همان‌طور که هفته گذشته وعده داده بودم این‌بار نسخه ایرانی بز زنگوله‌پا را خوانده‌ام. این داستان در ایران و‌ افغانستان و تاجیکستان بسیار رواج داشته و جز اندک تفاوتی در نام و تعداد بزغاله‌ها و بعضی حوادث جزئی، روایت همه این مناطق شبیه هم است.درباره بز هم این را بگویم که در داستان‌های ایرانی نقش‌های متفاوت به خود گرفته و گاهی حیله‌گری و چاچول‌بازی هم کرده. داستان حیله‌گری بز را هفته بعد خواهید شنید.اما در قصه بز زنگوله‌پا نه بز بودن که مادر بودن او مرکز توجه قصه‌‌گو بوده. جالب اینجاست که پدر در این داستان هیچ وجودی ندارد. در واقع بز زنگوله‌پا زنی تنهاست که نان بچه‌ها را باید بدهد و امنیت‌شان را هم باید تامین کند و به آنها درس بدهد که در را باز نکنند زیرا بیرون پر از «نامرد» است. و این شاید ناشی از یکجور بی‌اعتمادی زنان به جامعه در زمان‌های گذشته باشد.نام داستان دیگری که در این قسمت خوانده‌ام «پیرزن» است. یک داستان مینیاتوری که همه وقایع آن در یک قوطی کبریت می‌گذرد و نشان می‌دهد تنها همدم پیرزنان مهربان اما تنها، نه فرزندانشان که یک بُر حیوان اهلی و شهری‌اند.

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related