunnen zeggen. En daar zit dan het probleem. En zo zijn er dus allemaal van dit soort fondsen... en het zijn echt een heel rijtje, ik zal het allemaal niet opnoemen... maar die allemaal hun limiet hebben beperkt. Nou ja, volgens mij kunnen we wel stellen... er zijn zenuwen over die...

Nou, ik vind het heel moeilijk om te beantwoorden. Het flauwe antwoord is natuurlijk... juist omdat we onvoldoende zicht hebben op die sector... weten we niet hoe groot de problemen zijn. Zeker, ja. En omdat we ook niet precies weten wat de linken zijn... met het reguliere financiële stelsel, banken, et cetera... weten we ook niet hoe groot de impact daarvan op kan zijn. Dus we tasten een beetje in het duister, maar...

Ja, maar je vraag over hoe ernstig is dit nou... ik denk dat je... een aantal dingen is heel belangrijk. En het wordt komende maanden gewoon heel spannend... voor dit soort fondsen zelf. Dus even los van de impact op de economie als geheel... voor die fondsen zelf is het gewoon de vraag van... komt er genoeg nieuw geld binnen?

Want stel je nou voor dat beleggers maar blijven hun geld opvragen. De bestaande beleggers. Stel dat het 5% per kwartaal is. Dat ze zeggen, nou meer doen we echt niet meer. Dat is niet zo'n probleem als er gewoon voortdurend nieuw geld binnenkomt. Want dan betaal je eigenlijk de vertrekkende belegger uit... met het geld van de nieuwe belegger. En die wordt dan de nieuwe eigenaar van die leningen. Niet zoveel aan de hand. Maar als natuurlijk die instroom opdroogt en beleggers verdwijnen... dan krimp je gewoon...

En dan is de vraag, wat moet je dan doen? Dan moet je dus interen op cashbuffers, op je kastgeld, als dat er al is. Je moet als gek nieuwe beleggers vinden. Dat is dus heel moeilijk als iedereen de deur achter zich dicht slaat. Je moet misschien geld bijlenen. Het is de vraag of partijen daar zin in hebben als de risico's toenemen. Of, en dat is de meest logische oplossing dan... je moet gewoon leningen verkopen. Je zegt van, jongens, we hebben minder beleggers...

Beleggers willen hun geld terug. Wij moeten ze uitbetalen. Wij moeten gewoon die minder liquide leningen verkopen aan iemand. En dan krijg je natuurlijk de situatie... dat jouw onderhandelingspositie niet bijzonder sterk is. En er zijn nu al partijen die zeggen... wij hebben er best wel interesse in. In die Amerikaanse financiële wereld die dominant is in dit speelveld...

cirkelen we al allerlei handige opkopers rond. Die zeggen, wij onderzoeken al die leningen... voor zover we dat kunnen. En wij bieden iets wat eigenlijk onder de waarde ligt. En dan uiteindelijk worden we netjes terugbetaald... en maken we een dikke winst. Want ja, die private creditfondsen moeten wel. Of dat gaat gebeuren...

Dat weten we niet, zeg ik even nadrukkelijk. Maar dit zou een scenario kunnen zijn. Nou zijn er ook wel dingen die een beetje een verzachtende werking hebben. Juist omdat die uitstroom gelimiteerd is... gaat die dynamiek wel iets minder heftig dan op een aandelenmarkt.