از غمی می سوزم و ناچار سوزد از غمی هر که را رنج درازی مانده و عمر کمی دل که از بیم فنا چون بحر پروایی نداشت دم به دم بر خویش می لرزد کنون چون شبنمی گاه گویم زندگانی چیست ؟عین سوختن تا نمیرد شمع ،از سوزش نیاساید دمی چشم بینا نیست مردم را و این بهتر که نیست ورنه هر گهواره ای گوریست ،هر عیشی غمی ای عزیز ! ای محرم جان ! با که گویم راز دل ؟ باز نتوان گفت هر رازی به هر نامحرمی درد بی درمان من ای کاش تنها مرگ بود ای بسا دردا که پیشش مرگ باشد مرهمی خالق شیطان و گندم شادی مردم نخواست عالمی غم ساخت پیش از آن که سازد آدمی گر ز چشم من به هستی بنگری،بینی مدام خواب شوم ناگواری،عیش تلخ درهمی ور بجویی از زبان کِلک من معنای عمر درد جانسوز فریبایی، بلای مبهمی وآن بهشت و دوزخ یزدان که از آن وعده هاست با تو بنشستن زمانی، بی تو بنشستن دمی 💖 حمیدی شیرازی. https://www.instagram.com/invites/contact/?i=pm1npjur1z8l&utm_content=192reh3

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related