برآمد بر این روزگار دراز/کشید اژدهافش به تنگی فرازخجسته فریدون ز مادر بزاد/جهان را یکی دیگر آمد نهادببالید برسان سرو سهی/همی تافت زو فر شاهنشهیجهانجوی با فر جمشید بود/به کردار تابنده خورشید بودجهان را چو باران به بایستگی/روان را چو دانش به شایستگیبه سر بر همی گشت گردان سپهر/شده رام با آفریدون به مهرهمان گاو کش نام برمایه بود/ز گاوان ورا برترین پایه بودز مادر جدا شد چو طاووس نر/به هر موی بر تازه رنگی دگرشده انجمن بر سرش بخردان/ستاره‌شناسان و هم موبدانکه کس در جهان گاو چونان ندید/نه از پیرسر کاردانان شنیدزمین کرده ضحاک پر گفت و گوی/به گرد جهان هم بدین جست و جویفریدون که بودش پدر آبتین/شده تنگ بر آبتین بر زمینگریزان و از خویشتن گشته سیر/برآویخت ناگاه بر کام شیراز آن روزبانان ناپاک مرد/تنی چند روزی بدو باز خوردگرفتند و بردند بسته چو یوز/برو بر سر آورد ضحاک روزخردمند مام فریدون چو دید/که بر جفت او بر چنان بد رسیدفرانک بدش نام و فرخنده بود/به مهر فریدون دل آگنده بودپر از داغ دل خستهٔ روزگار/همی رفت پویان بدان مرغزارکجا نامور گاو برمایه بود/که بایسته بر تنش پیرایه بودبه پیش نگهبان آن مرغزار/خروشید و بارید خون بر کناربدو گفت کاین کودک شیرخوار/ز من روزگاری به زنهار دارپدروارش از مادر اندر پذیر/وز این گاو نغزش بپرور به شیرو گر باره خواهی روانم تو راست/گروگان کنم جان بدان کت هواستپرستندهٔ بیشه و گاو نغز/چنین داد پاسخ بدان پاک مغزکه چون بنده در پیش فرزند تو/بباشم پرستندهٔ پند توسه سالش همی داد زان گاو شیر/هشیوار بیدار زنهارگیر

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related