آهسته باز از بغل پله ها گذشتدر فکر آش و سبزی بیمار خویش بوداما گرفته دور و برش هاله ئی سیاهاو مرده است و باز پرستار حال ماستدر زندگی ما همه جا وول میخوردهر کنج خانه صحنه ئی از داستان اوستدر ختم خویش هم بسر کار خویش بودبیچاره مادرمهر روز میگذشت از این زیر پله هاآهسته تا بهم نزند خواب ناز منامروز هم گذشتدر باز و بسته شدبا پشت خم از این بغل کوچه میرودچادر نماز فلفلی انداخته بسرکفش چروک خورده و جوراب وصله داراو فکر بچه هاستهرجا شده هویج هم امروز میخردبیچاره پیرزن ، همه برف است کوچه هااو از میان کلفت و نوکر ز شهر خویشآمد بجستجوی من و سرنوشت منآمد چهار طفل دگر هم بزرگ کردآمد که پیت نفت گرفته بزیر بالهر شب در آید از در یک خانه فقیرروشن کند چراغ یکی عشق نیمه جاناو را گذشته ایست ، سزاوار احترام :تبریز ما ! بدور نمای قدیم شهردر ( باغ بیشه ) خانه مردی است باخداهر صحن و هر سراچه یکی دادگستری استاینجا بداد ناله مظلوم میرسنداینجا کفیل خرج موکل بود وکیلمزد و درآمدش همه صرف رفاه خلقدر ، باز و سفره ، پهنبر سفره اش چه گرسنه ها سیر میشوندیک زن مدیر گردش این چرخ و دستگاهاو مادر من استانصاف میدهم که پدر رادمرد بودبا آنهمه درآمد سرشارش از حلالروزی که مرد ، روزی یکسال خود نداشتاما قطارهای پر از زاد آخرتوز پی هنوز قافله های دعای خیراین مادر از چنان پدری یادگار بودتنها نه مادر من و درماندگان خیلاو یک چراغ روشن ایل و قبیله بودخاموش شد دریغنه ، او نمرده ، میشنوم من صدای اوبا بچه ها هنوز سر و کله میزندناهید ، لال شوبیژن ، برو کنارکفگیر بی صدادارد برای ناخوش خود آش میپزداو مرد و در کنار پدر زیر خاک رفتاقوامش آمدند پی سر سلامتییک ختم هم گرفته شد و پر بدک نبودبسیار تسلیت که بما عرضه داشتندلطف شما زیاداما ندای قلب بگوشم همیشه گفت :این حرفها برای تو مادر نمیشود .پس این که بود ؟دیشب لحاف رد شده بر روی من کشیدلیوان آب از بغل من کنار زد ،در نصفه های شب .یک خواب سهمناک و پریدم بحال تبنزدیکهای صبحاو زیر پای من اینجا نشسته بودآهسته با خدا ،‌راز و نیاز داشتنه ، او نمرده است نه او نمرده است که من زنده ام هنوزاو زنده است در غم و شعر و خیال منمیراث شاعرانه من هرچه هست از اوستکانون مهر و ماه مگر میشود خموشآن شیرزن بمیرد ؟ او شهریار زادهرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد بعشقاو با ترانه های محلی که میسرودبا قصه های دلکش و زیبا که یاد داشتاز عهد گاهواره که بندش کشید و بستاعصاب من بساز و نوا کوک کرده بوداو شعر و نغمه در دل و جانم بخنده کاشتوانگه باشکهای خود آن کشته آب دادلرزید و برق زد بمن آن اهتزاز روحوز اهتزاز روح گرفتم هوای نازتا ساختم برای خود از عشق عالمیاو پنجسال کرد پرستاری مریضدر اشک و خون نشست و پسر را نجات داداما پسر چه کرد برای تو ؟ هیچ ، هیچتنها مریضخانه ، بامید دیگرانیکروز هم خبر : که بیا او تمام کرد .در راه قم بهرچه گذشتم عبوس بودپیچید کوه و فحش بمن داد و دور شدصحرا همه خطوط کج و کوله و سیاهطوماز سرنوشت و خبرهای سهمگیندریاچه هم بحال من از دور میگریستتنها طواف دور ضریح و یکی نمازیک اشک هم بسوره یاسین چکیدمادر بخاک رفت .آنشب پدر بخواب من آمد ، صداش کرداو هم جواب دادیک دود هم گرفت بدور چراغ ماهمعلوم شد که مادره از دست رفتنی استاما پدر بغرفه باغی نشسته بودشاید که جان او بجهان بلند بردآنجا که زندگی ،‌ ستم و درد و رنج نیستاین هم پسر ، که بدرقه اش میکند بگوریک قطره اشک ، مزد همه زجرهای اواما خلاص میشود از سرنوشت منمادر بخواب ، خوشمنزل مبارکت .آینده بود و قصه بیمادری منناگاه ضجه ئی که بهم زد سکوت مرگمن میدویدم از وسط قبرها بروناو بود و سر بناله برآورده از مغاکخود را بضعف از پی من باز میکشیددیوانه و رمیده ، دویدم بایستگاهخود را بهم فشرده خزیدم میان جمعترسان ز پشت شیشه در آخرین نگاهباز آن سفیدپوش و همان کوشش و تلاشچشمان نیمه باز :از من جدا مشومیآمدیم و کله من گیج و منگ بودانگار جیوه در دل من آب میکنندپیچیده صحنه های زمین و زمان بهمخاموش و خوفناک همه میگریختندمیگشت آسمان که بکوبد بمغز مندنیا به پیش چشم گنهکار من سیاهوز هر شکاف و رخنه ماشین غریو بادیک ناله ضعیف هم از پی دوان دوانمیآمد و بمغز من آهسته میخلید :تنها شدی پسر .باز آمدم بخانه چه حالی ! نگفتنیدیدم نشسته مثل همیشه کنار حوضپیراهن پلید مرا باز شسته بودانگار خنده کرد ولی دلشکسته بود :بردی مرا بخاک کردی و آمدی ؟تنها نمیگذارمت ای بینوا پسرمیخواستم بخنده درآیم ز اشتباهاما خیال بودای وای مادرم.#شهریار #radioshereparsi https://castbox.fm/va/2728449✨️💖

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related