«گل خندان» قصه‌ای‌ست کهن که پیران قدیم آن را سر سفره‌های بی‌بی‌ سه‌شنبه یا سفره‌های «‌بی‌بی حور و بی‌بی نور» می‌گفتند؛ رسمی که زن‌ها در آخرین سه‌شنبه ماه شعبان برگزار می‌کردند. این قصه که به گمان من جنبه تعلیمی دارد و بدطینتی و عقده و حسادت را مذمت می‌کند و در عوض خصائل نیکو مثل امانت‌داری و محبت و احترام و نوع‌دوستی را می‌ستاید - با اندکی تفاوت در اسامی و بعضی جزئیات - در نواحی مختلف ایران روایت شده، از جمله در نیشابور که با نام «خون‌برفی» شناخته می‌شود (بنگرید به کتاب «افسانه‌های خراسان»، گردآوری حمیدرضا خزاعی).شادروان صبحی در جلد اول کتاب قصه‌ها مختصری درباره این داستان توضیح داده که در فایل صوتی به آن پرداخته‌ام. مبنای روایت شاملو هم همانی‌ست که صبحی جمع و جور کرده، هرچند در ساختار و زبان قصه دست‌اندازی‌هایی کرده که گرچه شیرین است اما از خصلت‌های زبانی قصه‌های آن دوره فاصله می‌گیرد و ملغمه‌ای می‌شود از ضرب‌المثل‌های معاصر و نثر و توصیف‌های نقیب‌الممالکی.عجالتا این بحث فرعی را قلم بگیریم برویم داستان را بشنویم بلکه ساعتی خاطرمان خوش بشود.

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related