Tom

Dan ging ik net zo groot aankloppen bellen. Totdat mijn moeder wakker werd. Totdat ik wel binnen werd gelaten. Met ruzie en gedoe waarschijnlijk. Met ruzie tot gevolg.

Hoe dat is gegaan. Op een gegeven moment drong het tot me door... dat het dus geen veilige woonsituatie was.

Op een gegeven moment vond ik via sociale huur een studentenstudio. Daar heb ik hem op ingeschreven en dat heb ik niet van tevoren tegen mijn moeder gedeeld. Maar ik kreeg hem toegewezen. Dat was de eerste keer dat ik op een woning reageerde en ik heb hem ook nog direct toegewezen gekregen. Oef, en opeens kon je leven dus totaal veranderen van de ene op de andere dag. Precies.

Heftig. Zeer spannend. Die zal met hartkloppingen een aantal uren doorgebracht hebben, neem ik aan. Ja, ik heb toen die knoop doorgehakt dat wel te willen gaan doen. Ik heb toen ook voorzichtig aan, stilletjes, een beetje mijn moeder gedeeld van... Goh, hoe zou je het vinden als ik het huis uit zou gaan? In de hoop dat de glazen niet door de huiskamer zou vliegen? Exact. Nou, dat gebeurde dus wel. Uiteindelijk moest ik natuurlijk delen dat ik op een woning had gereageerd. Oh, nog bozer. En dat ik hem ook heb gekregen. En nog bozer.

En toen ben ik gaan laten zien wat voor type studio dat dan was. En toen kreeg ik allerlei argumenten naar mijn hoofd geslingerd... dat ik nooit op mezelf zou kunnen wonen. En dat ik zou moeten slapen in mijn eigen kookstank. En dat ik niet kan schoonmaken. En dat ik niet goed voor mezelf zou kunnen zorgen. En waar moest ik in godsnaam de was gaan doen? Het is ook allemaal uitgekomen, neem ik aan. Het is allemaal uitgekomen. Ik zit hier ook als een of andere zwerver. Maar je moeder, die hoefde dus enorme druk op jou uit om niet te gaan. Ja.

Uiteindelijk ben ik toch gegaan. En nadat ik naar huis ben gegaan, een week later, toen is mijn vader helaas overleden. Plotseling. Bijna alsof dat zo moest zijn of zo. Wat een bizar toeval in jouw leven, joh. Ja. Heftig. En dat was wel zijn eigen keuze. Want was het euthanasie dan of suicide? Mijn vader heeft zichzelf van het leven beroofd.

Ja, de wereld die stort uiteen. De wereld valt onder je voeten vandaan. Dat heb ik ook echt zo ervaren toen ik dat telefoontje kreeg. Dat ik op mijn twee benen stond. En dat ik eigenlijk dacht, ik heb geen twee benen meer. Ik ben aan het zweven hier. Wie belde jou? De vriend van mijn zus.

Er was geen contact te krijgen. Er was een niet pluis gevoel. Zijn mensen gaan kijken? Die hebben politie gebeld. En de politie heeft het huis geopend. En hebben hem aangetroffen. Wel voorbereid. Met brieven voor alle nabestaanden. Dat was een van mijn vragen. Ook aan jou? Ja, ook aan mij.

Maar je ging uit huis en dat was natuurlijk een verbreking van die band in zekere zin. En met je vader verbrak ik die ook in dezelfde periode. Ja, en je wil je natuurlijk ergens ook nog wel binden aan je ouders, aan je moeder. Ondanks dat ze toch die bepaalde gedragingen vertoont. Dus dat probeer ik ook te doen. Dus wat ik bijvoorbeeld deed, is ik ging daar wekelijks langs om daar een hapje te eten, daar even bij te kletsen. Dus ik deed daar wel gewoon nog steeds mijn best voor, ondanks alles.

Maar zij blijft gedragingen vertonen die ervoor doen zorgen dat ik gewoon de hoop ben verloren dat wij ooit nog een normale band kunnen krijgen. En ik zou dat zo graag willen, juist omdat ik mijn andere ouder niet meer heb.

Hoe was die in die tijd en hoe is die nu? Die was slecht en die is eigenlijk stabiel slecht nog steeds. Je wordt ouder, je leert omgaan met de rare gedragingen die ze vertoont. Dus dat betekent dat je haar hart moet begrenzen als zij rare dingen zegt of rare dingen doet. Haar hart begrenzen? Ja. Wat bedoel je daar precies mee?

Stel, ze begint opeens hysterisch te huilen om wat voor reden, dan ook. Dat kan zomaar gebeuren. Dat kan zomaar gebeuren. Dat heeft voor haar een grote aanleiding. Maar feitelijk valt dat best wel mee als je het goed zou kunnen relativeren. En dat lukt haar niet zo goed. En dat lukt haar niet zo goed.

Dus als dat dan gebeurt, dan zeg ik... en dat heb ik inmiddels ook geleerd en mijn zus ook... van stop, dit willen we niet. Zo gaan we niet een gesprek met elkaar aan. Als je het niet normaal kan doen, dan stop ik het gesprek. En dan ga ik weg. En dan ga ik weg. En dat soort gedrag ben je ook gaan vertonen. Je bent ook op een gegeven moment het gaan verbreken... op het moment dat ze zich zo gedroeg. Ja.

Feitelijk, hè? Ja, dus rationaal gezien wel. Zo bedoelde ik hem ook, rationeel. Ja, precies, rationeel gezien wel, maar ook weer niet. Diep van binnen toch niet. Nee, want ergens hoop je dat het alsnog goed komt. Ik heb in het verleden ook met haar situaties meegemaakt... waarin ik wel goede invloed op haar kon uitoefenen... waardoor ze zich wel ging beteren, waardoor ze zich wel gezonder ging gedragen... waardoor ze wel een betere leefstijl erop nahield...

En dat is mooi als je dat ziet. Dan boek je vooruitgang. Dan boek je progressie. En dat is mooi om te zien. Want dat geeft mij ook weer de illusie. Ik noem het al een illusie. Ik wou het zelf wel zeggen. Maar je zei het zelf al. Illusie dat jij ertoe doet. Dat ik ertoe doe. En dat we misschien toch een band hebben met elkaar. Of kunnen hebben met elkaar. Dus eigenlijk wil je haar nog steeds redden.

Het liefst wel. Want ze heeft getoond zoveel zelfdestructief gedrag. En ik ben ergens ook natuurlijk bang dat ze eindigt zoals mijn vader. Want zij heeft natuurlijk al vaker dat soort uitingen gedaan. Ze heeft ook, net nadat mijn vader was overleden, is ze ook al meerdere keren in het ziekenhuis beland door het nemen van een overdosis. Daar ook voor op de intensive care beland.

Maar het feit dat ze er nog steeds is, dat ze nog leeft... geeft me nog steeds ergens een soort houvast... dat ik nog steeds iets met haar kan opbouwen. Ze zegt ook zelf dat ze dat wilt. Alleen ze laat dan ander gedrag zien. En stel, je probeert dat heel erg te doen... en voor haar te zijn, zodat zij het leven een beetje op orde krijgt... zin in het leven heeft, dat ze normaal wordt...

Ja, ik heb hier heel veel over nagedacht. Dat dat natuurlijk een mogelijkheid is. Ik woon niet meer thuis immers. Dus ik ben niet daar meer om eerste hulp uit te oefenen. Je zou zomaar een telefoontje kunnen krijgen. Precies. En ik heb natuurlijk heel veel van die gedachten gehad. Ik ga dat telefoontje echt wel een keer krijgen. Maar ergens heb ik dat dan ook geaccepteerd. Want ik weet ergens ook dat ik daar niks aan kan doen. Het is niet aan mij. Het is niet mijn keuze als iemand zoiets doet.

Wat houd je dan tegen om te zeggen, ik heb gewoon geen moeder meer? Want het is toch een feit? Ja. In de emotionele zin van het woord. Ja, in de emotionele zin. Want waar ik het ook ergens nog wel over zou willen hebben, is fysiek afstand doen. Dus echt zeggen, ik verbreek het contact. Want dat zou ook een hoop rust bieden ergens. Dat zou ook tijd kosten, maar dat zou ook iets kunnen bieden.

En dan antwoord ik daarop heel bazaal. Terwijl ik dan weet, eigenlijk hetgeen wat ik zeg, dat boeit haar niet of zo. Of het zal haar wel boeien, maar ze kan het niet onthouden. Ze weet ook niet zo goed wat ik aan het doen ben in mijn leven. Begrijpt het niet, ze kan het niet plaatsen, het komt niet binnen. Nee, het komt ook niet binnen. De dingen die ik doe in mijn leven. Dus wat je antwoord maakt niet zoveel uit. Nee, eigenlijk niet.