محمدرضا طاهری
speaker
73 appearances
1 recordings
1 series
first heard Dec 2025
last heard 20 Dec
محمدرضا طاهری’s voice in public audio — every appearance, attributed to the second.
Trend
recordings per month · last 12 monthsRecordings per month over the last 12 months — 1 in all, peaking in Dec 2025 with 1.
Appearances
اگه سرشو از دیوار باقه بهش بلند بکنه یه وقت حوض کنه که بیاد سمت بهشت ما من اونجا خالصه هرچی دهنم درمیاد بهش میگم و مغزش رو خواهم درید اگر او حوض کنه که پا در بهشتی که از آن ماست بگذاره خب اینا رو داشت این درویش میگفت و دوستش و ملک ساله هم میشنید چون مرد این سخن گفت و ساله شنید
دگر بودن آنجا مساله ندید دمی رفت تا چشم آفتاب ز چشم خلایق فرو شست خواب دوان هر دو کس را فرستاد و خاند به حیبت نشست و به حرمت نشاند بر ایشان ببارید باران جود فرو شستشان گرد زل از وجود
پس ملک صالح بلا فاصله بعد از اینکه این حرفو رو شنید دیگر بودن آنجا مساله ندید. دیگه مسلحت ندید که اونجا باقی بمونه. دمی رفت تا چشم ای آفتاب ز چشم خلایق فروش و استخاب. یه ساعتی سبر کرد ملک صالح تا آفتاب حسابی بالا اومد و همه مردم بیدار شدن و کارهای روزانه آغاز شد. دوان هر دو کس را فرستاد و خاند.
به حیبت نشست و به حرمت نشاند یه نفر رو فرستاد دنبال این هر دو نفر و خودش با اون حیبت شاهانه بر تخت نشست و منتظر اومدن اینها شد و وقتی اومدن اینها رو به حرمت نشاند
یعنی خیلی با احترام اینها رو یه جای خوبی در اون بارگاه پادشاهی نشوند و بهشون احترام کرد حالا اینا که تا دیروز درویش بودن و تا حالا مجالس شاهانه رو تجربه نکرده بودن خیلی حرمتشون گذاشت و جای خوبی اونها رو نشوند بر ایشان ببارید باران جود فروش استشان گرد زل از وجود زل یعنی خاری و زلت
جود هم که یعنی کرم و بخشش باران کرم و بخشش رو بر سر این دو درویش بارید هرچی که از مال دنیا می خواستن بهشون داد و فروش استشان گرد زل از وجود گرد خاری و فقر رو از سر و روی این دو نفر شست پس از رنج سرماو و باران و سیل نشستند با نامداران خیل
گدایان بی جامه شب کرده روز معتر کنان جامه بر اوتسوز کلن دیگه زندگی این دو درویش عوض شد بعد از این که عمری رو شبها در سرما به سر بردن و اون همه فقر و گرستگی و بیبهرگی رو تجربه کردن دیگه حالا دارن با نامداران و بزرگان هم نشینی میکنن
پس از رنج سرماو و باران و سیل نشستند با نامداران خیل گدایان بی جامع شب کرده روز معتر کنان جامع بر اودسوز
اود سوز اون مجمری رو میگن که روش اود آتش میزدن و معمولا اینا فقط در مجالس اشراف بود که اود خب یه چوب خوشبوی گران قیمتی بود که در مجالس اشراف به خصوص در فصل زمستان آتش میزدن که هم فضا رو گرم میکرد و هم معتر خوشبو میکرد
میگه حالا این دو درویشی که شب قبل رو بدون جامعه در سرما به صبح رسونده بودن حالا جامعه های گران قیمت خودشون رو داشتن با حرارت اودسوز معتر میکردن گدایان بی جامعه شب کرد روز معتر کنان جامعه بر اودسوز یکی گفت از اینان ملک رانهان که ای حلقه در گوش حکمت جهان
پسندیدگان در بزرگی رسند زما بندگان از چه آمد پسند پس یکی از این دوتا دیگه واقعا تحجب کرد آخه رو چه حسابی این پادشاه داره انقدر به ما لطف میکنه از او پرسید
یکی گفت از اینان ملک را نهان که ای حلق در گوش حکمت جهان، ای پادشاهی که همه جهان حلق به گوش حکم توست، حلق به گوش فرمان توست، پسندیدگان در بزرگی رسند، زما بندگانت چه آمد پسند؟
معمولا اون کسانی به این پایگاه و به این بزرگی میرسن در بارگاه پادشاه که پادشاه یه کاری از اینا دیده یه چیزی از اینا دیده چیزی رو از اونها پسند دیده و داره این لطفها رو در ازای اون کار خوبی که کردن میکنه بهشون تو از ما چی دیدی؟ که این همه ما رو مورد کرم خودت قرار دادی شنشهز شادی چو گل برشکو
بخندید و در روی درویش گفت منان کسنیم که از قرور حشمز بیچارگان روی در هم کشم تو هم با من از سربنه خوی زشت که ناسازگاری کنی در بهشت من امروز کردم در سلح باز تو فردا مکن در برویم فراست
خب پادشاه پاسخ جالب و در این حال تا حدی تنظامی از داد به این درویش گفت که من اون کسی نیستم که قرور حشم بخواد باعث بشه که من خودم رو بگیرم برای زیر دستان و بیچارگان و جامعه من اون کس نیم که از قرور حشم حشم یعنی مجموعه خدمت گذاران و خادمان و
کسانی که زیر دستان پادشاه هم. من اون کسی نیستم که داشتن این همه خدم و هشم باعث تکبر من بشه و بخوام روی در هم بکشم برای بیچارگان. حالا که من اینجوریم تو هم با من از سر بنه خوی زشت که ناسازگاری کنی در بهشت.
اشاره داره به همون حرفی که یکی از این دو درویش داشت به اون یکی میگفت که گر این پادشاهان گردن فراز که در لحو و عیشند و با کام و ناز در آیند با آوجزان در بهشت من از گور سر بر نگیرم زخشت بهشت بر این ملک و معوای ماست که بند غم امروز بر پای ماست اینجا ملک صالح همون حرفو به روی این درویشو برد و به او فهموند که من
این حرفی که تو به دوستت زدی رو شنیدم تو هم با من از سر بنه خوی زشت که ناسازگاری کنی در بهشت من امروز کردم در سلح باز تو فردا مکن در برویم فراز امروز من در سلح و آشتی رو با شما باز کردم و شما رو هم از لذتهای دنیا بحرمند کردم پس تو هم لطف کن و اون دنیا یه وقتی در بهشت روی من نبند
چون این راه اگر مقبلی پیش گیر شرف بایدت دست درویش گیر این دیگه حالا نتیجه گیری و قضاوت خود سعدی است که اگه شرف میخوای بزرگی میخوای دست درویشان رو زعیفان رو فقیران رو بگیر چون این راه اگر مقبلی پیش گیر
شرف بایدت دست درویش گیر بر از شاخ طوبا کسی بر نداشت که امروز تخم ارادت نکاشت ارادت نداری سعادت مجوی به چوگان خدمت توان برد گوی تو را کهی بود چون چراق التحاب؟
Showing 21–40 of 73 · page 2 of 4
← Previous
Next →