Inmiddels is het wereldwijd verboden om op walvissen te jagen, maar dat was vroeger wel anders. Tot halverwege de negentiende eeuw jaagde Nederland op walvissen voor baleinen, lampolie, vlees en walvistraan in het Noordpoolgebied. Na de Tweede Wereldoorlog heeft Nederland opnieuw geprobeerd een heuse walvisindustrie op te tuigen. Tot 1964 voer het enorme Nederlandse walvisvaartfabrieksschip Willem Barendsz op de zeeën rond de Zuidpool, op zoek naar traan. Deze ingekookte walvisblubber was een belangrijke grondstof voor de margarine. Bij de naoorlogse vaarten zijn maar liefst 27.714 walvissen gedood. De deels uit Friesland opgetrommelde walvisvaarders werden destijds gezien als helden van de wederopbouw. Teruggekeerd van hun maandenlange reis in hun Friese dorpen maakten ze de blits met hun nieuwe brommers en de verhalen van hun overzeese avonturen. Maar nog geen decennium later, toen de walvisvaart met de opkomst van dierenrechtenorganisaties omstreden was geworden, deden zij er steeds vaker het zwijgen toe. Hun geschiedenis raakte langzaam in de vergetelheid. Hoe kijken de ooggetuigen van toen terug op dit besmette Nederlandse maritieme verleden? Hoe functioneerden zij bij temperaturen tot min 25 graden Celsius? Welke zeemansavonturen maakten zij mee tijdens hun tussenstops in Trinidad, Willemstad en Kaapstad? En hoe hebben de zware poolreizen en de bloederige walvisjacht hun levens gehard? --- Presentatie: Coen Verbraak Redactie: Fleur Jurgens Eindredactie: Bram Vollaers ℹ️ Meer info over deze aflevering vind je hier (https://www.human.nl/de-publieke-tribune/luister/overzicht/2023/aflevering-108.html) ✉️ Reageren op deze aflevering? Mail de redactie op [email protected]

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related