محمدرضا طاهری
speaker
73 appearances
1 recordings
1 series
first heard Dec 2025
last heard 20 Dec
محمدرضا طاهری’s voice in public audio — every appearance, attributed to the second.
Trend
recordings per month · last 12 monthsRecordings per month over the last 12 months — 1 in all, peaking in Dec 2025 with 1.
Appearances
که از خود پری همچو گندی لذاب وجودی دهد روشنایی به جم که سوزیش در سینه باشد چو شم خیلی زیباست این عبیات پایانی این حکایت بر از شاخ توبا کسی بر نداشت که امروز تخم ارادت نکاشت
امکان نداره کسی میوه از شاخه های درخت طوبا در بهشت بچینه مگر این که امروز بزر ارادت در این دنیا بکاره ارادت یعنی دوستی دوست داشتن مردم محبت کردن به خلق خدا تخم ارادت رو بزر ارادت رو باید امروز در این دنیا بکاری
تا جای دیگه بتونی میوه از درخت طوبا در بهشت بچینی. بر از شاخ طوبا کسی بر نداشت که امروز تخم ارادت نکاشت. همه سعادت رو سعدی در خدمت به خلق و دستگیری از زعیفان جامعه میدونه.
تراکهی بود چون چراق التحاب که از خود پری همچون قندیل از آب تویی که سرت پر از باده تویی که از خود پری خیال میکنی چون خونت بالاهای شهره خیال میکنی چون احساس امنیت مالی میکنی جدی جدی برتری داری نسبت به اون کسانی که محتاج مایحتاج روزانه خودشونه
هوا برت داشته تو را کی بود چون چراق التحاب که از خود پری همچون گندیل از آب تو هیچ وقت نمیتونی روشن بشی مثل چراق چرا؟ چون تو مثل گندیلی میمونی که پر از آبه گندیل یعنی چراقدان چراقدانی که روغن درش میکردن و
داخل اون روغن فتیلهی میگذاشتن و این چراخدان رو روشن میکردن اما توی که پر از خودتی مثل قندیلی هستی که پرش کردن از آب و روغنی نداره که بخواد بسوزه و روشن بشه تو روشن نمیشی و تاریک خواهی مود ارادت نداری سعادت مجوی به چوگان خدمت توان برد گوی
این خدمت هم اینجا دقیقا به همون معناییست که امروز ما میگیم یعنی خدمت به خلق تراکی بود چون چراغ التحاب که از خود پری همچون گندی لذاب وجودی دهد روشنایی به جمب که سوزیش در سینه باشد چو شمب چقدر قشنگی این بیت
آدم بیار و بیدرد هیچ جای این عالم رو روشن نخواهد کرد. برای این که بخوایی دنیا رو روشن کنی باید یه جایی بسوزه. باید یه دردی، یه داغی، یه سوزی. به قول حافظ دلا بسوز که سوز تو کارها بکنه.
این سوز کارها می کنه چون آدمی که می سوزه آتشی در سینهش روشنه این آدم یه کاری می کنه یه حرکتی می کنه وجودی دهد روشنهایی به جمع که سوزیش در سینه باشد چو شم
خب حالا که سعدی سخن از این گفت که تو را کهی بود چون چراق التحاب که از خود پری همچون قندیل از آب در راستای همین سخن یه حکایت دیگری رو میاره حکایت خیلی کتاهی باز در باره آدم هایی که از خود پرند
باد تکبر اونها رو باز می داره از به سمت تکامل و به سمت بهتر شدن حرکت کردن. یکی در نجوم اندکی دست داشت ولی از تکبر سری مست داشت. بر کوشیار آمد از راه دور دلی پر ارادت سری پر قروب.
پس یه کسی بود که در نجوم اندکی دست داشت یه چیزایی بلد بود از علم نجوم و ستار شناسی ولی از تکبر سری مست داشت یه ذره بلد بود ولی خیال میکرد علامه دهره حالا از غذا این آدم اومد نزده آقای کوشیار این کوشیار اصلش هست گوشیار
عبالحسن گوشیار گیلانی که از منجمین بزرگ قرن چهارم و اوائل قرن پنجم بوده و تعلیفاتی هم در این زمینه داره اومد پیش آقای گوشیار یا گوشیار برای این که مراتب دانش خودش رو تکمیل بکنه ولی خب البته خیلی هم ادعاش می شد یکی در نجوم اندکی دست داشت ولی از تکبر سریمست داشت
بر کوشیار آمد از راه دور دلی پر ارادت سری پر قرور خردمند از او دیده بردوختی یکی حرف در وی نیاموختی چو بی بهر ازم سفر کرد باز بدو گفت دانای گردن فراز
تو خود را گمان پرده ای پرخرد انا ای که پر شد دگر چون برد؟ پس این آقای منجم پر ادعا اومد پیش کشیار در حالی که دلش پر ارادت بود اما سرش پر قرور دلش میخواست چیزایی یاد بگیره ولی خیلی ادعا داشت اما خردمند که اینجا یعنی کشیار چیزی به اون نیامو
خردمند از او دیده بردوختی اصلا نگاش نمیکرد تحویلش نمیگرفش توجه نمیکرد یکی حرف در وی نیاموختی هیچی بهش یاد نداد و مدتی هم گذشت و این منجم پرعداد تصمیم گرفت که برگرده و بره
چون بی بهره ازم سفر کرد باز بدو گفت داناوی گردم فراز تو خود را گمان برده ای پرخرد انا ای که پر شد دگر چون برد اون داناوی گردم فراز یعنی آقای گوشیار وقتی دید این داره دست خالی بر می گرده راز این بی محلی کردن رو بهش گفت گفت تو مثل زرفی می مونی که پری
و ظرف پر رو دیگه چیزی نمیشه بهش اضافه کرد تو خود را گمان برده ای پرخرد انا ای که پر شد دگر چون برد انا یعنی ظرف زدعوی پری زن توهی می روی توهی آی تا پرمعانی شوی خیلی قشنگه تو پر از دعوی هستی پر از ادعایی به خاطر همینطوری دست خالی دست توهی بر می گردی
باید خالی بیایی تا من یه چیزی به تو اضافه کنم وقتی که پری پری پر از باد قروری دیگه جایی نیست که من حکمت و دانش و معرفت به تو بیفضایم تو خود را گمان برده ای پر خرد انا ای که پر شد دگر چون برد ز دعوی پری زان توهی می روی
توهی آی تا پرمعانی شوی زهستی در آفاق سعدی صفت توهی گرد و باز آی پرمعرفت اینجام در نهایت سعدی خودش رو مثال میزنه میگه مثل من سعدی باش که بدون ادعا در آفاق گشت در شهرهای مختلف نزد دانشمندان مختلف
Showing 41–60 of 73 · page 3 of 4
← Previous
Next →