در آوارِ خونینِ گرگ‌ومیش دیگرگونه مردی آنک، که خاک را سبز می‌خواست و عشق را شایسته‌ی زیباترینِ زنان که این‌اش به نظر هدیّتی نه چنان کم‌بها بود که خاک و سنگ را بشاید. چه مردی! چه مردی! که می‌گفت قلب را شایسته‌تر آن که به هفت شمشیرِ عشق در خون نشیند و گلو را بایسته‌تر آن که زیباترینِ نام‌ها را بگوید. و شیرآهن‌کوه مردی از اینگونه عاشق میدانِ خونینِ سرنوشت به پاشنه‌ی آشیل درنوشت.ــ رویینه‌تنی که رازِ مرگش اندوهِ عشق و غمِ تنهایی بود. □ «ــ آه، اسفندیارِ مغموم! تو را آن به که چشم فروپوشیده باشی!» □ «ــ آیا نه یکی نه بسنده بود که سرنوشتِ مرا بسازد؟ من تنها فریاد زدم نه! من از فرورفتن تن زدم. صدایی بودم من ــ شکلی میانِ اشکال ــ، و معنایی یافتم. من بودم و شدم، نه زانگونه که غنچه‌یی گُلی یا ریشه‌یی که جوانه‌یی یا یکی دانه که جنگلی ــ راست بدانگونه که عامی‌مردی شهیدی؛ تا آسمان بر او نماز بَرَد. □ من بی‌نوا بند‌گکی سربراه نبودم و راهِ بهشتِ مینوی من بُز روِ طوع و خاکساری نبود: مرا دیگرگونه خدایی می‌بایست شایسته‌ی آفرینه‌یی که نواله‌ی ناگزیر را گردن کج نمی‌کند. و خدایی دیگرگونه آفریدم». □ دریغا شیرآهن‌کوه مردا که تو بودی، و کوهوار پیش از آن که به خاک افتی نستوه و استوار مُرده بودی. اما نه خدا و نه شیطان ــ سرنوشتِ تو را بُتی رقم زد که دیگران می‌پرستیدند. بُتی که دیگران‌اش می‌پرستیدند. ۱۳۵۲

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related