Anouk

Dus extra met elkaar in verbinding staan. Dat we dat zien in mensen met een depressie. De derde manier waarop een depressief brein anders is, is de manier waarop hersencellen met elkaar samenwerken. Dat gebeurt door een stofje dat we serotonine noemen. Veel mensen kennen serotonine als een gelukstofje. Maar het zorgt dus ook voor de samenwerking tussen hersencellen.

Terug naar Wouter, die de activiteit van de hersenen en de communicatie tussen hersencellen wil beïnvloeden. Want wat we wel weten, is dat de cellen in een depressief brein zich net anders gedragen. En dus wil Wouter de cellen resetten. Door middel van elektra dus.

Beide vormen, elektriciteit en magnetisme, worden al soms ingezet als alle andere behandelingen niet werken. Voor een groep werkt dat, maar we begrijpen eigenlijk niet hoe. Bij deze behandeling worden grote stukken van het brein in één keer beïnvloed. Maar Wouter wil een stapje verder gaan. Hij wil precies die stukjes van het brein beïnvloeden waar de depressie zit en de rest met rust laten. Klein probleempje, we weten nog niet welke gebieden dat zijn. Maar zodra we daar wel achter zijn, is Wouter er klaar voor.

Een reset van de hersencellen. Bij Parkinson zorgt dat er niet voor dat de ziekte geneest. Maar het laat de symptomen, zoals trillen en verwarde spraak, wel verdwijnen. Een ziekte deels de hersenen uithekken? Kan dus al. Chiruren draaien er inmiddels hun hand niet meer voor om. Zij brengen met gemak een metalen staafje aan in de hersenen.

Eén elektrisch staafje de hersenen in, prima. Twee of drie, dat gaat ook nog wel. Maar wat nou als het er tien of twintig moeten zijn? Dat is wel heel extreem. Daarom werd Wouter aan een andere techniek, die niet in de hersenen hoeft, maar erop geplaatst kan worden. Die techniek is geluid, ultrageluid. Dat is voor ons onhoorbaar, maar vleermuizen gebruiken dat bijvoorbeeld om een weg te vinden. En het wordt ook gebruikt voor zwangerschapsecho's.

Op de chip zitten tientallen kleine blokjes, zijn het bijna, die geluid uit kunnen zenden. Die elementjes kunnen allemaal in een andere richting geluid uitzenden. Maar als ze dat een beetje naar hetzelfde punt richten, dan komt het samen. Om dus daar de cellen te beïnvloeden, om ze of meer of minder actief te maken.

Het vraagt me niet hoe je een rat depressief maakt, maar ik kan me iets voorstellen van dat je ze in isolement laat leven. Daar zou ik zelf ook depressiever worden. En daar wordt die technologie dus op uitgetest. Of het werkt zoals het moet werken, maar ook of je het echt op de hersenen kan aanbrengen. Want ook al is deze techniek minder ingrijpend, je moet alsnog onder de schedel zijn. Daar moet een soort matje worden aangebracht met al die elementjes. Dat wordt neergelegd op het hersenvlies.

En vervelender nog, die verplaatst zich over het brein. Maar ja, deze techniek kan die depressie dus gewoon achtervolgen door het brein heen. En zo depressie uit het brein hekken. Kun je je voorstellen, als dat werkt, hoeveel mensen je dan kan helpen? Als we daar met deze technologie een verbetering kunnen aanbieden, heel graag. Daar blijf ik me voor inzetten en met mij de hele groep hier.

Dank je wel, Wouter, want die techniek klinkt hoopvol. Mits we dus weten op welke plekken in het brein we moeten zijn. Daar zijn andere wetenschappers mee bezig. Eén daarvan spreek ik in de volgende aflevering. We gaan weg van de elektrotechniek en het ultrageluid... want we gaan kijken naar het brein. In het allerkleinste detail. Dat doe ik met Guido van Wingen. Hij is expert op het gebied van neuroimaging. Bij iemand die ligt al een minuut of acht in de scanner...

Romy? It's some type of marketing thing where it's, oh, I'm not eating yogurt out of a plastic pot. I'm eating it out of a clay pot. You know, it's like some type of image.

Romy? It's some type of marketing thing where it's, oh, I'm not eating yogurt out of a plastic pot. I'm eating it out of a clay pot. You know, it's like some type of image.

Romy? It's some type of marketing thing where it's, oh, I'm not eating yogurt out of a plastic pot. I'm eating it out of a clay pot. You know, it's like some type of image.

My name is Romy. And my name is Anouk.

My name is Romy. And my name is Anouk.

My name is Romy. And my name is Anouk.

So juniors, yep.

So juniors, yep.

So juniors, yep.

Première.

Première.