Ülke olarak zorlu günler geçiriyoruz ve her alınan karar yaşadığımız acıyı arttırır nitelikte oluyor. Nasıl ki canı yanan bir insanın yarasına pansuman yapılırken daha da acı hisseder, bizlerde ülke olarak aldığımız her bir kararın canımızı yaktığını hissediyoruz sanki, umarız bu acılar bazı yaralarımızın iyileşmesine delalet ediyordur. Nitekim geçtiğimiz günlerde okullar kapatıldı. Bu karara kimileri karşı çıkarken kimileri de destek verdi ve ortada alışkın olduğumuz bir kutupluluk hali oluştu. Hangi kararın çocuklarımız için iyi olduğuna karar vermek için bir çok değerlendirilmesi gereken faktör var. Öncelikle geçtiğimiz pandemi sürecinde ve daha eskilerde yaşadığımız kitlesel olaylarda eğitim kurumları ilk vazgeçtiğimiz, tabiri caizse feda ettiğimiz kurumlardı. Peki bu fedakarlık karşılığında ne oldu? Bilimden, fenden, ilimden kısınca dayanıksız evlerin altında can veren; yerinden yurdundan göç etmek zorunda kalan nice acılara sebep olduk. Nasıl mı diye soracak olursak, burada doğal afetlerle bize nazaran daha iyi baş eden ülkeler örnek olabilir. Japonya bugün doğal afetlerle mücadele konusunda gıpta ile baktığımız bir ülke ve bizden farklı yaptıkları şeyin başında eğitime bakış açıları ve süreci yönetme şekilleri geliyor. Nihayetinde bu konuyla ilgili ne kadar önlem alırsak alalım, konunun vahametini kavramayan her neslin afetlere gebe acılarla muhatap olacağı aşikar gibi gözüküyor.

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related