Show notes
W tym odcinku rozmawiamy o jednym z najtrudniejszych momentów podczas starań- dniu, w którym przychodzi miesiączka.
Przez cały cykl rośnie nadzieja, zaczynamy doszukiwać się objawów I bardzo chcemy wierzyć, że tym razem będzie inaczej, a potem wszystko potrafi rozsypać się w kilka minut.
Plan odcinka
Dlaczego miesiączka podczas starań boli inaczej niż zwykle
Jak przez cały cykl buduje się nadzieja
Wmawianie sobie objawów
Moment, kiedy pojawia się krew
Nieregularne cykle i jeszcze większy chaos w głowie
Złość na samą siebie
Jak szybko trzeba było znowu się pozbierać
Poker face podczas niepłodności
Dlaczego czasami partnerzy nie potrafią być obok
Co powiedziałybyśmy sobie dzisiaj
Znajdziesz nas również tutaj:
Podcast VIDEO
SPOTIFY
Ania Mazur-Gajo 00:00:00
Cześć, tu Ania i Zosia.
Zosia Mazurek-Dudek 00:00:01
Wspólnie tworzymy Akademię Płodności. Miejsce, w którym towarzyszymy Wam podczas starań.
Słuchajcie, dzisiaj będziemy sobie nawijać o dniu, kiedy przychodzi miesiączka i przeżywamy wtedy taką swoją żałobę. W roboczym tytule miałyśmy „małą żałobę”, ale potem stwierdziłyśmy, że momentami to wcale nie była mała żałoba, tylko największa rozpierducha życia w trakcie jednego cyklu. Bo ta nadzieja, wezbrana do granic możliwości, po prostu wtedy opadała.
Ja na przykład nie miałam złudzeń. Wiemy, że Ania jeszcze miała złudzenia, bo przyjście miesiączki wcale nie oznaczało dla niej od razu końca. Znaczy, ja to wiem. Może jak słuchaliście jakichś poprzednich podcastów, to zresztą wiecie. Ale porozkminiamy sobie o tym.
Gdyby cykl miesiączkowy miał być jakąś taką linią, to przez cały czas buduje się napięcie i po kropelce dolewa do wiaderka nadziei. Kumulacja jest po prostu tuż przed okresem, więc jak on przychodzi, jest mnóstwo emocji, które nami miotają.
Ania Mazur-Gajo 00:01:34
Miesiączka jest podsumowaniem całego miesiąca starań, bo podczas starań żyjemy od-do i pewien cykl się kończy. Jest to cykl miesiączkowy, ale też pewien cykl w głowie, cykl nadziei. Taki moment, kiedy wszystko zaczyna się od nowa, pojawia się biała karta i zaczynamy nowy cykl. Nowe starania, nowy plan.
Zanim to się wydarzy i ten nowy plan wejdzie do głowy, jest ta żałoba. Nasze marzenia znowu się nie spełniły.
U mnie było jeszcze tak, że kiedy czekałam na miesiączkę i ona przychodziła, nadal się łudziłam, że może to nie jest miesiączka. Zdarzało mi się nawet wtedy jeszcze testować.
Gdzieś wyczytałam jakąś historię, że ktoś miał plamienie, myślał, że to miesiączka, a potem okazywało się, że jednak nie. Ja po prostu wyszukiwałam takie historie. Nie chciałam jeszcze w to wierzyć. Nadal się łudziłam.
Zosia Mazurek-Dudek 00:02:54
Że to nie jest to. Nie z tobą, bo nie było mnie wtedy w twoim życiu, ale pamiętam te historie, kiedy laski dostawały teoretycznie okresu, myślały, że to okres, a potem się okazywało, że nie.
Ania Mazur-Gajo 00:03:06
Że to właśnie było plamienie. I myślałam sobie: być wybrańcem.
Zosia Mazurek-Dudek 00:03:10
Być wybraną i to właśnie tobie się udaje.
Ania Mazur-Gajo 00:03:14
A że ja miałam różne miesiączki, niektóre skąpe, szczególnie przy cyklach nieowulacyjnych, to one naprawdę potrafiły być tylko plamieniem. I ta miesiączka dawała mi wtedy takie: „Ojejku”. To mi bardzo rozwalało głowę.
Ten moment, w którym miesiączka miała wystąpić, a cykle były jakieś dziwne. Dopiero później odkryłam, że wynikało to z tego, że były to cykle bezowulacyjne i endometrium nie miało się za bardzo z czego złuszczać. A wcześniej robiło mi to ogromną nadzieję.
Ja w ogóle nie wiedziałam, gdzie jestem. Później, kiedy cykle były już monitorowane, były leki i wiedziałam, co jest, gdzie i na co czekamy, było inaczej. Ale wcześniej, zanim zgłosiłam się do lekarza i sama próbowałam to ogarnąć, ten cykl był dla mnie bardzo chaotyczny.
Pamiętam, że bardzo mnie to męczyło. Ta nieregularność cykli, zastanawianie się, czytanie historii, czytanie o objawach, wczytywanie się w to wszystko i analizowanie, co to może oznaczać i co oznacza u mnie.
Zosia Mazurek-Dudek 00:04:27
Ja miałam jeszcze tak, że jak wiedziałam, że jakiś objaw częściej występuje w danym momencie, to potrafiłam go sobie wmówić. Czekałam na tę tkliwość piersi. Na bóle podbrzusza. Na plamienie implantacyjne. Nie miałam go nigdy i zawsze myślałam, że je będę mieć, jak to będzie ten wygrany cykl.
Pamiętam też naprawdę to, że kiedy przychodził okres, czułam się takim frajerem. Sama z siebie gdzieś wewnętrznie drwiłam i byłam sobą rozczarowana. Myślałam: „Kurwa, kolejny raz się dałaś nabrać. Miesiąc temu leżałaś na tej samej podłodze, a teraz dzieje się to samo”.
To przecież nie była moja pierwsza miesiączka podczas starań. Ten scenariusz właściwie nigdy nie wyglądał inaczej. Może różniła się długość cyklu, ale pamiętam, że byłam na siebie potwornie zła.
Obiecywałam sobie: „Już sobie nie uwierzysz, Zosin. Nie zrobisz sobie już więcej takiej nadziei. Wiesz, czym to się kończy. Zostaw sobie margines na to, że będziesz superzaskoczona, jeśli się uda, ale nie nastawiaj się, że to będzie teraz. Nie wmawiaj sobie tych objawów”.
Za każdym razem, kiedy to tak strasznie bolało, kiedy kuliłam się na tej podłodze i wyłam, myślałam: znowu jesteśmy w tym samym punkcie. Znowu dałaś się nabrać. Znowu uwierzyłaś sobie, że ta tkliwość piersi musiała być inna niż w zeszłym cyklu.
Ania Mazur-Gajo 00:06:09
Doszukiwanie się objawów to nieodzowna część starań. Cały czas ich szukasz. Ale szukasz też objawów miesiączki, tego bólu przedmiesiączkowego, który niektórym towarzyszy, a innym nie.
Zosia Mazurek-Dudek 00:06:30
Tylko ból podbrzusza zdarza się również w początkowej fazie ciąży. I wtedy zastanawiasz się: to jest ból miesiączkowy, który się zbliża, czy może jednak ten ból, bo coś się tam zagnieżdża? Nie wiesz tego.
Ania Mazur-Gajo 00:06:44
Więc cały czas jesteś w takim czuwaniu.
Zosia Mazurek-Dudek 00:06:48
Tak. Chodzi mi o to, że chciałam, żeby wtedy w mojej głowie przejmował prym Zosin rozsądny. Taki, który potrafi mi przemówić do rozsądku i powiedzieć: „Zosin, słuchaj, raczej to będzie jednak ból na miesiączkę. Nastaw się na to. Bądź przygotowana, niech cię to nie zaskoczy”.
A nie ten Zosin, który mówi: „W tamtym cyklu chyba bolało cię inaczej. A zobacz, teraz miałaś śluz płodny. W tamtym cyklu go nie miałaś, a w tym miałaś”.
Zawsze było coś. Zawsze sobie coś znalazłam.
Chciałam być tym Zosinem, który przejmuje kontrolę. Że okej, będę gotowa na okres. Na pewno będzie mi przykro, bo nie będę potrafiła tego tak odczarować, żeby powiedzieć sobie: „Easy game, jestem tutaj pięćdziesiąty raz i nic mnie to nie rusza”.
To była walka serca i rozumu.
Pamiętam, że kiedy leżałam w łazience na podłodze i wyłam, oprócz totalnego puszczenia lejców i pozwalania sobie wtedy na wszystko grzeszne, obiecywałam sobie, że sama siebie już nigdy tak nie wyroluję.
Że sama sobie już nie uwierzę. Nie nakręcę się tak. Nie dam sobie aż tyle nadziei, bo sama siebie nią karmiłam.
I ja już nigdy nie testowałam w dzień miesiączki. Wiedziałam, że jak jest krew, to mam „the end”. Koniec.
Ania Mazur-Gajo 00:08:26
Ja w ogóle nie ganiłam się za karmienie nadzieją. Chociaż to zależy, jaki był cykl. Czasami wpadasz w spiralę myśli, że się nie udało, na pewno się nie udało, analizujesz wszystko.
Ale czasami myślisz sobie: „Kurczę, może jest inaczej”. Faktycznie zaczynasz w to wierzyć. Każdy dzień tego wyczekiwania wygląda trochę inaczej.
Mam pytanie do ciebie. Chodziłaś do toalety sprawdzać, czy masz już miesiączkę? Tak obsesyjnie, że co chwilę do łazienki? W pracy wychodzisz do toalety częściej niż w inne dni tylko po to, żeby zobaczyć, co tam się dzieje?
Zosia Mazurek-Dudek 00:09:08
Na pewno tak. Ale też bardzo bałam się tego momentu. Kiedy miałam takie uczucie: „O kurczę, może to już się zaczęło”, leciałam do łazienki z duszą na ramieniu i modliłam się, żeby to jednak nie było to.
Pamiętam, że sam moment spojrzenia na majtki był straszny. Żeby tylko tego nie zobaczyć. Żeby to tylko nie było to.
Ania Mazur-Gajo 00:09:28
Ja wręcz tak wyczekiwałam, że przeprowadzałam sobie badanie palpacyjne, żeby tylko sprawdzić, czy wokół szyjki nic się jeszcze nie pojawia.
Zosia Mazurek-Dudek 00:09:36
A ja sprawdzałam na papierze, czy nie ma jakiejś minikropelki.
Ania Mazur-Gajo 00:09:44
Żeby wiedzieć. Tak wyczekiwałam tego momentu podsumowującego wszystko. Albo się uda, albo się nie uda. Albo od jutra będzie inny dzień i to się skończy.
Zosia Mazurek-Dudek 00:09:54
Albo nadal będzie nadzieja, bo to tylko jeden dzień spóźnienia.
Ja miałam turbo nieregularne cykle. Ty też. Więc nie było tak, że mam co miesiąc 28, 29, 30 czy nawet 34 dni i jak nie przychodzi 35. dnia, to wiem, że dzieje się coś innego.
Raz potrafiło być 26 dni, raz 76, raz 53. Ostatnio przejrzałam swoje wykresy i obserwacje i znalazłam cykl 114-dniowy. Cześć, boska.
Ania Mazur-Gajo 00:10:41
Jak patrzę na taki cykl 114-dniowy, to zastanawiam się, skąd miałaś w sobie tyle cierpliwości do obserwacji tego.
Zosia Mazurek-Dudek 00:10:57
Tam nie było ani krzty cierpliwości. Stara, od któregoś dnia mam już ponotowane, że wjeżdżały leki, więc to nie było tak, że ja byłam bez obserwacji. Byłam pod kontrolą lekarza.
Pamiętam, że próbowaliśmy wywoływać ten okres. Tam nie było cierpliwości, była frustracja do granic możliwości.
To były jedyne momenty, w których już wiedziałam, że ten cykl jest stracony. Nie będzie już owulacji, endometrium nie wygląda dobrze, to nie jest dobry moment, żeby coś się tam działo. Wręcz błagałam o ten okres, który mógłby zapoczątkować nowe starania.
Ale to były takie momenty, kiedy byłam pod kontrolą lekarza i on już mi mówił: „W tym cyklu wszystko stracone, teraz czekamy tylko na okres”.
Ania Mazur-Gajo 00:11:41
Dlatego o to zapytałam, bo chciałam zachęcić osoby, które może jeszcze zwlekają z wizytą u lekarza, a mają nieregularne okresy, żeby jednak to skonsultowały.
Zosia Mazurek-Dudek 00:11:54
Bo co? Wyobraziłaś sobie, że byłam Zosinkiem, który po prostu w notesiku spisuje ostatni dzień i czeka?
Ania Mazur-Gajo 00:12:01
Bo zaczynasz starania o dziecko. U mnie było tak: zaczynam starania, więc jak to w miesiąc się nie miało udać? A się nie udało.
Później dopiero zaczęłam przyglądać się miesiączkom i cyklom i zastanawiać się, co jest grane. Nie poszłam wtedy do lekarza i pamiętam, że było to dla mnie ogromnie frustrujące.
Mogłam właściwie od razu udać się na monitoring cyklu, ale kto wiedział? Zgodnie z zasadą czekałam rok i myślałam, że jak pójdę wcześniej, to usłyszę: „A co pani tu robi?”.
Zosia Mazurek-Dudek 00:12:43
Bo jakbyś przyszła i powiedziała prawdę, że to trwa trzeci miesiąc, to by się popukali w głowę i powiedzieli: „Proszę czekać”.
Ania Mazur-Gajo 00:12:50
A ja nie chciałam czekać. Chciałam, żeby się udało tu i teraz.
Więc te nieregularne miesiączki były bardzo frustrujące. A moment, w którym w końcu ten okres przychodził, był destrukcyjny.
Nie chciało mi się nawet wstawać z łóżka. Najchętniej bym się schowała. Nie mówcie nic do mnie. Nie ogłaszajcie żadnych ciąż, bo to mnie zabije. Nie mówcie, że komuś się udało. Najlepiej nie zapraszajcie mnie nigdzie.
Nie będę tańczyć z wami na imprezach i na waszych urodzinach. Chcę zostać w łóżku. Nie chcę nigdzie wychodzić. Chcę płakać.
Zosia Mazurek-Dudek 00:13:43
Pamiętasz, po jakim czasie udawało ci się napełnić źródełko nadziei od nowa na tyle, żeby wstać i planować?
Cykl leciał swoim rytmem, więc po okresie zbliżały się dni płodne i już wtedy przybierałaś maskę numer osiem i uśmiech numer pięć.
Ania Mazur-Gajo 00:14:04
Kiedy miesiączka się kończyła, miałam już ustawione nowe wizyty. A nowe wizyty to nowy plan i nowa nadzieja.
Zosia Mazurek-Dudek 00:14:13
Funkcjonowałam w tym trybie kilka lat, więc wiem. Ale zastanawiam się, ile czasu zajmowało ci takie odbicie od dna.
Ania Mazur-Gajo 00:14:24
Nie potrafię ci powiedzieć dokładnie. Pierwszy dzień na pewno musiał być przepłakany. Drugi był już trochę taki: „Nie mogę przecież leżeć w tym łóżku cały czas”, chociaż bardzo bym chciała.
Zaczynało się ustawianie w głowie nowego planu. Czwarty, piąty dzień, miesiączka powoli się kończyła, więc trzeba było wprowadzać leczenie, umawiać się na wizyty, rozpisywać plan wizyt, dojazdów i tego wszystkiego.
I powoli ta nadzieja się wlewała. Coraz więcej i więcej. W końcu wyczekujesz owulacji, jesteś szczęśliwa, że ona jest. To jest nowa nadzieja.
Zosia Mazurek-Dudek 00:15:10
Pamiętam, że niektóre stymulacje miałam rozpisane już od trzeciego dnia cyklu. Więc kiedy jeszcze miałam krwawienie, zaczynałam brać tabsy i to było takim moim deadline’em totalnego rozlania.
Bo jak przychodził okres, tego samego wieczora otwierałam wino. Butelka była moja i raczej niechętnie się nią dzieliłam.
Myślałam: cały miesiąc jadłam zdrowo, odżywiałam się okej, nie piłam alkoholu, bo wiadomo. To teraz sorry, ale dlaczego miałabym dalej trzymać się w ryzach, skoro to nic nie przyniosło?
Pamiętam te wieczory zakrapiane winem, na smutno, z rykiem. Z tym kojarzą mi się moje okresy.
Pamiętam też, że do trzeciego dnia musiałam się podnieść. Te pobudki rano po winie, kiedy czułam się okropnie, bolała mnie głowa, trzeba było iść do pracy i stawiać czoła kolejnym wyzwaniom, a wewnętrznie czułam się najgorzej na świecie.
Trochę trzymały mnie w ryzach te leki. Ale kiedy przychodził trzeci dzień i trzeba było zacząć brać tabsy, emocje po poprzednim cyklu jeszcze nie opadły. Nadal czułam się słabo, nadal byłam sobą rozczarowana i z góry zakładałam, że pewnie znowu się nie uda.
Myślałam: „Frajerze, jeszcze się nie podniosłaś po poprzednim i już ciśniesz następne”. Ale z drugiej strony szkoda mi było stracić tego cyklu.
To nie była nienawiść do siebie, ale bardzo negatywne uczucia do Zosinka.
Ania Mazur-Gajo 00:16:51
Pomyślałam jeszcze o tym, że miesiączka nie zawsze przychodzi rano, kiedy jesteś w domu i możesz się z nią zderzyć właśnie tam.
W domu możesz ten pierwszy płacz, ten wybuch, wykrzyczeć w poduszkę, przycisnąć twarz do poduszki i płakać.
Ale czasem to wszystko przychodzi w pracy i musisz mieć poker face. Możesz uronić łzy w toalecie, szybko wytrzeć kącik oka, ale potem musisz wrócić do roboty. Między ludzi. Rozmawiać, śmiać się i po prostu funkcjonować.
Myślę, że dla wielu osób jest to bardzo trudny moment, bo nie możesz sobie pozwolić na upuszczenie tych emocji.
Zosia Mazurek-Dudek 00:17:54
Stara, ale tak szczerze mówiąc, niepłodność uwielbia stawiać cię w sytuacji, kiedy musisz przybrać poker face.
Bo to nie jest tylko przyjście okresu. Z Poker Facem w nieprzewidzianych sytuacjach spotykasz się all the time. Te swoje uśmiechy numer pięć musisz mieć w kieszeni bardzo często.
Jesteś przed okresem, jesteś w trakcie owulacji, przychodzisz do roboty i nie wiesz, czy to nie będzie ten dzień, kiedy koleżanka z biurka obok pochwali się, że niedługo będą mieli dziecko. Wtedy też wjeżdża Poker Face.
Dowiadujesz się, że jako jedyna niedzieciata jedziesz na jakiś wyjazd, bo inni nie mogą, bo mają dzieci. Jeszcze chore dzieci. Gruby kaliber. Ty nie masz takiego kalibru.
Ania Mazur-Gajo 00:18:41
A ty właśnie wyszłaś z toalety i dostałaś miesiączkę.
Zosia Mazurek-Dudek 00:18:44
Dokładnie. I zrobiłabyś wszystko, żeby mieć te chore dzieci i móc się tym martwić, zamiast być wytypowaną do zadania, do którego twoja dzieciata koleżanka nie jest.
I co wtedy? To bardzo często nie jest moment, w którym odważysz się powiedzieć to, co naprawdę chcesz powiedzieć. Wjedzie uśmiech numer pięć.
Przy niepłodności bardzo często nie możesz pozwolić sobie być sobą i puścić emocji tak, jakbyś chciała. Nie zawsze jesteś w swoich czterech ścianach, gdzie czujesz się swobodnie i bezpiecznie.
Jest wiele takich momentów, kiedy jedziesz na oparach i jeszcze musisz wykrzesać z tych oparów ładny obraz.
Ania Mazur-Gajo 00:19:32
Masz jakąś myśl dla siebie samej sprzed kilku lat? Co powiedziałabyś takiej Zosi, która właśnie dostała miesiączkę? Czy było cokolwiek, co mogłoby jej pomóc przetrwać ten czas?
Zosia Mazurek-Dudek 00:19:59
Nie wiem. Trochę bałabym się chyba nawet do niej podejść. Serio.
Wyobrażam sobie tak bardzo poranioną i zagubioną laskę, że mogę ci na pewno powiedzieć, czego ona nie chciałaby usłyszeć.
„Nie martw się, następnym razem się uda”. Czyli na przykład to, co mówił do mnie mój mąż. On dokładnie tak mówił: „Nie martw się. Jeszcze na pewno kiedyś się uda. Zobaczysz, jeszcze na pewno będziemy mieli dzieci”.
Kurwa, skąd wiesz? Właśnie kolejny raz się nie udało. Mija kolejny cykl naszych starań. Kolejny rok się nie udaje. Czemu mi pieprzysz takie głupoty, że się uda? Skąd masz taką wiedzę? Co to w ogóle jest za pocieszenie?
„Będzie dobrze”. Wsadzić sobie to w dupę. Będzie dobrze. Albo daj mi dowody, że naprawdę będzie dobrze. Skąd wiesz, że będzie dobrze?
To było coś, co mnie wtedy rozniecało. „Będzie dobrze. Nie martw się. Na pewno będziemy mieli dzieci”. Serio?
Ja chyba bardziej chciałam usłyszeć: „Bez względu na to, jaki scenariusz nas czeka, ja będę z tobą”. Czy to od męża, czy od przyjaciółki.
Wolałabym usłyszeć: „Czuję, jak jest przejebane. Nie wiem, jak ci pomóc, ale chcę być przy tobie. Po prostu nie wiem jak”.
„Tak samo czuję bezsilność jak ty. Nie mamy nad tym kontroli, ale nie chcę ci mydlić oczu tym, że będzie dobrze”.
A ty wiesz, co chciałabyś wtedy usłyszeć?
Ania Mazur-Gajo 00:21:24
Nie było słów, które mogłyby mnie wtedy pocieszyć. Natomiast bliskość i obecność mojego męża mogłyby mi pomóc.
Często było tak, że on był w pracy i nie było go przy mnie. Jak wspominałam wcześniej, on widział te starania tak, że to, co może zrobić, to pracować na kilka etatów, dosłownie, żeby zarobić hajs na leczenie, które, jak wiemy, jest drogie.
I też po to, żebym ja mogła mniej pracować i mniej zarabiać, żeby mieć czas jeździć na leczenie i do lekarzy.
To sprawiało, że trochę brakowało mi jego obecności. Takiej, żeby po prostu był przy mnie.
Żeby mnie wysłuchał i wziął na klatę to wszystko, co wtedy kłębiło się we mnie i w moich myślach. Tylko ja nie umiałam tego nazwać, bo wszystko zamykało się we mnie w środku.
Zosia Mazurek-Dudek 00:22:37
Pamiętasz, jak potem miałyśmy jeden z małżeńskich podcastów, kiedy nasi mężowie byli naszymi gośćmi?
Zadawałyśmy im dużo pytań, wspominałyśmy okres starań i zestawiałyśmy ten świat męski i damski.
I pamiętasz, jak wyszło, że oni mieli dokładnie tak samo? Kiedy ich kobieta płakała, to było coś, z czym obydwaj nie potrafili sobie poradzić.
Jakby wszystko możesz im zrobić, ale jak baba płacze, to oni czują się tak bezsilni, że chcą jak najszybciej to przerwać.
Towarzyszenie płaczącej kobiecie było dla nich turbo niekomfortowe i trudne. Czuli się wtedy bezużyteczni i bezsilni. Pamiętasz to?
Ania Mazur-Gajo 00:23:22
Ja mam tak do tej pory.
Zosia Mazurek-Dudek 00:23:23
Najgorzej, tylko nie płacz. Bo on już nie wie, gdzie uciec. Nie wie, co ma zrobić. Po prostu: „Przestań płakać”.
Ania Mazur-Gajo 00:23:30
Ale zabrakło też jasnych komunikatów. Tylko, ludzie, ja wtedy nie miałam ochoty uczyć się komunikacji z moim mężem. Ja miałam ochotę płakać, bo to było dla mnie naturalne.
Wtedy jeszcze nie umieliśmy do końca w ten związek, w to męsko-damskie. Mamy inne mózgi, inaczej to rozumiemy, inaczej czujemy.
To, w co byłam wtedy wyposażona, próbowałam wykorzystać. I jedyne, co mogłam zrobić, żeby siebie ochronić i jakoś sobie ulżyć, to położyć się na kanapie i płakać.
Chciałam wtulić się w poduszkę i wyć. Kładłam się też na podłodze i tam wszystko mnie rozdzierało. Serce, głos. Płakałam na tej podłodze. Zostawiałam tam wszystko. To mi dawało jakieś ukojenie.
Zosia Mazurek-Dudek 00:24:31
Ancia, ja to rozumiem.
Ania Mazur-Gajo 00:24:33
Szkoda, że mojego męża jednak tam nie było.
Zosia Mazurek-Dudek 00:24:34
I teraz wyobraź sobie, że twój stary ma już palpitację serca, kiedy zaczyna ci się kręcić jedna łza, a ty wymagasz od niego, żeby był przy tobie.
Twój stary widzi, że płaczesz i jedyna myśl, jaką ma, to: „Spierdzielać stąd. Jak wrócę, to może już nie będzie płakała. Nie będzie tak trudno”.
Ania Mazur-Gajo 00:24:58
Uczyliśmy się wspierać nawzajem i nie potrafiliśmy tego.
Ciężko mi powiedzieć, co moglibyśmy wtedy zrobić inaczej, bo byliśmy zupełnie innymi ludźmi. Przeszliśmy przez ten etap.
Teraz w związku jesteśmy gdzie indziej. Umiemy ze sobą rozmawiać i komunikować się, raz lepiej, raz gorzej. Natomiast wtedy tego nie umieliśmy.
Zosia Mazurek-Dudek 00:25:19
Pamiętam to.
Ania Mazur-Gajo 00:25:21
Oczekuję od ciebie, że…
Zosia Mazurek-Dudek 00:25:22
Tak, dobrze, już poproszę cię.
Ania Mazur-Gajo 00:25:25
Teraz jestem w stanie bardziej otwarcie powiedzieć wszystko, co mi siedzi na wątrobie, co mnie boli, czego potrzebuję. Powiedzieć: „Bądź ze mną”. Natomiast wtedy mu tego nie powiedziałam.
Zosia Mazurek-Dudek 00:25:41
I kontrast tych światów polegał nie tylko na tym, że nie potrafiliśmy ze sobą rozmawiać i dawać sobie jasnych komunikatów.
Dla ciebie największym wsparciem byłoby coś, co dla twojego męża było największym strachem.
Czaisz to niedotarcie tych światów?
A potem, kiedy to wyszło, oni patrzyli na siebie wielkimi oczami i mówili: „Kurna, najgorzej. Mam tak samo. Najgorzej jak baba ryczy”.
To było takie: wszystko załatwimy, tylko przestań płakać. Bo oni nawet nie potrafili skupić się na szukaniu rozwiązań, bo nasz płacz tak bardzo wyprowadzał ich z komfortu.
Płacząca kobieta to już była granica.
„Jak przestaniesz płakać, to wtedy będę mógł zebrać myśli i coś wymyślimy. Ale przestań płakać”.
A dla mnie ten płacz był wręcz oczyszczający. Myślałam: „Dobra, popłaczę sobie, zrobi mi się trochę lepiej, bo już dłużej nie mogę”.
Ania Mazur-Gajo 00:26:35
Myślę, że w późniejszych etapach mój płacz tak dekoncentrował mojego męża, że powodował wręcz kolejne kłótnie. On się tym irytował, co z kolei powodowało wyrzut złości.
Każdy sobie radził, jak mógł, z tym wszystkim. Tyle powiem.
Zosia Mazurek-Dudek 00:26:58
O Boże, tym wspomnieniem zakończymy odcinek?
Zosia Mazurek-Dudek 00:27:11
Zastanawiam się też, czy jest jakaś uniwersalna, nawet nie rada, tylko myśl, którą mogłybyśmy się z Wami podzielić na koniec tego odcinka.
Jeśli po drugiej stronie siedzi taka Ania, taka Zosia, taka Basia czy Kasia, która słucha nas właśnie wtedy, kiedy ten okres trwa. A miało go, kurna, nie być, bo było tyle sygnałów na to, że się nie pojawi. Tyle rzeczy się składało na to, że tym razem miało być inaczej.
Czy jest coś takiego, laski, co mogłybyśmy Wam powiedzieć?
Ania Mazur-Gajo 00:27:47
Może mogłybyście napisać w komentarzach, co Wam pomaga w tych dniach?
Może ktoś zaczerpnie z tego coś dla siebie albo się zainspiruje. Coś, co naprawdę pozwala Wam nie tyle wrócić od razu na sto procent do pełni sił, co po prostu przetrwać ten czas do kolejnej nadziei.
Zosia Mazurek-Dudek 00:28:09
A jeśli trudno jest znaleźć coś, co pomaga, napiszcie chociaż, czego na pewno nie mówić albo czego nie robić wtedy, kiedy to się dzieje.
Może łatwiej będzie znaleźć takie antyżyczenia, antyrady, antyteksty.
Ściskamy Was mocno. Mamy nadzieję, że nasze wspominki, to, że trochę siedzimy sobie wspólnie w głowach i że da się z tego wszystkiego wyciągnąć jakiś wspólny mianownik, pomogą Wam poczuć się trochę mniej samotnie w tym cholernie trudnym czasie, który rozrywa serce.
Ściskamy Was bardzo mocno i widzimy się i słyszymy za tydzień.
Artykuł #113 Co miesiąc przeżywam żałobę pochodzi z serwisu Akademia płodności.