چو از روزگارش چهل سال ماند/نگر تابه سر برش یزدان چه رانددر ایوان شاهی شبی دیر یاز/به خواباندرون بود با ارنوازچنان دید کز کاخ شاهنشهان/سه جنگیپدید آمدی ناگهاندو مهتر یکی کهتر اندر میان/به بالایسرو و به فرّ کیانکمر بستن و رفتن شاهوار/به چنگاندرون گُرزهٔ گاوساردمان پیش ضحاک رفتی به جنگ/نهادی بهگردن برش پالهنگهمی تاختی تا دماوند کوه/کشان و دواناز پس اندر گروهبپیچید ضحاک بیدادگر/بدرّیدش از هولگفتی جگریکی بانگ بر زد به خواب اندرون/کهلرزان شد آن خانهٔ صدستونبجَستند خورشیدرویان ز جای/از آنغلغل نامور کدخدایچنین گفت ضحاک را ارنواز/که شاها چهبودت نگویی به رازکه خفته به آرام در خان خویش/بر اینسان بترسیدی از جان خویشزمین هفت کشور به فرمان تو است/دد ودام و مردم به پیمان تو استبه خورشیدرویان جهاندار گفت/که چونینشگفتی بشاید نهفتکه گر از من این داستان بشنوید/شودتاندل از جان من ناامیدبه شاه گرانمایه گفت ارنواز/که بر مابباید گشادنت رازتوانیم کردن مگر چاره‌ای/که بی‌چاره‌اینیست پتیاره‌ایسپهبد گشاد آن نهان از نهفت/همه خوابیک یک بدیشان بگفتچنین گفت با نامور ماهروی/که مگذاراین را ره چاره جوینگین زمانه سر تخت تو است/جهان روشناز نامور بخت تو استتو داری جهان زیر انگشتری/دد و مردمو مرغ و دیو و پریز هر کشوری گِرد کن مهتران/ازاخترشناسان و افسونگرانسخن سربه‌سر موبدان را بگوی/پژوهش کنو راستی بازجوینگه کن که هوش تو بر دست کیست/ز مردمشمار ار ز دیو و پریستچو دانسته شد چاره ساز آن زمان/بهخیره مترس از بد بدگمانشه پر منش را خوش آمد سخن/که آن سروسیمین برافگند بنجهان از شب تیره چون پرّ زاغ/همانگهسر از کوه بر زد چراغتو گفتی که بر گنبد لاژورد/بگستردخورشید یاقوت زردسپهبد به هر جا که بد موبدی/سخن دانو بیداردل بخردیز کشور به نزدیک خویش آورید/بگفت آنجگرخسته خوابی که دیدنهانی سخن کردشان آشکار/ز نیک و بد وگردش روزگارکه بر من زمانه کی آید بسر/که راباشد این تاج و تخت و کمرگر این راز با من بباید گشاد/و گر سربه خواری بباید نهادلب موبدان خشک و رخساره تر/زبان پر زگفتار با یکدگرکه گر بودنی باز گوییم راست/به جانستپیکار و جان بی‌بهاستو گر نشنود بودنی‌ها درست/بباید هماکنون ز جان دست شستسه روز اندر این کار شد روزگار/سخنکس نیارست کرد آشکاربه روز چهارم برآشفت شاه/بر آنموبدان نماینده راهکه گر زنده‌تان دار باید بسود/و گربودنی‌ها بباید نمودهمه موبدان سرفگنده نگون/پر از هولدل، دیدگان پر ز خوناز آن نامداران بسیار هوش/یکی بودبینادل و تیزگوشخردمند و بیدار و زیرک به نام/کز آنموبدان او زدی پیش گامدلش تنگ‌تر گشت و ناباک شد/گشادهزبان پیش ضحاک شدبدو گفت پردخته کن سر ز باد/که جزمرگ را کس ز مادر نزادجهاندار پیش از تو بسیار بود/که تختمهی را سزاوار بودفراوان غم و شادمانی شمرد/برفت وجهان دیگری را سپرداگر بارهٔ آهنینی به پای/سپهرت بسایدنمانی به جایکسی را بود زین سپس تخت تو/به خاکاندر آرد سر و بخت توکجا نام او آفریدون بود/زمین راسپهری همایون بودهنوز آن سپهبد ز مادر نزاد/نیامد گهپرسش و سرد بادچو او زاید از مادر پرهنر/به ساندرختی شود باروربه مردی رسد بر کشد سر به ماه/کمرجوید و تاج و تخت و کلاهبه بالا شود چون یکی سرو برز/به گردنبرآرد ز پولاد گُرززند بر سرت گُرزهٔ گاوسار/بگیردت زارو ببنددت خواربدو گفت ضحاک ناپاک دین/چرا بنددم ازمنش چیست کیندلاور بدو گفت گر بخردی/کسی بی‌بهانهنسازد بدیبرآید به دست تو هوش پدرش/از آن دردگردد پر از کینه سرشیکی گاو برمایه خواهد بدن/جهانجوی رادایه خواهد بدنتبه گردد آن هم به دست تو بر/بدینکین کِشد گُرزهٔ گاوسرچو بشنید ضحاک بگشاد گوش/ز تخت اندرافتاد و زو رفت هوشگرانمایه از پیش تخت بلند/بتابید رویاز نهیب گزندچو آمد دل نامور باز جای/به تخت کیاناندر آورد پاینشان فریدون به گرد جهان/همی باز جستآشکار و نهاننه آرام بودش نه خواب و نه خورد/شدهروز روشن بر او لاژورد

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related