Tom

We may do something on Karg Island.

Now it's five days.

Causes the markets to calm a little bit.

I don't want to see boots on the ground.

I don't want to see anybody get off the USS Tripoli on the ground there at all, personally.

Ik ben Tom en ik ben 27 jaar. Ik kom uit de buurt van Den Bosch, de hoofdstad van Brabant. Ja, mij wel bekend. Ja, voor degene die in het noorden van het land wonen. De hoofdstad van Brabant. Zo is het. En ik woon daar in de buurt met mijn vriendin, al bijna vijf jaar. En ik werk als adviseur in de zorg. En dan de hamvraag, wat brengt jou hier?

Ja, wat mij hier brengt, Bertolt, is dat ik het gevoel heb alsof ik geen moeder meer heb. En dat wordt versterkt, dat gevoel, doordat ik ook een enorm loyaliteitsgevoel heb naar mijn ouders toe. Fysiek heb je je moeder nog wel, neem ik dat aan. Ze leeft nog. Ze leeft nog, maar ik heb het gevoel alsof ik haar niet meer heb. En dat vind ik, dat is een probleem wat ik ervaar.

En dat wordt versterkt door een loyaliteitsgevoel. Zoals dat ik hoop dat ieder kind dat heeft naar zijn ouders toe. Een bepaald loyaliteitsgevoel. Het is je moeder. Het is je moeder. Ja.

En dat wordt versterkt doordat ik zes jaar geleden mijn vader plots ben verloren. Dus je hebt nog maar één ouder en daar wil je eigenlijk het allerbeste voor. Maar dat lukt niet meer. Dat het beste voor haar krijgen. En ik heb daarin ook echt de hoop verloren. En ik zou zo graag die hoop weer terug willen vinden. Dat ik wel weer het beste voor haar wens en gun. En daar ook naar handel, naar acteer.

Ja, dat is eigenlijk wel de centrale probleemstelling. En je zei, je bent mijn moeder eigenlijk aan het kwijtraken al, terwijl ze nog leeft. Kan je er iets over vertellen? Wat is haar situatie dan? Mijn moeder is alleenstaand. Zeventien jaar geleden zijn mijn ouders gescheiden. Zij heeft sindsdien nooit meer een nieuwe partner gehad.

Toen was jij tien dus? Ja. Ze heeft geen nieuwe partner gehad? Nee. Ik heb heel lang met haar gewoond. Alleen, ik heb dan nog één oudere zus. Die is wat later na de scheiding uit huis gegaan. Hoeveel jaar ouder is zij? Zij is vier jaar ouder. Wanneer is ze uit huis gegaan, je zus?

Toen zij 16, 17 was. Op jonge leeftijd. Op jonge leeftijd. En toen was jij zo'n beetje twaalf. En toen was je dus alleen met je moeder. Ja. En daar onder niet zo leuke omstandigheden is zij het huisje gegaan. Waarbij ik als enige nog achterleef met mijn moeder. En daar stel je me dan een conflictueuze situatie voor met je moeder? Ja, dat klopt. Met ruzie. Dus ze is met ruzie vertrokken. Dat klopt. En ze is niet naar je vader gegaan dan? Ja, wel. Wel naar je vader? Oké. Had je wel een bezoekregeling met je vader?

Ja, zeker. Eigenlijk was er aan die kant helemaal geen probleem. Meer aan de kant van mijn moeder en mijn zus en ik samen in één woning.

En je wilde verder vertellen. En dat had dus effect op haar gedrag, neem ik aan. Of dat hing daarmee samen op z'n minst. Ja, mijn moeder die had zeer hoge pieken en dalen... in haar emotionele regulatie. En dat zorgde er bijvoorbeeld voor dat... bijvoorbeeld rond de tijd dat mijn zus uit huis ging... dat er veel conflictuele situaties waren. Veel escalegende ruzies. Met als gevolg vliegende glazen door de kamer. Geschreeuw, gestamp. Maar ook uitingen van suicide van mijn moeder...

En ik zat daar dan bij als twaalf. Ik ga mezelf omkant brengen door jou. Ja, richting mijn zus toe. En dat is ook de reden dat zij uit huis ging. Dat heeft natuurlijk een groot effect op je als kleine jongen. Want je wil de rust bewaren. Dus wat gebeurt er dan? Ik heb dan geprobeerd om de stabiele factor te zijn. Ik ga eens de rol van de vader nemen. Ja, dat lijkt me onbewust een zeer uitstekend idee.

Wat ze wel nu moet even voor de luisteraars, parentificatie. Dat je de rol van de ouder inneemt in een onveilige situatie... waarin niemand die rol neemt, dan neemt zo'n kind die rol. Dat herken jij, dat heb jij gedaan. Absoluut. Ik heb mijn moeder gedroost. Ik heb haar emotionele support gegeven. Ik heb met haar zelfs in de auto gezeten... terwijl ze reed onderweg naar het treinspoor. Smekende dat ze zichzelf niet voor de trein ging rijden...

Oké. Dat heb ik best wel lang volgehouden, tot ongeveer mijn achttien, negentiende jaar. Toen realiseerde ik me, na vele gesprekken ook met mijn vader, dat het toch niet zo'n gezonde situatie was waarin ik leefde met mijn moeder. Dat heeft best wel wat jaartjes nodig gehad om mij in te werken. Want wat moest er dan precies op je inwerken, zeg je? Dat je het echt accepteert als feit, bedoel je dat dan? Dat het echt tot je doordrong, het is onbegonnen werk?

Ja, het is onbegonnen werk om als zoon de emotionele support te zijn van je moeder. Waarbij je ook het gevoel begint te krijgen op een gegeven moment als 18, 19-jarige. Van hé, ik loop ook een beetje achter op mijn peers, op mijn andere leeftijdsgenoten.

Op het gebied van sociale ontwikkeling. Op het gebied van met vrienden op vakantie gaan. Op het gebied van uitgaan. Mijn moeder had een zeer controlerende hand in mijn leven. Waarbij ik nog eigenlijk niet drinken tot mijn achttiende. Wat natuurlijk goed is. Maar ze liet ook niks toe. En als ik wel iets wilde proberen. Ja dan kreeg ik er meteen flinke ruzie van. Met als gevolg van gaan we naar buiten. En je komt niet meer terug naar binnen. Ook met uitgaan bijvoorbeeld. Als je 18, 19. Je wilt voor het eerst een keertje uitgaan.

Ik moest voor een bepaald belachelijk vroeg tijd thuis zijn. Hoe laat? Half één. Dan begint net het uitgaansleven. En je was toen achttien? Ja, negentien jaar kun je wel stellen. Dat deed ik dan niet. En dan kwam ik terug en dan was de deur op slot. En dan kon ik niet naar binnen. Dus dat was de ene kant. En waar ging je dan naartoe? Kijk ik even tussendoor zo.